Yakut Kırmızı Bir Sır

Elif, mutfak adasında durmuş, Leyla’nın o her zamanki neşeli ve biraz da baskın sesiyle misafirleri yönlendirişini izliyordu. Yeni taşındıkları villanın bahçesindeki barbekü partisi, Leyla’nın hayatındaki her şey gibi, kusursuzdu. Her köşesi özenle düşünülmüş, her detay incelikle işlenmişti. Tıpkı Leyla’nın hayatı gibi; parlak, düzenli, imrenilesi. Elif ise parmakları arasındaki soğuk kadeh bardağın buğusuna dalmış, kendi hayatındaki gri tonları düşünüyordu. Kırklı yaşlarının başında, henüz kendi evine tam anlamıyla yerleşememiş, bitiremediği projelerin ve ertelediği hayallerin gölgesinde yaşayan bir iç mimardı. Leyla ise… Leyla her zaman her şeyin en iyisine sahip olurdu. Şimdi de Emre’ye sahipti.

Emre.

Elif’in kalbi, o ismi düşününce beklenmedik bir ritimle çarpmaya başladı. Emre, Leyla’nın kocasıydı. Ve aynı zamanda Elif’in bir süredir gece uykularını, gündüz huzurunu çalan o yasak düşüncenin, o yakut kırmızı sırrın ta kendisiydi. Leyla’nın hayatındaki her şeyde olduğu gibi, Emre de kusursuzdu. Yakışıklı, zeki, esprili, düşünceli… Elif’in yıllardır ruhunun derinliklerinde aradığı o eşitti adeta. Ama o, Leyla’nındı.

Elif, gözlerini bahçede, Emre’yle sohbet eden annesiyle babasına çevirdi. Emre, her zamanki gibi sabırla ve içten bir ilgiyle onları dinliyordu. Hatta babasının emeklilik anılarını bile sıkılmadan dinleyebilen tek damat adayıydı. Leyla o sırada gelip Emre’nin koluna girdi, “Aşkım, masada eksik bir şeyler var mı, bir bakar mısın?” diye sordu. Emre, Elif’in yanından geçerken göz göze geldiler. Kısa, saniyelerle ölçülebilecek bir andı. Ama Elif, o anın derinliğinde bir okyanusun dalgalandığını hissetti. Emre’nin gözlerinde bir anlığına beliren o anlam, o sessiz soru, Elif’in içini kor gibi yaktı. Yoksa o da mı hissediyordu?

Bu his, ilk kez Leyla ile Emre’nin tanıştığı gün yeşermişti. Leyla, her zaman olduğu gibi rüzgar gibi esmiş, hayatına Emre’yi de katıvermişti. Elif, onların ilk buluşmalarında yanlarında otururken, Emre’nin bakışlarının ara sıra kendisine kaydığını fark etmişti. Belki de yanılıyordu, belki de bu sadece bir kuruntuydu. Ama Emre’nin zekası, mizah anlayışı ve dünyanın derinliklerine inen sohbetleri, Elif’i anında etkisi altına almıştı. Leyla, Emre’yi ‘çok iyi bir adam’ diye tanımlarken, Elif kalbinde hissettiği o kıskançlık tohumunu fark etmişti. O tohum şimdi kocaman bir ağaca dönüşmüş, dalları tüm ruhunu sarmıştı.

Emre, Leyla ile evlendikten sonra bile, Elif’le aralarındaki o görünmez bağ hep devam etti. Leyla, yoğun bir avukattı, kariyeri her şeyden önce gelirdi. Emre ise bir mimardı. Sakin, detaycı, derinlemesine düşünmeyi seven biriydi. Leyla’nın aceleci ve pratik dünyasında, Emre’nin sanatsever ruhu çoğu zaman yalnız kalırdı. İşte bu noktada Elif devreye girerdi. Emre, bir sanat sergisi hakkında konuşmak istediğinde Leyla’ya değil, Elif’e gelirdi. Yeni çıkan bir kitaptan bahsetmek istediğinde, Elif’i arardı. Başlangıçta masum olan bu paylaşımlar, zamanla Elif’in dünyasının merkezine oturmuştu.

“Elif, iyi misin? Dalıp gitmişsin yine.”

Leyla’nın sesi, Elif’i düşüncelerinden sıyırdı. Gülümsedi, “İyiyim, sadece bahçenin dizaynını düşünüyorum. Ne kadar güzel olmuş, Emre harikalar yaratmış.”

Leyla gururla gülümsedi. “Evet, Emre’nin zevkine güvenirim. Senin de yardımın oldu biliyorum. Şu verandadaki saksı seçimlerinde bayağı fikir aldık senden.”

