Adı Konulmamış Hasret

Elif, ipekli tüllerin ve dantellerin arasında, gelinliğin aynadaki yansımasına baktı. Beyazın saf ve masum duruşu, üzerindeki her bir dikiş, her bir inci, aylardır süren hummalı bir hazırlığın kusursuz neticesiydi. Annesi Ayşe Hanım, prova için açılan mağaza kabinini mutlulukla dolduran bir telaşla, “Gördün mü Elifciğim, aynı rüyalarımdaki gibi!” dedi. Yanında teyzeleri, kuzenleri, hepsi gülümsüyordu. Her bir gülümseme, Elif’in omuzlarına yüklenen görünmez bir ağırlıktı. Oysa Elif, aynadaki o bembeyaz, ışıl ışıl kadına bakarken, içinde garip bir boşluk hissetti. Bu boşluk, mutluluktan çok, kabullenmişliğin ve belki de küçük bir kaybolmuşluğun izlerini taşıyordu.

Emre. Emre iyi bir adamdı. Kararlı, güvenilir, aile değerlerine bağlı, İstanbul’un köklü ailelerinden birinin tek oğlu. Bir mimarlık ofisinde başarılı bir kariyere sahipti ve Elif’e adeta bir prenses gibi davranıyordu. Onu seviyor muydu? Elif, bu sorunun cevabının “evet” olması gerektiğini biliyordu. Ailesi onu onaylamış, arkadaşları kıskanmış, çevresi imrenmişti. Herkesin rüyasıydı Emre. Ama Elif’in içinde, bazen geceleri uykusunu kaçıran, bazen de en yoğun anlarda aklına düşen, adı konulmamış bir hasret vardı. Kime ya da neye olduğunu bilmediği, belirsiz bir arayış.

Düğüne dört hafta kalmıştı. Hazırlıklar son sürat devam ederken, Elif’in hayatına hiç beklemediği bir isim, tozlu bir albümden fırlamış gibi girdi: Can. Can, yıllar önce babasının dayısının oğlu, Elif’in çocukluk arkadaşı, gençlik sırdaşıydı. Üniversite için Avrupa’ya gitmiş, sonra dünyanın dört bir yanını dolaşmış, fotoğrafçılık ve belgeselcilikle uğraşan bir ‘başıboş’ olarak tanınıyordu aile içinde. Şimdi, yıllar sonra, büyükbabalarından kalan eski bir Beyoğlu apartmanını restore etmek ve İstanbul’un kaybolan silüetlerini fotoğraflamak üzere geri dönmüştü. Ayşe Hanım, “Can Beyoğlu’ndaki o eski apartmanla uğraşıyormuş, malum sen de mimarsın, bir el atıver bari çocuğa,” diye rica etmişti. Elif, başta gönülsüz de olsa, bu ‘yardım’ teklifini kabul etti.

İlk buluşmaları, Beyoğlu’nun ara sokaklarında, Can’ın restore etmeye çalıştığı harabe binanın tozlu koridorlarında oldu. Can, değişmemişti. Hâlâ saçları dağınık, gözleri dünyaya merakla bakan, enerjisiyle etrafına ışık saçan o asi genç adamdı. Elif ise, “olması gereken” kadın haline gelmişti. Topuklu ayakkabıları, şık iş kıyafetleri ve yüzündeki kontrollü ifadeyle. Can, Elif’e baktığında gülümsedi. “Elif, mimar hanım olmuşsun. Ama o gözler hâlâ eskisi gibi, meraklı ve biraz da isyankar.” Bu sözler, Elif’in yıllardır üzerine örttüğü bir örtüyü araladı.

Proje bahanesiyle her gün görüşmeye başladılar. Eski apartmanın her bir taşında, her bir ahşap oyuntusunda bir hikaye arıyorlardı. Can, deklanşöre her bastığında, objelerden ruhlarını çalıyordu sanki. Elif ise, onun gördüğü detaylara hayran kalıyordu. Onun yanında, Emre ile hiç konuşmadığı konularda, derinlemesine, saatlerce sohbet edebiliyordu. Hayallerinden, korkularından, sanatın insan ruhundaki yerinden, kaybolan değerlerden. Can, Elif’in çizimlerini, fikirlerini can kulağıyla dinliyor, hatta onu cesaretlendiriyordu. “Sen sadece bina değil, ruh tasarlıyorsun Elif,” demişti bir keresinde. Elif, kendini uzun zamandır ilk kez bu kadar anlaşılmış hissetti.

