Gölgeler ve Papatyalar

Can, o cumartesi akşamı yine aynı sandalyeye oturmuştu. İki yıl olmuştu Zeynep gideli. Sanki her cumartesi, o koltuğa oturduğunda, Zeynep’in oturduğu diğer koltukta boşluğun soğuk nefesini ensesinde hissediyordu. Akşam yemeği, Deniz’in annesi Ayşe Teyze’nin titizlikle hazırladığı zeytinyağlı dolmalarla başlamış, sonrasında ise bitmek bilmeyen akraba sohbetlerine evrilmişti. Can, bu yemeklere Zeynep’in hatırasına, ona olan vefa borcunun bir parçası gibi katılıyordu. Deniz, Zeynep’in ağabeyiydi. Can’ın tek ailesi Deniz ve ailesi kalmıştı.

Gözleri, masanın karşısında oturan Elif’e kaydı. Elif, Deniz’in eşiydi. Zarif boynunu saran ince kolyenin ucundaki minik papatya, Can’ın dikkatini çekmişti. Papatya… Zeynep de papatyaları severdi. Bu düşünce, Can’ın içinde garip bir sızıya yol açtı. Elif, Ayşe Teyze’nin anlattığı bir fıkraya kibarca gülümsüyor, arada bir uykusu gelen küçük kızı Defne’nin saçlarını okşuyordu. Kırkına merdiven dayamış Can’ın gözünde Elif, hep dingin bir bahar akşamı gibiydi. Sakin, narin ve huzur veren. Son zamanlarda bu dinginliğin ardındaki hafif hüzün çizgilerini daha net görmeye başlamıştı. Belki de kendi hüznü, başkalarınınkini daha kolay seçiyordu.

Deniz, her zamanki gibi işinden bahsediyor, yeni projesinin detaylarını anlatıyordu. Başarılı bir iş adamıydı Deniz, dinamik ve kendinden emindi. Ama Can, Elif’in Deniz’i dinlerkenki ifadesinde, bir zamanlar Zeynep’in ona baktığı o parıldayan hayranlığı aradı ve bulamadı. Orada, sadece saygı ve alışkanlığın yarattığı boş bir nezaket vardı.

Yemek sonrası herkes salona geçti. Can, sıkışık sohbetlerden bunalıp balkona çıkmak istedi. Tam kapıya yönelmişti ki Elif’in sesi onu durdurdu: “Can abi, kahve ister misin?” Can, ona döndü. “Zahmet etme Elif.” Elif hafifçe gülümsedi. “Ne zahmeti, herkes kendine içiyor zaten. Sen nasıl içersin?” Gözlerinin içine bakarak sordu bunu. Can’ın gözleri, Elif’in kahverengi gözlerinde bir an için takılı kaldı. O gözlerde bir davet mi vardı, yoksa sadece Can’ın özlem dolu ruhu mu öyle sanıyordu? “Sade alırım, teşekkür ederim.”

Elif mutfağa gitti. Can, balkonda sigara içerken içeri baktı. Elif, diğerlerinin kahvelerini hazırlarken ara sıra Can’a bakıyor, sanki sadece ikisi arasında görünmez bir iletişim köprüsü kuruyordu. Can, Elif’in zayıf bileklerindeki ince damarları, mutfaktaki loş ışıkta parlayan saç tellerini fark etti. Bu kadar yakından, bu kadar dikkatle daha önce hiç bakmamıştı ona. Ya da bakmaya cesaret edememişti. Zeynep’in en yakın arkadaşıydı Elif, hatta düğünlerinde nedimesi. Şimdi Deniz’in karısıydı. Bu düşünce, Can’ın içinde derin bir utanç dalgası yarattı.

