Hikayeler

Elif, nikah masası çiçeklerinin kataloglarına bakarken, eli istemsizce yüzüğüne gitti. Parlak, narin bir pırlanta, Can’ın ona olan sevgisini fısıldıyordu. Üç ay sonra evleneceklerdi. Her şey planlı, kusursuzdu. Can iyi bir adamdı; sakin, anlayışlı, her zaman yanındaydı. Elif’in bir mimarlık ofisinde geçen yoğun günlerinin ardından, Can’la evlerinin sıcaklığında buluşmak, huzurdu. Güvenli bir limandı Can. Tıpkı şimdi

Elif, o an gözlerine baktığında, geçmişin buz gibi elleri kalbini bir daha sıktı. On iki yıl. Tam on iki yıl. Ve şimdi, o zamanlar gencecik bir delikanlı olan Demir, karşısında, başarıyla parlayan bir iş insanı olarak duruyordu. Zaman acımasızdı. Yüzündeki çizgiler derinleşmiş, saçlarına aklar düşmüş olsa da, o kehribar rengi gözler hala aynı yakıcı hüzünle

Ayşe’nin kalbi, babasından kalan bağ evinin rüzgarla dans eden yaşlı asmalarının fısıltısıyla atardı. O fısıltılar, çocukluğundan taşıdığı masum hayallerin, ilk aşkların ve Murat’la evlendiğinde kurdukları o kusursuz geleceğin tınısıydı. Bağ Evi, sadece bir mülk değil, Yılmaz ailesinin ruhuydu; Ayşe’nin babasının, her dalına alın teri döktüğü, her üzüm tanesine umut ektiği bir cennet parçasıydı. İşte bu

Süheyla Hanım’ın parmakları ince, işlemeli porselen fincanın kenarında zarifçe geziniyordu. Boğaz’ın lacivert suları, yalı penceresinden içeri sızan sonbahar güneşinin altında pırıl pırıl parlıyordu. Yalı, asırlık çınarların gölgesinde, zamanın yıpratıcı etkisine rağmen dimdik duran, eski İstanbul’un o görkemli silüetlerinden biriydi. Ama Süheyla Hanım için artık sadece bir yük, her köşesinde biriken anılarla beraber ağırlaşan bir mirastı.

Elif, altın varaklı salonun loş ışıklarında, elindeki şampanya kadehini hafifçe sallarken, etrafındaki kahkahaların ve lüksün sahteliğini bir kez daha hissetti. Her şey mükemmel görünüyordu dışarıdan. Başarılı bir mimar, yakışıklı ve işinde gücünde bir eş, Can, göz alıcı bir ev, imrenilesi bir sosyal çevre. Ama aynaya her baktığında, o pürüzsüz yüze yansıyan yorgun gözler ve kaybolmuş

Yıllar sonra bile, adını duymak Ela’nın ruhunda buzdan bir bıçak gezdirirdi. Mert. O isim, göğsünün sol tarafında derince sakladığı, ne kadar zorlasa da sızlamayı bir türlü kesmeyen bir yara gibiydi. On iki yıl önce bitmiş bir evlilik, altı yıl süren, her anı bir diğerinden daha parlak ama sonu daha karanlık bir rüya. Ela, artık otuzlu

Metin, gökyüzüne uzanan cam kulelerin siluetine karşı, Boğaz’ın lacivert sularına vuran parıltıyı izliyordu. İstanbul’un bu kadim ve kalabalık şehrinde, kendine ait bir krallık kurmuştu; modern mimarinin öncü isimlerinden biriydi. Elde ettiği her başarı bir zaferdi. Ancak bu zaferlerin, pırıltılı vitrinlerin ardında, ruhunun derinliklerine gömülü, paslı bir kilit vardı. Şehrin ışıkları bile o kilidin ardındaki karanlığı

Can, annesinin gözlerinde yitip giden o ışığı, Ela’ya her baktığında kendini saran bir bıçak gibi hissederdi. Sanki o ışık, kendi payına düşeni çoktan ablasına devretmiş, geriye sadece belli belirsiz bir gölge bırakmıştı onun için. Çocukluğundan beri böyleydi. Ela, her zaman evin merkezindeydi; annesi Ayşe’nin kaygısı, babası Ahmet’in gururu, komşuların “ne tatlı kız” nidaları… Can ise,

Can, Ayşe’nin gözlerine her baktığında, sadece aşkı değil, tam bir şeffaflığı ve koşulsuz bir teslimiyeti görürdü. Yedi yıldır evlilerdi ve bu süre zarfında, ikisi arasında gizli kalmış tek bir düşüncenin, söylenmemiş tek bir sözün bile olmadığını sanırdı. Ayşe, onun için hayatının açık kitabıydı; sayfaları okunaklı, kenar notları samimi, her bölümü yaşanmışlıkla dolu. Bu yüzden, o

Ayşe, Boğaz’a nazır ofisinin penceresinden bakarken, aslında ne kadar yüksekten düştüğünü bilemiyordu henüz. Mimarlık ofisi şehrin en prestijli adreslerinden birindeydi, masası ödüllerle doluydu ve her sabah gazetelerin ekonomi sayfalarında adından söz ediliyordu. Giyimi, duruşu, hatta kahvesini tutuşu bile mükemmelliğin bir parçası gibiydi. Ama bu kusursuz zırhın altında, yıllardır sırtında taşıdığı, her an batacakmış gibi hissettiren