Geçmişin Zehirli Bahçesi

Can’ın ölümü bir boşluktan çok, ruhumda açılan zehirli bir yara gibiydi; her nefesimde hissettiğim, fakat adlandıramadığım bir zehir. Üç ay geçmişti o lanetli trafik kazasının üzerinden. Elif, otuz beş yaşındaydı ve hayatının en parlak döneminde, bir anda kararan bir gökyüzünün altında kalakalmıştı. Peyzaj mimarıydı. Can’la birlikte kurdukları, yeşile ve hayata adanmış o küçük ofis şimdi bana dev bir mezarlık gibi görünüyordu. Her bitki, her çizim, Can’ın varlığını anımsatıyor, ama aynı zamanda yokluğunun keskinliğini de artırıyordu.

İnsanlar “zamana bırak” diyordu. Zaman neyi iyileştirirdi ki? Benim içimdeki koca bir okyanusu kurutabilir miydi? Can’ın eşyaları odamızda öylece duruyordu. Kıyafetleri, kitapları, masanın üzerindeki yarım kalmış notları… Onlara dokunmaya kıyamıyor, ama bakmaya da cesaret edemiyordum. Sanki dokunduğum an, anıları cam gibi kırılacak, paramparça olacaktı.

Bir öğleden sonra, kendimi Beyoğlu’nun o kalabalık, ama bir o kadar da içe dönük ara sokaklarından birinde buldum. Ne arıyordum, ne bekliyordum bilmiyordum. Adımlarım beni eski, dökülen bir tabelası olan, camında tozlu objelerin sergilendiği bir antikacıya sürükledi: “Zamanın Dokunuşu.” İçeri girdiğimde, tavanlardan sarkan avizelerin, eski gramofonların, ahşap mobilyaların kokusu beni alıp başka bir çağa götürdü. Tozlu raflar arasında gezinirken, bakışlarım, elinde bir oymalı ahşap kutuyla tezgahın arkasında oturan adama takıldı. Kırklı yaşlarının başındaydı, kumral saçları hafifçe dağınıktı, gözlerinde hem hüzün hem de merak vardı. Bakışları benimkilerle kesiştiğinde, hafifçe gülümsedi. O an, sanki o tozlu dükkanın içinde, zaman anlık bir duraklama yaşadı.

“Bir şeye mi bakmıştınız?” diye sordu sesiyle, sesi de bakışları gibi hem sıcak hem de biraz yorgundu.
“Bilmiyorum,” dedim dürüstçe. “Sadece… kendimi burada buldum.”
Gülümsedi, bu sefer daha içten. “Bazen en güzel şeyler, ne aradığımızı bilmediğimiz zamanlarda bulunur.”
Murat’tı adı. Dükkanın sahibi, aynı zamanda restoratör ve küçük çaplı bir sanatçıydı. Sohbetimiz o gün başladı. İlk başta bir fincan kahve, sonra Can’ın bahçeye dikmek istediği, benimse şimdi aklıma takılan, ancak bir türlü bulamadığım eski model bir saksı üzerine bilgi alışverişi. Konuştukça, Can’dan bahsettim ona. Sanki o yabancıya anlatmak, içimdeki yükü biraz olsun hafifletiyordu. O ise büyük bir sabırla dinliyor, yargılamadan, sadece gözleriyle bana eşlik ediyordu. Murat’ın kendisi de sanki zamanın dokunuşlarından nasibini almış, hüzünlü ve derin bir ruha sahipti.

Günler haftaları kovaladı. Antikacı dükkanı, benim için İstanbul’un karmaşasından kaçtığım, huzur bulduğum bir sığınağa dönüştü. Murat’la öğle yemekleri yiyor, bazen dükkanı kapattıktan sonra eski bir taş binanın terasında gün batımını izliyorduk. Onunla konuşurken kendimi yeniden ‘ben’ gibi hissediyordum. Can’la paylaştığım aşkın ardından gelen o buz gibi yalnızlık, Murat’ın varlığıyla erimeye başlamıştı. O, acımı anlamış, sessizliğime eşlik etmişti. Onunla gülerken, Can’a ihanet ettiğimi düşünmeden edemiyordum. Ama bu suçluluk, Murat’ın nazik dokunuşları, gözlerindeki şefkatli parıltılarla zamanla hafifliyordu.

Bir akşamüstü, dükkanı kapattıktan sonra, Murat beni bir parka götürdü. Eski, tarihi bir parktı. Banklardan birine oturduğumuzda, hafif bir rüzgar yüzümüzü okşuyordu. “Burayı biliyor musun?” diye sordu, sesi garip bir tını taşıyordu.
“Hayır,” dedim. “İlk defa geliyorum.”
“Burası,” dedi, yutkunarak. “Kız kardeşimin en sevdiği yerlerden biriydi.”
Kız kardeşinden ilk defa bahsediyordu. Yüzüne çöken hüzün, her zamankinden daha derindi.
“Bir trafik kazasında kaybettim onu, yıllar önce,” diye ekledi. “Gençti. Çok genç…”
Sözleri boğazına düğümlenmişti. Elimi uzattım ve elini tuttum. Soğuktu, titriyordu. Onun bu derin acısını görmek, benim kendi acımdan sıyrılmama neden oldu. Ona sarıldım. Murat da bana sımsıkı sarıldı, sanki dünyanın tüm kederi o an o parkta, o sarılışta buluşmuştu. O gece, ilk defa dudaklarımız birbirine değdi. Öpüşü, acı ve özlemle yoğrulmuştu, ama aynı zamanda umut vaat eden bir tazelik de taşıyordu. O öpücük, benim içimdeki donmuş nehirleri eritti. Can’ın hayaletiyle değil, yaşayan bir adamın sıcaklığıyla tanışmıştım.