Kahvesini getirirken Elif, “Çok mu bunaldın içeride?” diye sordu kısık sesle. Can gülümsedi. “Biraz.” Elif de balkona çıktı. Rüzgar, saçlarını uçuruyordu. “Ben de bazen öyle hissediyorum. Bu kalabalık, sesler… İnsan yalnız kalmak istiyor.” Can şaşırdı. Hiç beklemediği bir itiraftı bu. “Sen de mi?” Elif omuz silkti. “Herkesin kendine ait bir dünyası, bazen yalnız kalmak istediği bir köşesi olmalı sanırım.” Bakışları, şehrin ışıklarına takıldı. Can, o an Elif’in içindeki o hüzün çizgisini daha net gördü. O an bir şeyler kırıldı. Sanki ikisi arasında, kimsenin göremediği bir duvar, ufak bir çatlak verdi.

Sonraki haftalar, Can’ın hayatı tuhaf bir ritme oturdu. Artık aile yemekleri onun için sadece Zeynep’in hatırası değildi. Elif’i görmek, onunla kısa da olsa konuşmak için bir bahaneydi. İkisi de bu yakınlaşmadan rahatsız oluyor, suçluluk duyuyor ama engel olamıyorlardı. Gözleri, kalabalık içinde hep birbirini arıyordu. Bir bayramlaşmada, Can elini öperken Elif’in parmaklarının titrediğini hissetti. Bir doğum günü kutlamasında, pastayı keserken yan yana durduklarında, omuzlarının birbirine değmesiyle oluşan elektriklenme ikisinin de içini titretmişti.

Bir gün, Zeynep’in anma yemeğinden sonra Can, Elif’in bahçesinde tek başına kalmış, düşüncelere dalmıştı. Deniz, misafirleri uğurlamak için apartman kapısına kadar inmişti. Elif yanına geldi. “Zeynep’i çok özlüyorsun değil mi abi?” Can başını salladı. “Her geçen gün daha çok.” Elif, gözleri dolarak, “Ben de. O benim canımdı. Senin için nasıl bir boşluk olduğunu tahmin bile edemiyorum.” Sesi titredi. Can, Elif’in acısını kendi içinde hissetti. O an, ikisi de aynı acının, aynı yaranın iki farklı yüzüydü. Can uzandı, Elif’in elini tuttu. Sadece kısa bir andı, ama o anın gücüyle zaman durdu. İkisi de aynı sıcaklığı hissetti. Aynı yalnızlıkta buluştular.

Deniz’in işleri her zamankinden daha yoğundu. Haftanın çoğu günü geç saatlerde dönüyor, döndüğünde yorgunluktan konuşmaya bile mecali kalmıyordu. Elif, kocasının bu durumundan şikayet etmiyordu, belki de etmeye cesareti yoktu. Ama Can, Elif’in gözlerindeki boşluğu görüyordu. Aralarındaki bu gizli bağ, artık sadece bakışlarla sınırlı değildi. Bazen mesajlaşıyorlardı. Önce Defne’nin okulu, Zeynep’in anısıyla ilgili basit şeyler. Sonra daha kişisel konulara kaymaya başladılar. Elif, Deniz’le olan mesafesinden, hayallerinden, kırgınlıklarından bahsetti imalı bir şekilde. Can, kendi yalnızlığından, Zeynep’in ardından hissettiği eksiklikten. Bu mesajlar, birer itiraf gibiydi. Birbirlerinin yaralarını sarıyor, birbirlerinde teselli buluyorlardı.

Bir akşamüstü, Elif’in kızı Defne’nin okul çıkışında onu alması gerekiyordu. Deniz’in ani bir toplantısı çıkmıştı. Can’ı aradı Elif, sesi telaşlıydı. “Can abi, çok özür dilerim ama Defne’yi alabilecek kimse yok. Eğer sen çok meşgul değilsen…” Can tereddüt etmedi. “Hemen geliyorum Elif, hiç sorun değil.”

