Kırık Kiriş

Kerem, yüksek cam kulelerin en yenisinin, ufuk çizgisini keskin bir çizgiyle yaran gövdesine bakarken, içindeki boşluğu bastıramadı. Bugün onun eseriydi, İstanbul’un modern yüzüne kattığı bir başka imza. Açılış kurdelesi kesilmiş, şampanya kadehleri tokuşturulmuş, övgüler havada uçuşmuştu. Ama Kerem, gürültü patırtının, sahte gülümsemelerin ortasında, ruhunda garip bir yankılanma hissediyordu; kırık bir kirişin sessiz çatırtısı gibi. Kırk sekiz yaşındaydı. Başarılı bir kariyere, şık bir eşe, pırıl pırıl iki çocuğa, Boğaz’a nazır bir eve sahipti. Her şey kusursuz görünüyordu. Ancak aynaya her baktığında, gözlerinin derinliklerinde saklanan o eski sır, sanki bir gölge gibi belirip kayboluyordu.

Bir hafta sonra, yeni bir belediye projesi için saha ziyareti yapıyordu. Şehrin hızla değişen, eski mahalleleriyle modern yapıların iç içe geçtiği bir bölgesiydi burası. Yıkık dökük binaların yerine sosyal tesisler, parklar inşa edilecekti. Kerem, çelik iskelelerin yükseldiği, beton mikserlerinin gürültüsüyle yankılanan şantiyede yürürken, yıllardır görmediği bir yüzle karşılaştı. Ya da öyle sandı. Ellerini ceplerine sokmuş, eski, yağlı bir kask takmış, sigarasından derin bir nefes çeken adamın hareketlerinde, duruşunda, hatta omzundaki yorgunlukta tanıdık bir şeyler vardı. Adam, başını kaldırdı ve göz göze geldiler. Bir an, Kerem’in kalbi durdu. O gözler… Yıllar öncesinden kalma bir acı, bir zeka ve artık eklenmiş bir bilgelikle parlıyordu. Emre.

Kerem hızla başını çevirdi, yürüyüşünü hızlandırdı. Emre’nin kendisini tanıyıp tanımadığını anlamadı. Tanıdıysa bile, belli etmedi. Bu karşılaşma, Kerem’in yıllardır üzerine titrediği o kusursuz hayatın makyajını bir anda sildi. Yirmili yaşlarının başındaki o toy, hırslı Kerem’i hatırladı. Mimarlık fakültesinde okurken, kendisi gibi hırslı ama bir o kadar da parlak olan, sürekli elindeki not defterine karalamalar yapan Emre’yi… Emre, çizdiği her eskizle adeta nefes alıyordu. Ama hayatı Kerem kadar şanslı değildi. Annesi hastaydı, ailesinin geçimi için çalışmak zorundaydı. Derslerine, projelerine ayıracak zamanı kısıtlıydı.

Mezuniyet projesi için Kerem ve Emre sık sık birlikte çalışırlardı. Emre’nin projesi için geliştirdiği bir konsept vardı; betonun soğukluğunu doğanın sıcaklığıyla birleştiren, modüler, yenilikçi bir yaşam alanı. Kerem bu fikre hayran kalmıştı. Emre, annesinin kötüleşen hastalığı yüzünden projeyi tamamlamakta zorlanırken, Kerem ona “yardım etmeyi” teklif etti. “Sen taslakları bana ver, ben detayları hallederim, ikimizin projesi olur,” demişti. Emre, Kerem’e güvendi, umutsuzluğunun içinde bir çıkış yolu görmüştü. Kerem, Emre’nin orijinal eskizlerini aldı, kendi üslubuyla geliştirdi, revize etti ve son dokunuşları ekleyerek, bir gece, Emre’nin adını bile anmadan kendi projesi olarak teslim etti. Proje, fakülteden büyük övgüler aldı, Kerem’in adını duyurdu.

