Ahşap Rüyaların Gölgesi

Ahşap kokusu, Metin için sadece bir koku değildi; yirmi yıldır soluduğu, her bir lifine işleyen bir yaşam biçimiydi. Atölyenin loş ışığında, yeni bitirdiği sehpanın pürüzsüz yüzeyine son kat verniği sürerken, çocukluğundan beri kurduğu “Ahşap Rüyalar”ın somutlaşmış halini izliyordu. Her bir oyma, her bir birleşim, sadece onun değil, Can’ın da emeğiydi. Çocukluk arkadaşı, üniversite sıra arkadaşı, iş ortağı Can… Metin, Can’ı kardeşi gibi severdi, aralarına hiçbir şeyin giremeyeceğine inanırdı.

Gözleri, atölyenin arka köşesindeki masada duran, Can ile çekilmiş eski bir fotoğrafa takıldı. İkisi de yirmili yaşlarının başındaydı, geleceğe umutla bakan iki genç adam. O zamanlar bu atölye sadece bir hayaldi, bir eskiz defterindeki karalamalar topluluğuydu. Yıllar süren azim, uykusuz geceler ve bin bir fedakârlıkla “Ahşap Rüyalar”ı gerçeğe dönüştürmüşlerdi. Metin, tasarıma ve el işçiliğine tutkundu. Can ise, daha çok işin pazarlama, satış ve finans kısmıyla ilgilenirdi. Metin’in sabrı ve ince işçiliğiyle, Can’ın enerjik ve girişken yapısı mükemmel bir denge oluşturuyordu. Ya da Metin öyle sanmıştı.

Son aylarda bir şeyler değişmişti. Atölyenin finansal durumu, dışarıdan bakıldığında iyi gibi görünse de, Metin içten içe bir sıkıntı hissediyordu. Müşteri memnuniyeti yüksek, siparişler artıyor, yeni projeler konuşuluyordu. Ancak banka hesapları her zamankinden daha sıkıntılıydı. Tedarikçilerle ödemelerde aksaklıklar yaşanmaya başlamış, bankadan gelen uyarı telefonları artmıştı. Metin, durumu her sorduğunda Can, “Piyasada nakit sıkıntısı var, Metin. Merak etme, ben hallediyorum,” diyerek onu geçiştiriyordu. Can’ın yüzündeki o her zamanki neşeli ifade yerini hafif bir gerginliğe bırakmış, gözlerindeki ışıltı sanki biraz donuklaşmıştı.

Metin’in eşi Ayşe de durumu fark etmişti. “Can’ın kıyafetleri, Zeynep’in son model arabası… Atölye bu kadar mı iyi kazanıyor Metin? Benim bildiğim, son zamanlarda kasanın dili çözülmezdi,” demişti bir akşam yemeğinde. Ayşe, her zaman ince eleyip sık dokuyan, gerçekçi bir kadındı. Metin, ilk başta Ayşe’nin kaygısını, kadınların abartılı sezgilerine yormuştu. “Boş ver Ayşe, Can işini bilir. Bir bildiği vardır mutlaka,” dese de, bu sözler kendi içindeki şüpheyi bastırmaya yetmemişti.

Bir hafta sonra, beklenen ahşap partisi gelmemişti. Metin, tedarikçiyle görüştüğünde, altı aydır ödeme yapılmadığını öğrendi. Şirketin banka hesabına baktığında, büyük bir meblağın “tedarikçi ödemesi” adı altında çıktığını gördü. Can’a sorduğunda, “Yanlış girilmiş, onu başka bir hesaba aktardık, sonra ödeme yaptık,” gibi karmaşık ve Metin’in aklına yatmayan bir açıklama yapmıştı. Can’ın panik içinde terleyen alnını ve kaçamak bakışlarını fark ettiğinde Metin’in kalbine buz gibi bir el değmişti. O gece uyuyamadı. Dostlukları, ortaklıkları, yirmi yıllık geçmişleri, bir anda bir sis perdesinin ardında kalmış gibiydi.