Defne’yi alıp eve getirdiğinde Elif, kapıda Can’ı gördüğünde gözleri parladı. “Çok teşekkür ederim Can abi, gerçekten hayatımı kurtardın.” Can gülümsedi. “Ne demek Elif, Defne benim de yeğenim.” İçeri geçtiler. Defne odasına oyun oynamaya gitti. Elif Can’a kahve yaparken, “Çok bunaldım son zamanlarda Can abi. Sanki tüm yük omuzlarımda. Deniz… o da çok yorgun.” Can, Elif’in yanına oturdu, elini omzuna koydu. “Biliyorum Elif. Yalnız değilsin.” O an, Elif’in gözlerinde biriken yaşlar damladı. Can, elini Elif’in yüzüne götürdü, gözyaşlarını sildi. Elif’in eli, Can’ın eline gitti, sıkıca tuttu. Gözleri birbirine kilitlendi. Kelimeler, anlamlarını yitirmişti. Sadece gözler, sadece dokunuşlar konuşuyordu. Can, Elif’in dudaklarına eğildi. O an, tüm dünya durmuştu. Zeynep’in hatırası, Deniz’in yokluğu, ailenin gölgesi… Hepsi silinmişti. Sadece Can ve Elif vardı, kaybolmuş iki ruh, birbirinde teselli arayan iki yürek. Öpüşmeleri, hem bir rahatlama hem de tarifsiz bir suçluluk duygusu taşıyordu.

O günden sonra her şey değişti. O öpücük, görünmez bir kapıyı aralamıştı. Artık aile toplantıları değil, onlara ailelerinden, dünyadan uzakta çalınmış anlar yaratmak için bir bahane arıyorlardı. Can’ın ofisi, Elif’in öğle araları, şehirdeki küçük, köhne bir kafe… Her buluşma, kalplerine bir hançer gibi saplanan suçlulukla birlikte, tarif edilemez bir tutku getiriyordu.

Elif, Can’ın kollarında kendini hiç hissetmediği kadar canlı hissediyordu. Yıllardır Deniz’in ilgisizliğiyle uyuşmuş ruhu, Can’ın dokunuşlarıyla uyanıyordu. Can ise, Zeynep’in kaybıyla buz tutmuş kalbinin Elif’le eridiğini hissediyordu. Ama bu erime, aynı zamanda bir yangındı. Yanıyorlardı, her hücrelerinde hissediyorlardı bu yasak ateşi.

Bir gün, Can’ın telefonu çaldı. Arayan Deniz’di. “Can, nasılsın kardeşim? İşler nasıl gidiyor?” Can’ın boğazı düğümlendi. “İyi Deniz, her şey yolunda.” Deniz, “Elif’in bir arkadaşı vardı, Zeynep’le de çok samimiydi, hatırlarsın. Gördüm onu bugün. Elif’i sormuş. En son bir kafede görmüşler, biriyle oturuyormuş.” Can’ın nefesi kesildi. “Hım, olabilir. Belki iş arkadaşıdır.” Deniz, “Öyle ama, biraz garip davranmış arkadaşı. Seninkini sanki ilk defa görüyormuş gibi bakmış.” Can, tereddüt etti. “Belki de yanlış görmüştür.” İçinden bir ses, bunun bir uyarı, bir tehlike çanı olduğunu söylüyordu.

O akşam Elif’i aradı. “Sanırım birileri bizi gördü Elif.” Sesi fısıltıdan farksızdı. Elif’in sesi ağlamaklı çıktı. “Ben… ben dayanamıyorum Can. Bu yük çok ağır. Defne’ye nasıl bakacağım? Deniz’e nasıl yalan söyleyeceğim?” Can’ın da içi paramparçaydı. “Biliyorum. Ama biz…” Elif araya girdi. “Biz ne Can? Biz neyiz? Zeynep’in hayaleti, Deniz’in kardeşi, bir ailenin yıkımı… Biz bunların arasında sıkışıp kaldık.”

Ertesi hafta, Can’ın annesi Ayşe Teyze aradı. Sesi gergindi. “Can, seninle konuşmamız gereken bir şey var. Bu pazar yemeğine gel lütfen. Elif ve Deniz de olacak.” Can, Ayşe Teyze’nin sesindeki tuhaf tınıdan, Elif’in arkadaşının Deniz’e bir şeyler fısıldadığını anlamıştı. Buz gibi bir el, kalbini sıkıyordu. Sonu geliyordu.