Birkaç ay sonra, Emre’nin küçük bir akademik usulsüzlük olayıyla fakülteden atıldığını öğrendi Kerem. Aslında basit bir meseleydi, Emre’nin annesinin tedavi masraflarını karşılamak için eski ders notlarını satmaya çalışırken yakalanması. Kerem, Emre’nin yanında şahitlik yapsa, olayın masumiyetini anlatsa belki de kurtarabilirdi arkadaşını. Ama yapmadı. Kendi projesinin intihal olduğu ortaya çıkmasından, adının kirlenmesinden korktu. Emre sessizce ortadan kayboldu. Kimse bir daha ondan haber alamadı. Kerem’in kariyeri ise o projenin etkisiyle hızla yükselişe geçti. Emre ise, zihninin en karanlık odalarına kilitlediği bir anı olarak kalmıştı. Ta ki bugüne kadar.

Şimdi Emre oradaydı, karşısındaki şantiyede, bir şefin direktiflerini dinliyordu. Ellerindeki nasırları, güneşten yanmış tenini, omuzlarındaki yorgunluğu gördü Kerem. Emre’nin üniversitedeki o pırıl pırıl zekasının, o eşsiz tasarım yeteneğinin buralarda heba olduğunu düşünmek, Kerem’in içini bir yılan gibi kemirdi.

Geceleri uykusu kaçmaya başladı. Gençliğindeki o hırslı, bencil Kerem, rüyalarına giriyordu. Eşi Elif, onun değişen halini fark ediyordu. “Bir şeyler var sende, Kerem. Eskisi gibi değilsin,” dedi bir akşam. “İşler yoğun, Elif, hepsi bu,” diye tersledi Kerem, sonra pişman oldu. Karşısında oturan, ona güvenle bakan bu kadına yalan söylediğini hissetmek, daha da ağır geliyordu.

Gizlice Emre’yi araştırmaya başladı. Sosyal medyada bulamadı. Eski fakülte arkadaşlarına sormaya cesaret edemedi. İnternette eski haber sitelerini taradı. Annesinin vefat haberine ulaştı. Yoksulluk içinde yaşamış, zorlu bir mücadele vermişti Emre. Annesinin ölümüyle ailesinden kimse kalmamıştı geriye. Kerem, Emre’nin hayatının nasıl altüst olduğunu okudukça, kendi vicdanının ağır darbeleriyle sarsılıyordu. Bu lüks hayat, bu kariyer, Emre’nin hayatının enkazı üzerine mi kurulmuştu?

Şantiyelerdeki karşılaşmaları sıklaşmaya başladı. Kerem bir bahaneyle hep Emre’nin çalıştığı bölgeye yöneliyordu. Emre, onu tanımamazlıktan geliyor muydu, yoksa gerçekten tanımıyor muydu, emin değildi. Bir gün Emre’yi gördü; bir mühendis, kolonun yerleşimiyle ilgili bir problem üzerinde hararetle tartışıyordu. Emre yaklaştı, sessizce dinledi, sonra eline bir parça tuğla alıp yere eğildi. Hızlı, kendinden emin çizgilerle bir eskiz çizdi. Mühendis şaşkınlıkla baktı, sonra başını salladı. Sorun çözülmüştü. O an, Kerem’in içindeki boşluk bir hançerle delindi. Emre, hala o Emre’ydi. Yeteneği, tozlu şantiye ortamında bile parlıyordu. Kerem, Emre’nin gözlerinde bir an için, eski dostlarının o sıcak, içten bakışını yakalar gibi oldu. Bir anlığına, Emre’nin gözlerinde, “Seni görüyorum, Kerem,” der gibi bir ifade belirmişti. Yoksa sadece Kerem mi öyle düşünüyordu?

Akşam, Boğaz manzaralı terasında oturmuş, boşluğa bakıyordu. Eline aldığı cep telefonunu defalarca açtı, Emre’nin eski numarasını tuşlamaya yeltendi, sonra sildi. Ne söyleyecekti? “Merhaba Emre, ben Kerem, yıllar önce senin projenle mezun oldum ve senin hayatını mahvettim, kusura bakma mı?” Kelimeler boğazına düğümleniyordu. Bu yük, bu sır, artık taşıyamayacağı kadar ağırdı.

