Hikayeler

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehirde, hayatının griliği içinde kendi küçük rutinini sürdürüyordu. Otuz dört yaşındaydı ve hayatının akışı, her gün bindigi o kalabalık otobüsün penceresinden dışarı akıp giden manzaralardan farksızdı; hep aynıydı, hep başkalarına ait güzellikler taşıyordu. Bir muhasebe şirketinde çalışıyor, sayılarla boğuşan ruhuna, hiç dinmeyen bir yorgunluk eşlik ediyordu. Bu yorgunluk, sadece

İstanbul’un otoyollarında bir gölge gibi süzülen Leyla’nın hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tabloydu. Otuz sekiz yaşında, başarılı bir iç mimar, şehrin en gözde semtlerinden birinde modern, şık bir dairede oturuyor, finans uzmanı eşi Emre ile sakin ve huzurlu bir yaşam sürüyordu. Her sabah erkenden uyanır, günün ilk kahvesini Boğaz’ın lacivertine karşı yudumlar, ardından son model

Ayşe, mutfak masasına serilmiş eski fotoğraflara bakarken, Murat’ın elinin kendi belini sıkıca kavradığı, o gençlik ateşiyle parlayan gözlerinin içinde kaybolduğu düğün günlerini hatırladı. Aradan geçen on iki yıl, sadece yüzündeki ince çizgileri değil, ruhundaki o berrak suyu da bulandırmıştı sanki. Murat iyi bir eş, ilgili bir babaydı hep. Ya da Ayşe öyle sanıyordu. Son birkaç

Beton yığınları arasında yükselen o cam kuleler, Kadir’in kalbine birer diken gibi batıyordu; her biri, Zeynep Teyze’nin gözlerindeki masumiyetin üzerine dikilmiş bir anıt gibiydi. Ankara’nın hızla değişen siluetine imzasını atan Kadir, şehrin en gözde mimarlarından biriydi. Ofisi, şehrin panoramik manzarasına bakan, minimalist çizgilerle döşenmiş modern bir mekandı. Ancak son günlerde, pencereden gördüğü bu başarı tablosu

Selim’in dünyası, o kusursuz dengeyle inşa edilmiş bir kule gibiydi; rüzgarın fısıltısından bile etkilenmeyecek kadar sağlam, güneşin her açısında parlayan. Mimar olarak başarılı, Ayşe ile evliliği on beş yıldır süren huzurlu bir liman, Defne ve Can adında iki pırıl pırıl evlat. Cuma akşamı yemeği her zamanki gibi neşeliydi. Defne, üniversite sınavındaki son denemesinin sonuçlarını gururla

Ayşe, ellerinin o yıllanmış çömleği nasıl bir ustalıkla şekillendirdiğini bilmeden, parmak uçlarının kildeki her dönüşünde bir zamanlar yitirdiği sıcaklığı arıyordu. Çamur, onun en eski sırdaşı, en sessiz dostuydu. Kocasını genç yaşta bir kazada kaybettikten sonra sığındığı bu atölye, aynı zamanda kaybettiği her şeyin bir anıtıydı. Duvarları, rafları, kurumuş kil parçacıklarıyla kaplı zemini, İstanbul’un arka sokaklarından

Bir pazar sabahı, İstanbul’un eski semtlerinden birinde, kalabalığın gürültüsü bile Elif’in içindeki o sessiz boşluğu dolduramıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, evliydi, başarılı bir kariyeri vardı ama ruhunun bir köşesi, on sekiz yıl önce donmuş bir kış sabahında sıkışıp kalmıştı. İçtiği şekersiz filtre kahvesi boğazından geçerken, pencereden dışarı, parkta koşan çocuklara takıldı gözü. Her çocukta, kendi kayıp

Elif, yıllardır aynı ritimde akan hayatının duvarları arasına sıkışıp kalmış, o duvarları kendi elleriyle örmüş ama şimdi o duvarların nefesini kestiğini hisseden bir kadındı. Profesör unvanı, edebiyat bölümündeki saygın yeri, pazar sabahları eşi Can’la içilen rutin kahveler, çocukları Deniz ve Cem’in ergenlik çağının getirdiği tatlı telaşlar… Her şey kusursuz görünüyordu dışarıdan, bir resim defterinden fırlamışçasına

Elif, İstanbul’un Anadolu Yakası’nda, Boğaz manzaralı lüks apartman dairesinin geniş penceresinden şehrin üzerine çöken akşam kızıllığını seyrederken, hayatının her anının, bir mimarın özenle çizdiği plan gibi kusursuz olduğunu düşünüyordu. Başarılı bir reklam ajansı yöneticisiydi. Eşi Can, işinde yükselen, karizmatik ve düşünceli bir mühendisti. Sekiz yaşındaki kızları Defne, güneş gibi parlayan, zeki ve neşeli bir çocuktu.

Masadaki parlak porselen tabaklara yansıyan kristal avizenin ışıltısı, Metin’in içindeki karanlığı aydınlatmaya yetmiyordu. Elindeki çatal, tabağındaki somonu bir ileri bir geri itip duruyordu. Karşısında oturan eşi Ayşe, hafifçe gülümseyerek “Yine mi dalıp gittin Metin? Her şey yolunda mı?” diye sordu. Gözlerinde endişenin gölgesi belirmişti. Metin, yutkundu. “Yolunda Ayşe’m, her şey yolunda. Sadece yorgunluk. Malum, kentsel