Murat’la ilişkimiz, parktaki o ilk öpücükten sonra hızla derinleşti. Evine gidiyor, onun yaptığı yemekleri yiyor, sabaha kadar konuşuyor, bazen de sadece sessizce birbirimize bakarak kayıp zamanları telafi ediyorduk. O, hayatımın yeniden yeşeren bahçesiydi. O bahçenin her köşesi, Murat’ın varlığıyla canlanıyordu.

Ancak içimde, Can’ın ani ölümüyle ilgili tarif edemediğim bir rahatsızlık vardı hala. Kaza raporunda “dikkatsizlik” yazıyordu. Can, her zaman dikkatli bir sürücüydü. Sanki bir parçam, onun yaşamının ardında gizli bir şeyler olduğunu fısıldıyordu.

Bir cumartesi günü, Can’ın eşyalarını artık kaldırmam gerektiğine karar verdim. Yavaş yavaş, çekmece çekmece, raf raf… Her bir eşya bir anıyı, bir dokunuşu, bir gülüşü hatırlatıyordu. Yatak odasındaki komodinin alt çekmecesini açtım. En arkada, küçük, eskimiş bir ahşap kutu buldum. Daha önce hiç görmemiştim. Can, hiçbir şeyi saklamazdı benden. Merakla açtım kutuyu. İçinden solmuş fotoğraflar, eski mektuplar ve bir gazete kupürü çıktı.

İlk fotoğraf Can’dı. Genç, gür saçlı, neşeyle gülümsüyordu. Yanında da gencecik bir kadın. Esmer, iri gözlü, Can’a sevgiyle bakıyor. Fotoğrafın arkasında, Can’ın kendi el yazısıyla yazılmış bir not: “Deniz’im, sonsuz aşkım.”
Deniz. Adını hatırlamıyordum bile. Kimdi bu kadın?

Elim titreyerek diğer fotoğrafları karıştırdım. Can ve Deniz el ele, sarılmışlar, mutlu anları yakalamışlar. Sanki benimle olan tüm fotoğraflarımızdan daha derin, daha eskiye dayanan bir aşk vardı aralarında. Ardından bir mektup… Deniz’in el yazısıydı. Tarihine baktım. Can’la tanışmamızdan birkaç ay öncesine aitti.

Mektubu okumaya başladım. Deniz, Can’a olan aşkını, onun kendisini nasıl terk ettiğini, kalbinin nasıl kırıldığını, yaşamının nasıl anlamsızlaştığını anlatıyordu. Satırlar, acıyla doluydu. “Sensiz nefes alamıyorum Can. Benden vazgeçtiğin o an, sanki ben de öldüm. Yaşamak, sadece bir eziyet şimdi. Sen bunu nasıl yaparsın? Benim sensizliğime nasıl dayanmamı beklersin?” Gözlerim doldu. Bu, bir kadının çaresizliğini haykırışıydı.

Mektubun altında, buruşturulmuş bir gazete kupürü duruyordu. Başlığı okudum: “Genç Kızın Esrarengiz Ölümü: Deniz Akın Kazasında Şüpheler”. Tarih, mektubun tarihinden yalnızca bir hafta sonrasına aitti. Haberde, Deniz Akın isimli genç bir kadının trafik kazasında hayatını kaybettiği yazıyordu. Polis raporunda kaza olarak geçse de, ailesi ve yakınları, genç kadının son zamanlardaki depresif hali nedeniyle intihar ihtimali üzerinde duruyordu.

Deniz Akın. Bu isim zihnimde bir şimşek çaktırdı. Murat… Kız kardeşi… Trafik kazası… Gençti…

Tüm parçalar bir araya geliyordu. Soğuk bir ürperti tüm vücudumu sardı. Murat biliyordu. Can’la benim aramdaki bu lanetli bağlantıyı biliyordu. Belki de bu yüzden bana yaklaşmıştı. Belki de benden intikam almak istiyordu. Ya da sadece gerçeği öğrenmek. Ama her ne olursa olsun, bana yalan söylemişti. Hayatımın en kırılgan anında, beni bir oyuna dahil etmişti.

Telefonum çaldı. Ekranda Murat’ın adı yanıp sönüyordu. Açmadım. Açamazdım. İçimdeki acı, ihanetle harmanlanmış, zehirli bir kokteyle dönüşmüştü.