Ertesi gün, cesaretini toplayıp şantiyeye gitti. Paydos saatiydi. İşçiler dağılmaya başlamıştı. Emre, yalnız başına, çay ocağının önündeki bankta oturmuş, sigara içiyordu. Kerem yavaşça yaklaştı, kalbi göğüs kafesini zorluyordu.

“Emre?”

Emre başını kaldırdı. Gözlerinde ne şaşkınlık ne de öfke vardı. Sanki bu anı uzun zamandır bekliyormuş gibi, hafifçe gülümsedi. O gülümseme Kerem’in canını daha çok yaktı.

“Kerem,” dedi Emre, sesi yılların yorgunluğunu taşıyordu. “Biliyorum.”

Kerem’in dili tutuldu. “Neyi biliyorsun?”

“Her şeyi,” dedi Emre, sigarasından son bir nefes alıp yere attı. “Mezuniyet projen… ödül aldığında gördüm. Benim fikirlerimdi. İlk başta inanamadım, sonra kabullendim. Senin parlak bir kariyerin olacaktı, benimse annem hastaydı, dünya başıma yıkılmıştı.”

Kerem’in gözleri doldu. “Ben… ben çok pişmanım, Emre. O kadar aptal ve hırslıydım ki…”

Emre elini kaldırdı. “Şahitlik yapmadığını da biliyorum. Okuldan atılmama sebep olan olayı biliyorsun. Bir kelime etsen her şey değişebilirdi. Ama etmedin. Korktun.”

Kerem başını yere eğdi. Söyleyecek bir sözü kalmamıştı. Emre’nin sakinliği, onun öfkesinden daha ağır geliyordu.

“Neden… neden şimdi?” diye sordu Kerem, sesi titreyerek.

“Seni burada görünce, içimde bir his uyandı. Yıllardır bu karşılaşmayı beklediğimi fark ettim. Senin gelip bu yükü omzumdan değil, kendi vicdanından indirmeyi denemeni bekledim.”

“Affedebilir misin beni?”

Emre derin bir nefes aldı, uzun uzun Kerem’in yüzüne baktı. “Affetmek… Kolay bir kelime değil, Kerem. Benim sana karşı bir beklentim yok artık. Acılarımı, kırgınlıklarımı geride bıraktım. Benim için o defter kapandı. Ama senin vicdanınla savaşın yeni başlıyor.”

Kerem’in boğazı düğümlendi. Emre’nin ne öfkesi ne de intikam isteği vardı. Sadece kabullenmişlik ve Kerem’in kendi içindeki muhasebesinin bitmediğini işaret eden bir bilgelik… Bu, Kerem’in beklediği herhangi bir tepkiden daha ağırdı.

“Nasıl… nasıl telafi edebilirim?” diye sordu çaresizce.

Emre omuz silkti. “Benim için değil, kendin için yaşa Kerem. Belki de yeteneği olan gençlere bir el uzatırsın. Onların hayallerini gerçekleştirmelerine yardım edersin. Benim gibi kenara itilmiş birilerine. Benim kaybettiğim şeyleri onlara geri verirsin.” Emre hafifçe gülümsedi. “Ama bunu bana iyilik olsun diye yapma. Kendi vicdanın rahatlasın diye yap.”

Emre banktan kalktı, sırtını Kerem’e döndü ve yavaşça uzaklaştı. Güneş batarken, onun uzun gölgesi şantiye tozunun içinde kayboldu. Kerem, uzun bir süre Emre’nin arkasından baktı. Üzerinden büyük bir yük kalkmıştı, ama yerine çok daha ağır bir sorumluluk gelmişti. Vicdanı şimdi daha da yüksek sesle konuşuyordu. Bu bir son değildi, aksine, Kerem’in hayatındaki gerçek bir başlangıçtı. Kırık kiriş artık sadece bir sır değil, Kerem’in inşa etmesi gereken yeni bir hayatın temelini oluşturan, acı ama gerçek bir yapı taşıydı.