Hikayeler

Pastanenin tatlı kokusu, Elif için sadece bir mesleğin değil, annesinden kalan bir mirasın, her gün yeniden doğan bir umudun da simgesiydi. “Tatlı Rüyalar” sadece bir dükkan değildi; çocukluğunun en güzel anılarını barındıran, mahallenin hafızasına kazınmış, sarı panjurlu, camekanında her daim taze kurabiyeler ve rengarenk pastalar sergilenen sıcacık bir yuvaydı. Annesi vefat ettiğinde, yirmi beş yaşındaki

Dr. Aylin Aksu, her sabah aynı saatte uyanır, aynı ritüelleri takip ederdi. Koyu, sert kahvesini içerken pencereden şehrin uyanışını seyreder, ardından beyaz önlüğünü giyerdi. Önlük, sadece mesleğinin değil, aynı zamanda dış dünyadan, kendi iç karmaşalarından, hatta kocası Emre ile arasındaki görünmez mesafeden bile koruyan bir kalkan gibiydi. Emre, iyi bir insandı, başarılı bir avukattı ve

Mutfak penceresinden süzülen nisan güneşi, hayatının kusursuzluğunun bir nişanesi gibiydi, ta ki o fotoğrafı görene kadar. Elif, ellerindeki eski porselen fincanı yıkanmış çileklerle doldururken, baharın taze kokusunu içine çekti. Can’la evlilikleri on iki yılı geride bırakmıştı; her günü birbirine kenetlenmiş, güven ve sevgiyle örülmüş bir hikayeydi onlarınki. Ortak bir ev, ortak hayaller, ortak bir gelecek…

Masadaki boşluk, tabaklardaki boşluktan çok daha fazlasını anlatıyordu. Elif, tabağındaki somonun kurumuş kenarına sinirle çatalla vurdu. Can, sessizce zeytinyağlı taze fasulyesini karıştırıyor, arada bir annesi Ayşe’ye kaçamak bakışlar atıyordu. Orhan Bey ise her zamanki gibi neşeli, gürültülü ve biraz da düşüncesizce masayı dolduran tek sesti. “Ayşe, ellerine sağlık hanım, bu fasulye harika olmuş! Elif, kızım

Zeynep, apartmanın bahçesindeki mimoza ağacının pencereye düşen gölgesini izlerken, içini kemiren o tanıdık huzursuzlukla boğuşuyordu. Güneşli bir öğleden sonrasıydı ama ruhu kasvetliydi. Emre, kocası, iki gündür eve gelmiyordu. “Şantiye işleri, son teslimler,” demişti telefonda, sesi her zamankinden daha gergin, daha uzaktı. Oysa Emre, işkolik de olsa, Zeynep’i asla iki günden fazla yalnız bırakmazdı. Özellikle de

Her gün, güneşe değil, borçlarına uyanıyordu Emre. Sabahın ilk ışıkları, Kâğıthane’deki daracık evinin penceresinden sızdığında, beyninde dönen tek şey annesinin ilaçları, Elif’in dershane ücreti ve biriken elektrik faturasıydı. İnşaat mühendisliği diploması, duvarda asılı, sararmaya yüz tutmuş bir gurur nişanesiydi artık. Gerçek hayatta, bu diploma ona sadece bir şantiye şefliği pozisyonu, bitmek bilmeyen mesailer ve ödenemeyen

Selim’in pencerelerinden Boğaz’ın laciverdine vuran ışık, her sabah ona başarının ışıltılı yüzünü hatırlatırdı. Köprünün silüeti, şehrin bitmeyen enerjisi, modern mimarinin keskin hatları… Her şey onun kontrolünde, her şey tırnaklarıyla kazıyarak edindiği bir zaferin nişanıydı. Ama aynadaki yansımadan ibaret olan o yorgun gözler, ne Boğaz’ın maviliğine, ne de ceketinin markasına aldanırdı. Onlar, otuz yıldır içinde taşıdığı,

Can’ın üniversiteden gelen kabul mektubunu okuduğunda Elif’in kalbi önce sevinçle çarptı, ardından boğazına oturan o koca yumruyla durdu. Mimarlık fakültesi. Hem de şehrin en prestijli vakıf üniversitesinden. Can’ın gözlerindeki ışıltıyı görmek Elif için dünyalara bedeldi ama aynı zamanda, o ışıltının ardındaki karanlık uçurumu da çıplak gözle görüyordu. Bu okula gitmek, hayata yeni bir başlangıç yapmak

Her sabah, pencerelerinden sızan İstanbul’un grisi, Elif’in ruhunda biriken o tarifsiz huzuru bozmuyordu, ta ki o güne dek. O gün, güneş bile farklı doğmuş gibiydi; bir şeylerin bozulduğunun, değiştiğinin habercisiydi adeta. Oysa her şey Hakan’ın omuzlarında uzanan kolundan başka bir şey değildi. Uzun yıllardır evli oldukları adamın kokusuna, tenine, her mimiğine aşina olan Elif, sabahın

Yılların biriktirdiği sessizlik, Elif’in kitaplarla dolu dünyasında bile sağır edici bir gürültüye dönüşmüştü. Sabahın erken saatlerinde, kütüphanenin henüz açılmamış, tozlu huzurunda, raflar arasında gezinirken parmak uçlarıyla kitapların sırtlarına dokunur, her bir cildin içinde saklı hikayeleri kendi hayatının sessizliğine tercih ederdi. Otuz beş yaşındaydı Elif; on yıldır Mert’le evliydi. Mert, başarılı bir mimardı, iyi bir insandı,