Pazar günü, Can ağır adımlarla Denizlerin evine gitti. Kapıyı Elif açtı. Gözleri şişmiş, yüzü bembeyazdı. Can’ın elini sıktı, sanki son kez bir dokunuş almak ister gibi. Salonda Ayşe Teyze ve Deniz, buz gibi bir havayla oturuyorlardı. Deniz’in yüzünde bir öfke, bir hayal kırıklığı vardı. Ayşe Teyze’nin yüzünde ise keder ve azim.

Ayşe Teyze söze başladı, sesi boğuktu ama kararlıydı. “Can, evladım. Bizim kulağımıza bazı şeyler geldi. Elif’in bir arkadaşı, onu bir adamla görmüş. Ve… ve o adamın sen olduğunu söylemiş. İlk başta inanmak istemedik. Ama Deniz, Elif’le konuştuğunda…” Deniz, öfkeyle masaya vurdu. “Elif inkar etmedi! Sustu! Nasıl yaparsın Can? Zeynep’in hatırası var! Benim kardeşimsin sen! Karım o benim!”

Can, kendini savunacak gücü bulamıyordu. Ne söyleyebilirdi ki? Her şey doğruydu. Elif’i seviyordu. Ama bu sevgi, etrafındaki her şeyi yakıp kavuruyordu. Can, Elif’e baktı. Elif, başını öne eğmişti. Ağlıyordu.

Ayşe Teyze, derin bir nefes aldı. “Biz bir aileyiz Can. Zeynep gitti ama onun bize bıraktığı bir bağ var. Sen bizim evladımızsın, Elif de gelinimiz. Biz bu durumu kaldıramayız.”
Deniz, “Ayşe Teyze, ne aileden bahsediyorsun! İhanet bu!” diye bağırdı.

Elif, nihayet başını kaldırdı. Gözleri, yaşlarla dolu ama kararlıydı. “Deniz haklı. İhanet bu. Affı yok. Benim, bu aileyi, Zeynep’in anısını, Defne’yi daha fazla incitmeye hakkım yok.” Can’a baktı. Gözlerinde acı bir veda vardı. “Ben gidiyorum Deniz. Defne’yi de alıp… Bir süre uzaklaşmamız gerekiyor. Bu şehirde, bu evin gölgesinde ne ben ne de Defne huzur bulamayız.”

Deniz şaşkınlıkla Elif’e baktı. “Ne demek gidiyorum Elif? Nereye gidiyorsun?”
Elif, “Bilmiyorum. Ama gitmek zorundayım. Bu yükü taşıyamıyorum. Kimseye de taşıttırmayacağım.” Gözlerini Can’ınkilerle birleştirdi. O gözlerde, ‘Seni seviyorum ama yapamam’ yazıyordu. ‘Bu aşk bizi öldürür.’

Can’ın içi parçalanıyordu. Gitmesini istemiyordu. Ama Elif’in bu kararı, en azından bu aile için, en azından Zeynep’in anısı için doğru karardı. Yasak aşkları, papatyalar gibi narin ve kırılgandı. Ailenin gölgesinde açmış, ama güneş yüzü görmeden solmaya mahkûmdu. Can, hayatında bir kez daha yalnız kalacağını biliyordu. Ama bu seferki yalnızlık, Zeynep’in boşluğuyla aynı değildi. Bu, Elif’in gidişiyle oluşan, darmadağın olmuş bir yalnızlıktı. Ve bu yalnızlıkta, bir papatyanın son nefesi gibi sessiz bir veda vardı. Elif kapıya doğru yürürken, Can son bir kez ona baktı. Elif, arkasını dönmeden çıktı. Ve Can, o an, kalbindeki yasak aşkın gölgelerle birlikte ebediyen gömüldüğünü hissetti. O akşam yemeği, hayatlarının dönüm noktası olmuştu. Bir aşk başlamış, bir aşk bitmişti; sessiz, yıkıcı ve asla dillendirilemeyecek bir dramın ortasında.