Ertesi gün, Metin’in içi rahat etmedi. Can’dan habersiz, atölyenin finansal kayıtlarını, banka hesap dökümlerini ve faturaları incelemeye başladı. Saatler süren titiz bir çalışmanın ardından, önündeki tablo korkunçtu. Yüzbinlerce liralık çekler, şirket hesabından Can’ın kişisel hesabına veya hiç bilmediği üçüncü şahısların hesaplarına aktarılmıştı. Bazı faturalar şişirilmiş, bazıları ise hiç olmayan alımlara kesilmişti. En büyük darbe, bankadan çekilen yüksek meblağlı bir kredinin, Can’ın sahte imzasını taklit ederek kendi hesabına geçirdiğini gösteren dekonttu. Elindeki belgelerle oturduğu sandalyede donup kaldı. Ahşap kokusu, bir anda genzini yakan acı bir kokuya dönüşmüştü. Başından aşağı kaynar sular dökülmüş gibi hissetti. İnanmak istemiyordu. Can, onun Can’ı, bunu nasıl yapardı?

Elindeki evrakları bir dosyanın içine topladı. Kalbi göğsünü zorluyor, elleri titriyordu. Ayşe’ye tüm bu olup biteni nasıl anlatacaktı? Çocukluk arkadaşı, iş ortağı… Hayatlarının neredeyse tamamını birlikte geçirmişlerdi. Bu ihanet, sadece paranın ötesinde, geçmişlerini, hayallerini, kendilerini vuran bir darbeydi. Atölyeden çıktı, kapıyı kilitlemeyi unuttuğunu fark etti ama geri dönmedi. Adımları ağırlaşmış, zihni bulanıklaşmıştı.

Can’ı aradı, sesi sanki boğazına takılmıştı. “Konuşmamız gereken çok önemli şeyler var Can. Akşam atölyede ol.” Can’ın sesi telefonda her zamanki gibi rahattı, hatta biraz neşeli. “Tamamdır Metin. Yeni bir sipariş mi var?” Metin cevap vermedi, telefonu kapattı.

Akşam atölye sessizdi. Metin, büyük ceviz masanın başına oturmuş, elindeki dosyayla bekliyordu. Can, her zamanki gibi kapıyı çalmadan içeri girdi. Üzerinde markalı bir gömlek, kolunda yeni bir saat vardı. Yüzünde sıcak bir gülümsemeyle Metin’in karşısına oturdu. “Hayırdır Metin, ne bu ciddiyet? Yüzünden düşen bin parça. Yoksa Ayşe’yle mi tartıştın?”

Metin, yutkundu. Gözlerinin içine bakmakta zorlanıyordu. “Ayşe’yle aramda bir sorun yok Can,” dedi titreyen bir sesle. “Sorun, aramızda.”

Can’ın yüzündeki gülümseme yavaşça soldu. “Ne demek istiyorsun Metin?”

Metin, dosyayı masaya bıraktı. “Bu dosyada ne olduğunu biliyor musun Can?”

Can kaşlarını çattı. “Bilmem, şirketin evrakları herhalde.” Sesindeki rahatlık kaybolmuştu, yerini hafif bir merak ve gerginliğe bırakmıştı.

Metin, derin bir nefes aldı. “Bunlar, senin bizim rüyalarımızı, dostluğumuzu, yıllarımızı nasıl çaldığının belgeleri Can.”

Can’ın yüzü bembeyaz oldu. Gözleri dosyaya kaydı, sanki ne olduğunu o an anlamıştı. “Metin, ne saçmalıyorsun? Ne çalması?” Sesinde şimdi belirgin bir telaş vardı.

“Hala inkar edecek misin?” dedi Metin, sesi şimdi öfke ve hayal kırıklığıyla doluydu. “Her bir kuruşunu, her bir imzayı, her bir yalanı tek tek buldum. Şirket kasasından çektiğin yüzbinlerce lirayı, sahte faturaları, benim taklit ettiğin imzamla aldığın krediyi… Hepsini!”