Bir gün, eski ahşap penceresi Bosphorus’a bakan bir odada, tadilatın ortasında, tozlu bir kitap buldular. Kapağı yıpranmış, sayfaları sararmış bir şiir kitabıydı. Nazım Hikmet. Can, kitabı açtı ve rastgele bir sayfadan okumaya başladı: “Sen benim hiçbir zaman değişmeyen yanımsın / İlk günkü gibi, son günkü gibi aynı…” Sesi, odanın nemli ve tozlu havasına karışarak Elif’in içine işledi. Elif, gözlerini kapattı. Gözlerinin önünde, çocukluklarının tozlu bahçeleri, gençliklerinin utangaç gülüşleri canlandı. Hiçbir zaman bitmemiş, sadece rafa kaldırılmış bir melodinin ilk notaları gibiydi.

Can ile geçirdiği her an, Elif’i Emre’den ve düğünden uzaklaştırıyordu. Emre’nin gönderdiği çiçekler, planladığı romantik akşam yemekleri, düğün mekanı için yapılan son görüşmeler, Elif’in içindeki boşluğu daha da derinleştiriyordu. Emre, Elif’in değişen ruh halini fark etmiyordu bile. Ya da belki de fark etmek istemiyordu. Onun için Elif, her zaman yanındaki, güvendiği, sevdiği kadındı. Onu incitmek, Elif’in aklına bile gelmiyordu. Ama Can’ın gözlerinde gördüğü o ‘isyankar’ Elif, Emre’nin hayatına sığmıyordu.

Bir akşam, Elif ve Can, tadilatı biten odalardan birinde, Bosphorus manzarasına karşı kahve içiyorlardı. Gün batımı, Boğaz’ı kızıla boyamış, şehrin silüetine romantik bir hüzün katmıştı. Can, fotoğraf makinesini kenara bırakmış, Elif’e dönmüştü. “Biliyor musun Elif,” dedi, sesi fısıltı gibiydi. “Seninle burada olmak, yıllardır aradığım bir şeyi bulmak gibi. İstanbul’da, gurbette, hep bir yanım eksikti. O yanımı sen tamamlıyorsun.” Elif’in kalbi hızla çarpmaya başladı. Başını çevirdi, gözlerini Can’ın gözlerine kenetledi. Uzun, anlamlı bir bakışmaydı bu. İçlerinde tutulmuş ne varsa, o bakışta can buldu. Can, yavaşça elini uzattı ve Elif’in elini tuttu. Elif’in teni yanmaya başladı. Parmakları kenetlendiğinde, elektrik çarpmış gibi hissetti. Korktu. Ama geri çekilemedi. Bu, yasaklı bir dokunuştu. Her bir hücreye yayılan bir ihanetti.

Düğüne bir hafta kala, Elif’in ailesi tarafından organize edilen kına gecesi gelip çattı. Boğaz kenarındaki tarihi bir yalıda, en ince detayına kadar düşünülmüş, masalsı bir geceydi. Elif, başındaki kına örtüsüyle, çevresindeki kadınların neşeli şarkılarına ve alkışlarına rağmen, kalbinde fırtınalar kopuyordu. O gece Can da gelmişti, ailesinin ısrarıyla. Kalabalığın arasında, Elif’in gözleri onu buldu. Can, duvar kenarında, elinde bir bardakla duruyordu. Gözleri Elif’i bulduğunda, içindeki acı ve özlem, bir bıçak gibi saplandı Elif’in kalbine.

Kına yakıldı, şarkılar söylendi, halaylar çekildi. Elif’in yüzünde sahte bir gülümseme vardı. Gecenin ilerleyen saatlerinde, bahçeye hava almak için çıktı. Boğaz’dan gelen serin rüzgar, alev alev yanan yüzünü biraz olsun rahatlattı. Yalıyı çevreleyen gür ağaçların gölgesinde, sessizce durdu. Birkaç saniye sonra, arkasında bir gölge belirdi. Can’dı.

