Hikayeler

Elif Güneş, sabah kahvesini yudumlarken Boğaz’ın lacivert sularına vuran güneşin ışıltısını seyretti. Köşe başında, modern ve minimalist çizgilerle döşenmiş teras katı dairesi, dergilikten fırlamış gibiydi. Bir elinde ince porselen fincanı, diğer eliyle gazetesini karıştıran eşi Emre’nin zarif parmaklarına takıldı gözleri. Her şey kusursuzdu. İşinde başarılı bir mimar, özel hayatında sevgi dolu bir eş, çevresinde parmakla

Uzanıp gökyüzüne değmek isteyen her beton yığını, aslında toprağa kök salmak isteyen bir umut hikayesiydi Can için. İstanbul’un yoksul semtlerinden birinde, daracık bir sokakta, babasının terinden, annesinin dualarından örülmüş bir evde büyümüştü. Geniş bir penceresi dahi olmayan, avuç içi kadar mutfağında annesinin kokusu sinmiş tülbentlerle kaplı rafların arasına sıkışmış, yıpranmış mimarlık kitaplarıyla sabahlamış, gece yarıları

Kaderin ördüğü ağları fark etmek için bazen çok geç olurmuş. Emre, o sabah şehrin gürültüsünde uyanırken, bu atasözünün kendi hayatının bir özeti olacağını nereden bilebilirdi ki? Güneş, İstanbul’un eski binalarının arasından süzülüp yatak odasına doluyor, Elif’in dingin yüzüne vuruyordu. O gün, ‘Ufuk Mimarlık’ için bir dönüm noktasıydı. Yıllardır hayalini kurduğu, gecelerce uykusuz kalıp her detayını

O sabah, Ayşe’nin kalbi, Marmara Denizi’nin güneşli yüzeyi gibi parlıyordu; umut, merak ve hafif bir korkuyla dalgalanarak. Boğaziçi Üniversitesi Mimarlık bölümünden mezun olalı bir yıl olmuştu ve hayalindeki işi, şehir planlama ofisinde bir pozisyonu bir türlü bulamamıştı. Ta ki o ilana kadar: “Ünlü bir mimar ve iş adamının kişisel asistanı aranıyor.” Şimdi, üzerinde ütülü, sade

Zeynep, on beş yıldır her çarşamba olduğu gibi bugün de parka geldi. Her adımında, ayakkabılarının altında ezilen kurumuş yaprakların hışırtısı, tıpkı içindeki dinmeyen sızı gibi yankılanıyordu. Park aynı parktı; çocuklar aynı sevinçle koşuşturuyor, anneler aynı kaygıyla peşlerinden bakıyor, salıncaklar aynı ritimle sallanıyordu. Ama Zeynep için hiçbir şey aynı değildi. On beş yıl önce, güneşli bir

Elif’in parmakları, yılların yorgunluğunu taşıyan dikiş makinesinin soğuk metalinde gezinirken, burnuna sinen kumaş kokusu ona hep huzur vermişti. Bu koku, babasından kalan, annesinin el emeği göz nuru olan “Elifce Atölye”nin kokusuydu. Yirmi yıldır, anne babasının ani vefatından sonra, bu atölye onun evi, sığınağı ve omuzlarına yüklenen ağır sorumluluğun da ta kendisi olmuştu. O zamanlar on

Kocasıyla çıktığı her yemeğin sonunda, Elif’in hissettiği tek şey, yanaklarına yayılan sahte bir gülümsemeydi. Mert, çevresindekilere göre ideal bir eşti. İyi bir işi, karizmatik bir duruşu vardı. Restorandan çıkarken yine Elif’in beline kolunu dolamış, onu kalabalık arasında kendine doğru çekmişti. Elif, Mert’in elinin sıkılığında bile bir sahiplenicilik hissederdi. Her şey yerli yerinde gibiydi, mükemmel bir

Elif, çocukluk hayali olan butik kafesi ‘Lila’nın anahtarlarını avucunda hissederken, kalbinin attığı tempoyu sadece taze demlenmiş kahve kokusuna bağladı; oysa bu, yakında paramparça olacak bir güvenin son demlerinde atılan bir adımdı. Lila, sadece bir mekân değildi onun için; her bir pastel tonu, her bir antika fincanı, üniversite yıllarından beri dostu olan Zeynep ile kurdukları hayallerin

Selim Demirtaş’ın hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir mimari eseriydi. İstanbul’un en prestijli semtlerinden birinde, boğaza nazır, kendi tasarladığı villada yaşıyor, ülkenin en büyük inşaat firmalarından birinin direksiyonunda, parmaklarının ucunda devasa projelerle oynuyordu. Elli yaşını devirmişti ama enerjisi, karizması ve keskin zekasıyla hala otuzlu yaşlarının zirvesindeymiş gibiydi. Karısı Ayşe, cemiyetin zarif yüzüydü; çocukları Can ve Deniz,

Elif’in takviminde yıllar, sadece rakamları değil, ruhundaki boşluğu da derinleştiren acımasız cetveller gibiydi. Her yeni sabah, uykusunda bile peşini bırakmayan o boğucu duman kokusuyla başlıyor, her gece, bir zamanlar nefes aldığı o küçük, ahşap evin alevler içindeki suretiyle bitiyordu. Yirmi yıl önceydi. Yirmi yıl… Dile kolay. Ama o yirmi yıl, Elif için tek bir anın,