Can’ın gözleri dolmaya başladı. Oturduğu yerde küçüldü. “Metin… Ben… Çok büyük bir hata yaptım. Pişmanım. Yalvarırım, beni dinle.”

“Ne dinleyeyim Can?” diye haykırdı Metin. “Yirmi yıldır beraberiz biz! Bu atölye bizim çocuğumuz gibiydi. Her bir tahtasına alın terimizi döktük. Hayallerimizi ilmek ilmek işledik. Sen ise, benim arkamdan sinsice, her şeyi bir hiç uğruna harcadın!”

“Hiç uğruna değil Metin,” dedi Can, sesi titreyerek. “Borçlarım vardı. Kötü yatırımlar yaptım. Zeynep’in istekleri… Yetişemedim. Ödeyecektim, yemin ederim ödeyecektim. Birikimlerimi satıp kapatacaktım açıklarını.”

Metin acıyla güldü. “Borçların mı? Kötü yatırımlar mı? Zeynep’in istekleri mi? Bunlar senin bahanelerin mi? Benimle konuşabilirdin Can! Biz ortağız, biz dostuz! Bana gelip ‘Sıkıntıdayım Metin, yardım et’ deseydin, canımı verirdim sana! Ama sen beni arkadan vurdun. Güvenimi, dostluğumuzu çiğnedin!”

Can, ellerini yüzüne kapattı, omuzları sarsılıyordu. “Çok pişmanım Metin. Ne yaptığımı bilmiyordum. Gözüm karardı. Her şey üst üste geldi. Lütfen, bana bir şans daha ver. Hepsini telafi edeceğim. Ne istersen yaparım.”

Metin, Can’ın yalvarışlarını dinlerken, içindeki acı tarifsizdi. Bu adam, hayatının önemli bir parçasıydı. Beraber güldüğü, beraber ağladığı, geleceğe dair hayaller kurduğu insan… Şimdi karşısında, bir çocuk gibi ağlıyor, pişmanlık içinde kıvranıyordu. Ama içindeki yirmi yıllık güven, ince bir vernik gibi çatlamış, altındaki çıplak ve savunmasız yüzey ortaya çıkmıştı. O çatlak, artık kapanamazdı.

“Çok geç Can,” dedi Metin, sesi buz gibiydi. “O güven, bir daha asla geri gelmeyecek. Bu atölye, bizim ortak rüyamızdı. Sen o rüyanın en güzel köşesini yaktın, yıktın. Bu kapıdan bir daha girdiğinde, sadece bir hırsız olarak gireceksin. Aramızdaki her şey bitti.”

Can, gözleri kıpkırmızı, başını kaldırdı. Metin’in yüzündeki kararlı ifadeyi gördüğünde, söylenecek başka hiçbir şey kalmadığını anladı. Ayağa kalktı, sendeler gibiydi. “Metin…” diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmuyordu.

Metin, elindeki dosyayı gösterdi. “Yarın avukatım seninle iletişime geçecek. Şirketin tüm hisselerini devredeceksin. Sana ait olan her şeyi geri alacağım. Yaptıklarının hesabını vereceksin.”

Can, başını eğdi, bir şey söylemeye yeltenmedi. Yavaşça atölyeden çıktı. Kapı arkasından sessizce kapandı. Metin, Can’ın gidişinin ardından, atölyede tek başına kaldı. Gözleri, sehpanın vernikli yüzeyine kaydı. Işıltılı ama şimdi o ışıltıda, tarifsiz bir hüzün vardı. Ahşap kokusu hala genzindeydi ama artık o, Metin için sadece bir koku değil, aynı zamanda kırılan bir güvenin, kaybedilen bir dostluğun ve yarım kalan bir rüyanın acı tadıydı. Gelecek belirsizdi, atölye bomboş geliyordu. Ama bir şey kesindi: Ahşap Rüyalar, artık sadece Metin’in olacaktı. Ve bu rüyayı, bir zamanlar en güvendiği eliyle darmadağın eden o gölge, sonsuza dek üzerinde kalacaktı.