Hikayeler

Ahmet, babasından kalan marangozhanenin tozlu havasını ciğerlerine her çektiğinde, sadece ağaç kokusunu değil, bir ömrün emeğini, alın terini ve en önemlisi, bozulmaz bir güveni solurdu. Gül Mobilya, Bursa’nın kalbinde, küçük bir atölyeden başlayıp bugün dört katlı bir mağaza ve modern bir üretim tesisine dönüşmüştü. Her bir oyma, her bir cilalı yüzey, Yusuf Bey’in, yani babasının,

O sabah, Elif’in takviminde kırmızı kalemle işaretli o günden farksız başlamıştı her şey: umutla dolu, sıcak ve tanıdık bir gün. Kahve makinesinin homurtusu, Can’ın işe gitmeden önce boynuna kondurduğu öpücüğün hafifliği, mutfaktan sızan yeni demlenmiş çayın kokusu… Her detay, Elif’in zihnine çizilmiş, kusursuz bir tablonun parçasıydı. Evliliklerinin yedinci yılına girmişlerdi, aşkları yıllandıkça derinleşen bir şarap

Ayşe, her zamanki gibi kalabalık sofrasının başında oturmuş, çocuklarının ve torunlarının neşeli seslerine kulak kabartıyordu; oysa zihninin kuytularında bambaşka bir ses, otuz yıldır susmak bilmeyen bir vicdan fısıltısı yankılanıyordu. Pazar sabahının güneşli neşesi, mutfak camından süzülerek içeri doluşan kahvaltı kokuları, masada dönen gürültülü sohbetler… Hepsi, Ayşe’nin yüzüne özenle yerleştirdiği o gülümseme maskesini besliyordu. Kocası Mustafa,

Babamın ölümünden sonraki ilk üç gün, evin duvarları sanki nefes almayı bırakmış gibiydi. Koyu renk perdeler, annemin sızlanan sesiyle birleşip havayı ağırlaştırmış, her şeyi yasın tonuna boyamıştı. Salih babam, ömrünü sade bir yaşamla geçirmiş, her akşam aynı saatte evine dönmüş, aynı koltuğunda oturup aynı gazeteleri okumuştu. Bizim için o, sağlam bir çınar, değişmez bir limandı.

Elif, yılların yıpratıcı yorgunluğunu gözaltı morluklarına işlemiş bir ressamın tablosu gibi duruyordu aynanın karşısında. Oysa bir zamanlar, aynaya her baktığında, içindeki ışığı yansıtan pırıl pırıl bir genç kız görürdü. Şimdi ise gördüğü, acıyla yoğrulmuş, mücadeleyle sertleşmiş bir kadının suretiydi. Saçlarını aceleyle tepeden toplarken, mutfaktan gelen öksürük sesiyle irkildi. Ayşe. Küçük kızı, hayatının tek ışığı, son

Elif’in parmak uçları, buz gibi olmuş metal kapıya değdiğinde, titrek bir ürperti tüm bedenine yayıldı. Kilidi çevirirken çıkan o tanıdık ses, her zamanki gibi umut değil, bu kez buz kesen bir boşluk fısıldadı kulağına. “Mavi Limon Cafe,” tabelası, yağmurun ıslattığı gecede soluk bir gölge gibi duruyordu. Düşleri, yılların birikimi, çocukluktan beri kurduğu her hayal, bu

Selim Yılmaz, sahnedeki kürsüye doğru yürürken, ayaklarının altında kırmızı halının yumuşaklığını, yüzünde ise spot ışıkların yakıcı sıcaklığını hissetti. Kalabalık alkışlıyordu. Türkiye’nin en saygın mimarlarından biriydi o. Aldığı sayısız ödülün arasına bir yenisi ekleniyordu şimdi: “Yılın Kent Tasarımcısı”. Gülümsedi. Oysa içinde bir yerlerde, bu parlak cila çatlamıştı ve altından acı bir boşluk sızıyordu. Alkışlar kulaklarında uğultuya

Elif’in parmakları, her sabah aynı ritüelle dans ederdi espresso makinesinin krom yüzeyinde. Kadıköy’deki eski, nemli evlerinin soğuk duvarlarından gelip, lüks semtin parıltılı “Gusto Cafe”sine uzanan bu dans, sadece kahve yapmaktan ibaret değildi. Her fincan, kız kardeşi Zeynep’in üniversite hayallerine, annesinin artan ilaç masraflarına uzanan ince bir iplikti. Yirmi üç yaşındaydı Elif; Mimar Sinan Güzel Sanatlar

Elif’in hayatı, Boğaz’daki yalısı kadar pürüzsüz, mimarisi kadar kusursuz görünüyordu, ta ki o beklenmedik Instagram mesajı gelene kadar. Gecenin sessizliğini boğan telefonunun titremesiyle uzandı, ekrandaki bildirim gözlerini kamaştırdı: Yeni bir mesaj isteği. Gönderen, tanımadığı bir kullanıcıydı: “aslı_deniz.” Elif kaşlarını çatarak profili açtı. Genç bir kızın fotoğrafı vardı; gözlerinde bir hüzün, yüzünde tanıdık ama bir türlü

Yirmi yıl geçmişti, ancak Elif’in kollarındaki boşluk, zamanın değil, boşluktaki yokluğun derinliğiyle ölçülüyordu. Her yıl, 14 Mayıs’ta, Kadıköy’deki küçük mezarlığın arka köşesindeki o isimsiz, boş mezara giderdi. Üzerinde sadece “Bebek Defne – 19 Mayıs 2004” yazan mermer taş, var olmayan bir yaşamın, sonlanmayan bir umudun sembolüydü. Toprağa hiç karışmamış, kokusu alınmamış, yüzü tam olarak görülememiş