Hikayeler

Elif, pencereden dışarı bakarken şehrin grisine karışan kendi iç griliğini düşünüyordu. On iki yıllık evliliği, Emre’nin düzenli nefes alıp verişi gibiydi; fark etmeden devam eden, hayatın arka plan müziği gibi sessiz, monoton. Kötü değildi. Hiçbir zaman kötü olmamıştı. Ama iyi de değildi. En azından Elif’in ruhu için, o her daim renk arayan, kanat çırpmak isteyen

Elif’in ciğerlerine dolan acı, çaydanlığın fokurtusuyla, demlenen adaçayının keskin kokusuyla bile dağılmıyordu. Her sabah aynı ritüel: dükkanı açmak, taze simitleri dizmek, makineyi ısıtmak ve sonra köşeye çekilip pencereden geçen yüzlere, özellikle de çocuklu annelere dalıp gitmek. Yirmi yıl… Dile kolay yirmi koca yıl. Ama onun için yirmi ayrı acıydı, yirmi ayrı “keşke.” “Hatıra Kahvesi” adını

Elif, ipekli tüllerin ve dantellerin arasında, gelinliğin aynadaki yansımasına baktı. Beyazın saf ve masum duruşu, üzerindeki her bir dikiş, her bir inci, aylardır süren hummalı bir hazırlığın kusursuz neticesiydi. Annesi Ayşe Hanım, prova için açılan mağaza kabinini mutlulukla dolduran bir telaşla, “Gördün mü Elifciğim, aynı rüyalarımdaki gibi!” dedi. Yanında teyzeleri, kuzenleri, hepsi gülümsüyordu. Her bir

Mutfaktaki fayanslara vuran sabah güneşinin her zerresi, Zeynep’in hayatındaki düzeni ve parlaklığı yansıtır gibiydi. Saat yedi buçuk. Cem’in kahve kokusuyla uyanıp, Elif’in okul formasını hazırlayıp, günlük planını zihninde tıkır tıkır işletme ritüeli, on beş yıldır süregelen, kusursuz bir senfoni gibiydi. Cem’in iş hayatındaki başarısı, Elif’in okulundaki parlaklığı ve Zeynep’in evlerindeki sıcak yuva atmosferini yaratmadaki titizliği,

Onunla karşılaşmak, on yıl önce kapattığı bir defterin mürekkebini yeniden akıtmaktı. Elif, öğle yemeği için her zamanki küçük esnaf lokantasına doğru yürürken, ana caddenin köşesinde, bir bankta oturan tanıdık silüeti gördüğünde kalbi bir an durdu. Önce gözlerine inanamadı, bir yanılgı sandı. Sonra o adam başını kaldırdı, ela gözleri direkt Elif’in gözleriyle buluştu. Zaman durdu. Yılların,

Elif, evin ortasındaki vazoya son çiçeği de yerleştirirken, hayatının kusursuz bir kompozisyon olduğunu düşünüyordu. Beyaz orkideler, özenle seçilmiş pastel tonlardaki mobilyalar, güneş alan geniş pencereler… Her şey, Mert’le on yıl önce kurdukları o hayalin somutlaşmış haliydi. Mimar olmasına rağmen uzun süredir butik bir şirkette pazarlama müdürü olarak çalışan Mert, işinde başarılı, evinde ilgili bir eş,

Elif, sabahları uyanır uyanmaz yatağının karşısındaki devasa camdan İstanbul’un puslu silüetine bakardı. Her yeni gün, tıpkı bu şehir gibi, iç içe geçmiş gri ve tonlarından ibaretti sanki. Üç katlı, modern tasarımlı villaları, lüks bir yaşamın tüm vaatlerini fısıldarken, o camın ardındaki ruh, sessiz bir çığlıkla boğuşuyordu. Emre, kocası, şehrin ritmine ayak uyduran, başarılı, karizmatik bir

Ozan, yirmi yıldır her sabah aynı saatte uyanır, aynı kahvaltıyı yapar, aynı trafik ışıklarında durur ve aynı plazanın yirmi birinci katındaki ofisine çıkarak İstanbul’un siluetini seyrederdi. Hayatı, titizlikle çizilmiş bir mimari projeydi adeta; sağlam temelleri olan, her detayı düşünülmüş, estetik ve işlevsel. Evliliği Elif’le, yirmi yıldır süren huzurlu bir ortaklık, hayat arkadaşlığıydı. Kızları Defne, üniversiteyi

Elif, kapı kilidini her çevirdiğinde, sadece evine değil, aynı zamanda geçmişinden kaçtığı o kusursuz yeni hayata da girdiğini bilirdi. Demir’le kurduğu dünya, titizlikle inşa edilmiş, her köşesi sevgi ve huzurla bezenmiş bir kaleydi. Yüksek tavanlı, ferah salonunda loş ışıklar, özenle seçilmiş modern mobilyalar, kütüphanesini süsleyen sanat kitapları… Her şey Elif’in mimar kimliğinin ve estetik zevkinin

Elif’in hayatı, 17 Ağustos 1999 gecesi, o uğursuz sarsıntıyla birlikte moloz yığınları altında kalmıştı. Henüz yirmi yedi yaşındaydı, kucağında altı aylık oğlu Deniz, yanında biricik kocası Ahmet. Sakarya’da, yeni taşındıkları evlerinin beton yorgunluğuyla çatırdayan duvarları, bir anda üzerlerine çöktüğünde, Elif’in aklında sadece iki şey vardı: Ahmet’in koruyucu kollarında sıkıca tuttuğu Deniz’in minik çığlığı ve ardından