Elif’in içi cız etti. Bu tür küçük ‘yardımlar’ ve ‘fikir alışverişleri’, aslında Emre’yle geçirdikleri sayısız telefon konuşmasının, öğle kahvelerinin ve uzun yürüyüşlerin bahanesi olmuştu. Leyla’nın haberi bile yoktu. Bilseydi ne olurdu? Elif, bu düşüncenin ağırlığı altında ezildi. Ablasıydı Leyla, canından çok sevdiği, her zaman sırtını dayadığı ablası. Ve Elif, şimdi ablasının hayat arkadaşına karşı tarif edilemez hisler besliyordu. Bu, bir ihanetti. En büyük ihanetlerden biri.

Haftalar birbirini kovaladı. Leyla, yeni bir davanın peşinde koşturmaktan Emre’yle neredeyse hiç görüşemiyordu. Akşam yemekleri atlanıyor, hafta sonları büroda geçiyordu. Emre, bu durumdan şikayetçi olmasa da, Elif onun gözlerindeki o hüzünlü boşluğu fark ediyordu. O boşluğu dolduran ise, ne yazık ki Elif’in varlığı oluyordu. Emre, sık sık Elif’i arıyor, onu yeni açılan bir sanat galerisine davet ediyor, ya da sadece kahve içmeye çağırıyordu.

Bir akşam, Emre’yle Kadıköy’deki küçük bir kafede oturmuşlardı. Dışarıda hafif bir yağmur çiseliyor, pencereden içeriye loş bir ışık süzülüyordu. Konu yine Leyla’ya gelmişti.

“Leyla’yı anlıyorum,” dedi Emre, fincanını karıştırırken. “Kariyeri onun için çok önemli. Ama bazen… bazen kendimi görünmez hissediyorum.”

Elif, Emre’nin gözlerindeki o derin acıyı gördü. Yüreği burkuldu. “Leyla seni çok seviyor, Emre. Emin ol. Sadece böyle zamanlarda biraz… dağılıyor.”

Emre acı bir şekilde gülümsedi. “Biliyorum. Ama bazen de insan anlaşılmak istiyor. Sadece anlaşılmak.” Bakışlarını Elif’e çevirdi. “Sen anlıyorsun Elif. Sen her zaman beni anlıyorsun.”

Bu sözler, Elif’in kalbinde bir fırtına kopardı. Yıllardır hissetmediği bir şeydi bu: anlaşılmak. Leyla’nın gölgesinde büyümüş, kendi varoluşunu hep ikinci planda görmüş Elif için, Emre’nin bu sözleri, varoluşunu onaylayan, onu değerli kılan bir melodi gibiydi. Elif, Emre’nin elini tutmamak için masanın altına sakladı ellerini. Her zerresini saran bu arzuyu bastırmak, bir yanardağı patlamadan tutmak gibiydi.

O gece Elif, eve döndüğünde aynaya bakamadı. Aynadaki kadın, tanıdık değildi. Suçluluk ve arzu arasında sıkışmış, vicdan azabıyla kavrulan bir yabancıydı. Leyla’nın fotoğraflarına baktı. Onların mutlu evlilik fotoğraflarına. Gelinlik içinde parlayan ablası, yanında Emre… Bu görüntü, Elif’e tokat gibi çarptı. Ne yapıyordu o? Ablasının evliliğini dinamitleyecek, en sevdiği insanı paramparça edecek bir ateşe nasıl yürüyebilirdi?

Karar verdi. Bu durumu sonlandırmalıydı. Emre’yle arasına bir mesafe koymalıydı. Ne kadar acı verirse versin, bu olmak zorundaydı.

Ancak kaderin ya da tesadüflerin acımasız bir oyunu vardı. Birkaç gün sonra, anneleri küçük bir kaza geçirdi. Kolu kırılmıştı ve bakıma ihtiyacı vardı. Leyla, en yoğun davasının ortasındaydı ve şehir dışına çıkması gerekiyordu. Babaları, yaşlıydı ve annesine tek başına bakmakta zorlanıyordu. Geriye Elif ve Emre kalmıştı.

“Elif, biliyorum çok yük olacağız sana,” dedi Leyla, hastane odasında. “Ama ben mecburum gitmeye. Emre de sana yardımcı olur.”

Elif’in dünyası başına yıkılmıştı. Tam kaçmaya çalışırken, bir kez daha Emre’yle aynı evin içinde, aynı sorumlulukları paylaşmak zorunda kalacaktı. Kabus gibiydi.

Sonraki iki hafta, Elif’in hayatının en uzun, en işkenceli iki haftası oldu. Annelerine birlikte baktılar. Birlikte yemek pişirdiler, birlikte çamaşır yıkadılar, geceleri annelerinin odasına sırayla nöbet tuttular. Bu zorlu süreç, onları beklenmedik bir şekilde yakınlaştırdı. Emre, Elif’in ne kadar fedakar, ne kadar şefkatli olduğunu ilk kez bu kadar yakından görmüştü. Elif ise Emre’nin sabrına, merhametine ve kriz anlarındaki soğukkanlılığına bir kez daha hayran kaldı.

Bir gece, anneleri uyku ilacının etkisiyle derin bir uykuya dalmıştı. Elif ve Emre, sessizce salonda oturmuşlardı. Evin içini saran yorgunluk ve hüzünle karışık bir huzur vardı. Emre, Elif’e döndü. “Elif, sana bir şey söylemek istiyorum.”