“Elif,” dedi, sesi boğuktu. “Bunu yapamazsın.”
Elif, arkasını döndü. Gözleri yaşlarla doluydu ama akıtamıyordu. “Neyi yapamam Can? Hangi birini?”
Can, ona doğru bir adım attı. “Bu evliliği. Kendini. Beni. Hepimizi kandıramazsın.”
“Ne demeliyim sence Can? Her şeyi bırakıp seninle mi gelmeliyim? Nereye? Nasıl? Senin hayatın bir belgesel, Can. Benimki ise…” Elif, sesini tutamadı. “Benimki bir plan. Bir düzen. Bir sorumluluklar silsilesi.”
Can, Elif’in ellerini tuttu. Ellerindeki kına, yeni yakılmıştı, canlıydı. “Elif, o plan senin planın değil. Senin hayatın, başkalarının beklentileriyle örülü bir kafes. Senin gözlerindeki isyan, o kafese sığmaz. Ben de öyle.”
Elif, Can’ın gözlerine baktı. Gözlerinde, kendi ruhunun yansımasını gördü. Uzun zamandır görmediği, sakladığı, bastırdığı kendini. Gözlerinden sıcak bir yaş süzüldü, kına lekeli eline düştü.
Can, parmaklarını Elif’in yanağına götürdü. Yavaşça gözyaşını sildi. “Bir ömür pişmanlıkla yaşanmaz Elif. Ne Emre’ye, ne de kendine bunu yapma.”
İşte o anda, Elif’in içinde bir şeyler koptu. Yıllardır biriktirdiği her şey, bir sel gibi akmaya başladı. Öyle güçlü bir histi ki bu, dünyadaki tüm mantık, tüm beklentiler, tüm korkular anlamını yitirdi. Kendini Can’ın kollarına bıraktı. Can, Elif’i sıkıca sardı. Dudakları Elif’in alnına değdi. Sonra gözlerine, en sonunda dudaklarına. Uzun, acı dolu, ama tüm gerçekliğiyle yanan bir öpücüktü bu. Tüm dünyayı susturan, sadece o anı var eden bir öpücük.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, Elif’in odasına güneş vurdu. Gözleri şişmiş, bedeni yorgundu. Ama kalbi, uzun zamandır ilk kez bu kadar belirgindi. Kararını vermişti. Kalktı, Emre’ye yazacağı mektubun ilk cümlesini zihninde kurdu. Giyindi, en sevdiği kıyafetlerini seçti. Valizini hazırladı. Sonra annesinin odasına gitti. Ayşe Hanım, Elif’in kına gecesinin yorgunluğuyla mışıl mışıl uyuyordu. Elif, annesinin alnına bir öpücük kondurdu. Gözlerinde, koca bir özür ve sonsuz bir sevgi vardı.

Emre’yle bir kafede buluştu. Emre, Elif’in solgun yüzünü görünce endişelendi. “Ne oldu Elif? İyi misin?”
Elif, titreyen elleriyle kahvesinden bir yudum aldı. “Emre… Ben… bunu yapamam.”
Emre’nin yüzündeki gülümseme yavaşça soldu. “Neyi Elif? Neyden bahsediyorsun?”
“Evlenemem seninle Emre. Çok üzgünüm.”
Emre’nin gözleri kocaman açıldı. “Ne? Bu da ne demek Elif? Şaka mı yapıyorsun? Düğüne bir hafta kaldı!”
“Şaka yapmıyorum. Yapamam. Benim için doğru değil. Senin için de doğru değil.” Elif’in sesi kısıktı.
“Neden Elif? Bana bir açıklama yapman gerekiyor. Ne oldu? Bir başkası mı var?” Emre’nin sesi yükseldi, öfkesi gözlerinden okunuyordu.
Elif, gözlerini kaçırdı. “Bir başkası değil Emre. Ben… kendimle evliyim aslında. Ve uzun zamandır bunu görmezden geliyordum. Sana haksızlık etmek istemiyorum. Kendime de.”
Emre, oturduğu sandalyeden kalktı. Yüzü bembeyazdı. “Bu inanılmaz Elif. Beni, ailemi, her şeyi nasıl böyle ortada bırakırsın? Sen bu değilsin.”
Elif de kalktı. “Belki de sen benim gerçekte kim olduğumu hiç görmedin Emre. Ya da ben kendime bile göstermedim.”

O gün, Elif sadece nişanını değil, yıllardır kurduğu hayatı da bozdu. Ailesiyle büyük bir tartışma yaşadı. Annesi ağladı, babası hayal kırıklığıyla sustu. Elif, kimseye Can’dan bahsetmedi. Bu, onunla Can arasında bir sırdı. Bir ihanet değil, bir uyanıştı.

İstanbul’dan ayrılmak, aldığı ilk büyük karardı. Can’ı da aramamıştı. Belki de bu, Can’ın ona öğrettiği özgürlüğün ilk adımıydı. Yalnız kalmak. Kendini bulmak. Elif, küçük bir sırt çantasıyla, Beyoğlu’ndaki o eski apartmana geri döndü. Kapı açıktı. İçeride Can yoktu. Sadece bir not kağıdı duruyordu masada, Can’ın el yazısıyla: “Her başlangıç, bir sonun habercisidir Elif. Ve her son, yeni bir başlangıcın. Sen artık kendi müziğini çalmaya hazırsın. Yolun açık olsun. Belki bir gün, yollarımız yine kesişir, ama bu kez tamamen yeni iki insan olarak.”

Elif, notu okuduktan sonra gülümsedi. Dudaklarında hüzünlü ama umutlu bir tebessüm vardı. Şimdi nereye gideceğini, ne yapacağını bilmiyordu. Ama ilk kez, ne yapacağını bilmemek, ona korkutucu gelmiyordu. Pencereye yürüdü. Boğaz, gün batımının kızıl tonlarıyla yıkanıyordu. Elif, derin bir nefes aldı. İçindeki boşluk dolmuştu. Adı konulmamış hasret, artık kendini bulmuştu. Bu, bir son değil, uzun zamandır beklediği bir başlangıçtı. Ve bu başlangıcın müziği, artık tamamen kendisine aitti.