Hikayeler

Elif, Kenan’la geçirdiği her saniyeye minnettar, her birini özenle dokunmuş bir dantel gibi taşırdı. On dört yıl önce, üniversite koridorlarında başlayan bu aşk, İstanbul’un kalbinde, ortak kurdukları mimarlık ofisinde, denize nazır modern bir evde, sağlam temeller üzerine yükselmişti. Elif için Kenan, sadece eşi değil, ruh eşi, en iyi arkadaşı, güvendiği tek limandı. Birbirlerine olan inançları

Elif, aynadaki yansısına baktı. Üzerindeki gelinlik, hayallerindeki beyaz masumiyetten çok, üzerine giydirilmiş bir zorunluluk gibi duruyordu. Yarın, ailesinin yıllardır hayalini kurduğu, kendisinin ise sadece “iyi bir insan” olduğunu düşündüğü Mert ile evlenecekti. Mert, düzenli bir işi, güler yüzü ve ailesine olan düşkünlüğüyle kusursuz bir damat adayıydı. Çevresindeki herkes, “Ne şanslısın Elif,” derken, genç kadın içindeki

Elif, mutfak masasının üzerine serdiği dantel örtüyü titizlikle düzeltirken, kalbinde tarif edilemez bir sevinç dalgalanıyordu. Yarım asırlık bir geçmişi olan, annesi Ayşe’nin babaannesiyle birlikte büyüdüğü bu eski İstanbul apartmanı, şimdi onun ve nişanlısı Can’ın yeni yuvası olacaktı. Geçtiğimiz haftalar, eski eşyaları ayıklamak, anıları gözden geçirmekle geçmişti. Ayşe, Elif’in çocukluğunun her köşesinde izi olan bu eve

Emre’nin hayatı, dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir resimdi. Boğaz’a nazır, ufak ama zevkle döşenmiş bir dairede oturuyor, hatırı sayılır bir şirkette üst düzey yönetici olarak çalışıyor, Ayşe gibi güzel, naif ve evine düşkün bir eşi vardı. Hafta sonları Ayşe’yle uzun kahvaltılar eder, ara sıra arkadaş toplantılarına katılır, akşam yemeklerinde günün yorgunluğunu demlerdi. Her şey olması

Selim’in elindeki kristal kadeh, hafifçe titredi. İçindeki yakut rengi şarap, loş ışıkta parlıyordu. Etrafı kahkahalar, kutlama sesleri ve “Yılın Mimarı” ödülü adaylığını tebrik eden dost meclisinin samimi alkışlarıyla çevriliydi. Her şey mükemmeldi: lüks bir restoranın çatı katı, İstanbul’un ışıl ışıl silüeti penceresinden tüm ihtişamıyla akıyordu içeriye. Yanında, gözleri gururla parlayan eşi Ayşe ve okul projesini

Elif, gri penceresinden dışarıya, gri İstanbul’a bakarken, camın buğusuna parmağıyla anlamsız desenler çiziyordu. Hava, şehrin üzerine çöken nemli bir yorgan gibi ağırdı. Aşağıda, sokağın gürültüsü ofisin onuncu katına kadar sızıyor, korna sesleri, insan bağırışları, uzak bir ambulans sireninin uğultusu, her biri Elif’in ruhuna bir çizik atıyordu sanki. Masasındaki evrak yığınına dönmek yerine, gözleri karşıdaki binanın

Elif, boğazın serin rüzgarıyla dalgalanan ipek şalını hafifçe düzeltti. Geniş pencereden İstanbul’un ışıl ışıl manzarasına bakarken, başarılı bir mimar olmanın verdiği iç huzuru hissetti. Altında milyonların imzası olan projeleri, kariyerinde tırmandığı zirveyi, sevgi dolu kocası Can’ı ve hayatının anlamı kızı Defne’yi düşündü. Her şey mükemmel görünüyordu. Ama bu pırıltılı tablonun altında, yıllar önce derinlere gömdüğü,

Elif’in hayatı, her sabah erken kalkan bir fırtınanın yorgun ama inatçı dinginliği gibiydi. Yedi yaşındaki kızı Zeynep’in mırıldanarak uyandığı, kahvaltıda yediği reçelli ekmeği üstüne döktüğü, okul için çantasını hazırlarken sürekli bir şeyler unuttuğu o bildik kargaşanın içinde, Elif’in zihni bir an bile durulmazdı. Küçük kafelerde part-time çalışarak, geceleri el işi takılar yaparak geçimini sağlamaya çalışıyordu.

Aylin’in avuçları, soğuk beton modelin pürüzlü yüzeyine bastırılmış, sanki her dokunuşuyla geleceğini şekillendiriyormuş gibiydi. Gece yarısını çoktan geçmiş, kampüsün koridorları sessizliğe gömülmüştü. Sadece atölyenin loş ışıkları ve Aylin’in nefes alıp verişinin ritmik sesi, uykunun değil, hırsın hüküm sürdüğü bu alanı dolduruyordu. Parmakları arasında can bulan köprüler, yüksek binalar, yeşil alanlar; hepsi, yirmi beş metrekarelik tek

Elif, “Huzur Köşesi” adını verdiği kafesinde, kahve makinesinin buharıyla dans eden mis gibi kokunun içinde, hayatının mükemmeliyetine her zamankinden daha çok inanıyordu. Burası sadece bir iş yeri değildi; Emre ile kurdukları hayallerin, her tuğlasına sevgilerini işledikleri yuvalarının bir uzantısıydı. Her sabah ilk günkü heyecanla açtığı kapıdan giren güneş, raflardaki el yapımı seramik fincanları, duvardaki eskimiş