Akşam, Murat kapıma geldi. Anahtarını kullanma cesaretini göstermemişti. Kapıyı çalmaya devam etti. Sonunda açtım. Gözlerindeki endişe ve özlem, benim içimdeki fırtınanın yanında sönük kalıyordu.
“Neden açmadın telefonlarını? İyi misin?” diye sordu, bana dokunmaya çalıştı.
Geri çekildim. Elimdeki Deniz’in mektubunu ve gazete kupürünü ona doğru uzattım. Gözleri okudukça büyüdü, yüzündeki tüm kan çekildi.
“Biliyordun,” dedim, sesim titriyordu. “En başından beri biliyordun, değil mi?”
Murat başını önüne eğdi. Yutkundu. “Evet, biliyordum Elif. Başta… evet.”
“Başta ne Murat? Beni ne sandın? Bir oyuncak mı? Kardeşinin intikamını alacağın bir piyon mu?”
Gözleri doldu, bana baktı. “Hayır, asla! Elif, lütfen dinle. O zamanlar… O kadar öfkeli, o kadar çaresizdim ki. Deniz, benim canımdı. Can’ın onu nasıl bıraktığını, onun ne kadar yıkıldığını görmüştüm. Kazası… Kaza olduğuna kimse inandıramazdı beni. Onun o mektuplarını buldum ben de, Can’ın çekmecesinden çıkan. Bana gösterdiği tek vicdan kırıntısıydı.”
“Ve sen geldin, beni buldun. Ne için? Onu anlamak için mi? Yoksa sadece… bana acı çektirmek için mi?”
“Hayır Elif. Yemin ederim ki hayır. Ben sadece… Seni gördüğümde, Can’ın eşi olduğunu anladığımda, içimde bir öfke uyandı. Bir yandan da merak. Can’ı terk eden kadını merak ettim. Seni tanımak, belki de Can’ı, Deniz’i daha iyi anlamaktı benim için. Ama sonra… seni tanıdıkça, seninle konuştukça, o öfke yerini başka bir şeye bıraktı.”
“Neye?” diye fısıldadım, gözlerimden yaşlar süzülüyordu.
“Sevgiye,” dedi, sesi kırık döküktü. “Sana aşık oldum Elif. Hiç beklemediğim bir şeydi bu. Geçmişimin o lanetli bahçesinde, seninle karşılaştığımda, içimde ilk defa gerçek bir çiçek açtı. Sana yalan söylemek zorunda kaldığım her an, içim parçalandı. Ama nasıl anlatacağımı bilemedim. Korktum, seni kaybedeceğimden korktum.”

Gözyaşlarım yanaklarımı yakıyordu. Can’ın ihaneti… Murat’ın yalanları… Kime inanacağımı, neye tutunacağımı bilemiyordum. Can’ın aslında kim olduğu, Deniz’e neler yaşattığı, Murat’ın acısı… Hepsi birleşip ruhumda yeni, daha derin bir yara açmıştı. Can, benim bildiğim o kusursuz adam değildi. Ve Murat, benim sığındığım o güvenli liman değildi.

O gece, kapıyı kapattım. Murat’ın gitmesini izledim. Gözlerinde acı, benimkinden farksızdı. Yatağa uzandığımda, tavanı seyrettim. Can’ın hayaleti, Deniz’in acısı, Murat’ın sevgisi ve yalanı… Hepsi etrafımda dönüyordu. Kalbim kırık, ruhum darmadağınıktı.

Sabah olduğunda, içimde garip bir netlik hissettim. Murat’ı sevmiştim, buna emindim. Ona olan duygularım gerçekti. Ama bu aşk, geçmişin zehirli bahçesinde filizlenmişti. Can’ın Deniz’e çektirdiği acılar, Murat’ın intikam isteğiyle yoğrulmuş bir başlangıç. Bu hikayede, masum olan kimdi? Ben, hiç bilmeden hem kocamın ihanetini hem de Murat’ın geçmişle olan bağını taşıyordum.

Telefonumu elime aldım. Murat’ın numarasını buldum. Bir süre parmağım arama tuşunun üzerinde durdu. Arayabilirdim. Belki de affedebilirdim. Ama bu, beni o zehirli bahçeye geri döndürmek demekti. Yaralarımızla, sırrımızla yaşamayı denemek… Buna gücüm var mıydı?

Parmağımı kaldırdım. Numarayı sildim. Sonra Can’ın kutusunu elime aldım. İçindeki her şeyi, Deniz’in mektubu dahil, yavaşça yırttım. Küçücük parçalara ayırdım. Sonra kutuyu da kırdım. Hayır. Bu bahçe, bu kadar acıyla sulanmış bir bahçe, benim geleceğim olamazdı. Belki yalnız kalacaktım, belki de yeniden yaralanacaktım. Ama bu sefer, kendi seçtiğim bir yolda, kendi doğrularımla yürüyecektim. Geçmişi geride bırakmak, tüm acılarıyla yüzleşmek ve belki de en önemlisi, kendimi affetmek zorundaydım. Zehirli bahçenin kapısı artık arkamdan kilitlenmişti. Ve ben, yeni bir başlangıcın eşiğindeydim.