Elif’in kalbi boğazına geldi. İşte o an gelmişti. Her şeyin açığa çıkacağı, her şeyin paramparça olacağı o an. Nefesi kesildi.

“Ben…” Emre’nin sesi kısık çıkmıştı. “Ben Leyla’yı çok seviyorum. Ama… ama sanırım sana karşı da bir şeyler hissediyorum. Ne olduğunu bilmiyorum, ama seninleyken kendim gibi hissediyorum. Güvenli… ve huzurlu.” Gözleri Elif’in gözlerine kilitlendi. “Bu yanlış, biliyorum. Çok yanlış.”

Elif’in gözleri doldu. Gözyaşları yanaklarından süzülürken sesi titrek çıktı. “Biliyorum Emre. Ben de… ben de aynı şeyleri hissediyorum. Ve kendimden nefret ediyorum.”

Emre, oturduğu yerden kalktı ve Elif’in yanına oturdu. Elini Elif’in yanağına uzattı, nazikçe gözyaşlarını sildi. Elif, Emre’nin dokunuşuyla ürperdi. Elektrik akımı gibiydi. O an, tüm duvarları yıkıp, tüm sınırları aşmak istedi. Kollarına atılıp, dünyanın geri kalanını unutmak istedi. Ama annelerinin odasından gelen hafif hırıltı sesi, onu acımasızca gerçekliğe geri çekti. Leyla’nın yüzü gözünün önüne geldi. Leyla’nın saf sevgisi, Leyla’nın güveni…

Elif, başını iki yana salladı, gözlerini kapattı. “Yapamayız Emre,” dedi sesi boğuk. “Yapamayız. Leyla… Leyla bizim ablamız. Ve senin karın.”

Emre’nin elini yanağından çekti, eli havada asılı kaldı. Gözlerindeki umutsuzluğu Elif’in kalbine bir bıçak gibi saplandı. “Biliyorum,” diye fısıldadı Emre. “Ama bu hisler… bu hisler canımı yakıyor.”

“Benim de,” dedi Elif. “Benim de canımı yakıyor.” Bir an durdu. “Ama yakmak zorunda. Yanmalı, sonra da küle dönmeli ki, Leyla’nın dünyası yanmasın.”

Emre uzun bir süre sessiz kaldı. Sanki içindeki fırtınayı dindirmeye çalışıyordu. Sonra ayağa kalktı. Yüzünde kederli bir ifade vardı. “Haklısın Elif,” dedi sesi kısık. “Haklısın. Affet beni.”

Elif’in kalbi paramparça olmuştu. Hayır, Emre’nin onu affetmesine ihtiyacı yoktu. Asıl affetmesi gereken kendisiydi. Leyla’ya karşı bu korkunç ihanet düşüncesini beslediği için.

Leyla, bir hafta sonra döndü. Annesini daha iyi görünce rahatladı. Elif’e ve Emre’ye defalarca teşekkür etti. Üçü birlikte yemek masasında otururken, Leyla neşeyle davasının detaylarını anlatıyordu. Emre, her zamanki gibi onu dinliyor, ara sıra gülümsüyordu. Elif ise tabağındaki yemeği karıştırıyordu.

Leyla bir an durdu, ikisine baktı. “Ne kadar iyi anlaşan bir üçlüsünüz siz,” dedi gülerek. “Ben yokken evde Emre’yle Elif’i bırakıp gittiğime pişman oldum. Belki de Emre’yi senin üzerine saracağım Elif, daha eğlenceli olurdu!”

Elif’in boğazı düğümlendi. Emre’nin bakışları Elif’e kaydı. Gözlerinde derin bir acı, saklı bir pişmanlık ve sonsuz bir veda vardı. Elif, ona karşılık veremedi. Gülümsedi, sahte bir gülümsemeyle. İçinde yanan ateşi, dışarıya sızdırmamak için tüm gücüyle direniyordu.

O gece Elif, annesinin evinden ayrıldı. Kendi evine döndüğünde odasının ortasında öylece durdu. Etrafına baktı. Boştu, soğuktu. Tıpkı kalbi gibi. Emre’yle aralarındaki o yakut kırmızı sır, artık sadece Elif’in kalbinde kanayan bir yaraydı. Leyla’nın dünyası kurtulmuştu, evliliği sağlam kalmıştı. Ama Elif, o geceden sonra bir daha eskisi gibi olamadı. Her aile toplantısında, her bayram ziyaretinde, her doğum gününde, Emre’yi Leyla’nın yanında gördüğünde, kalbindeki o yara yeniden kanayacak, onu sessizce yakmaya devam edecekti. Sevdiği adamın, ablasının eşi olmasının acısıyla yaşamak, Elif’in ömür boyu taşıyacağı bir yük, bir lanet gibiydi. Kendi elleriyle söndürdüğü o ateşin korları, küllerin altında sonsuza dek yanmaya devam edecekti.