Yitik Güven

Ayşe, sabahları erken kalkan, kahvesini fincanının kenarına değdirmemeye özen gösteren, her sabah penceresinden İstanbul’un grileşen siluetini izleyen bir kadındı. Yıllar, saçlarına usulca aklar serpiştirse de, gözlerindeki o çocuksu ışıltı, Elif’in kahkahalarıyla besleniyordu hâlâ. Murat’la evlilikleri, çoğu evlilik gibi, inişleri ve çıkışları olsa da, liman bildiği, güvenle sığındığı bir gemiydi Ayşe için. Murat, başarılı bir finansçıydı; takım elbiselerinin içinde her zaman ciddi ve kararlı görünür, evde ise Ayşe’nin omuzlarına yaslandığı, Elif’i kucağında salladığı güvenli bir liman olurdu. Ta ki son birkaç aya kadar.

Değişim, küçük, göze batmayan detaylarla başlamıştı. Murat’ın geç gelişleri, evde geçen sessiz dakikaların artması, telefonunun her zamankinden daha çok onun elinde kalması. Ayşe ilk başta iş stresi sandı. Finans dünyası çetrefilliydi, biliyordu. Akşam yemeklerinde “bugün nasıldı” diye sorduğunda aldığı yuvarlak cevaplar, “yoğunluk vardı” ya da “yine aynı şeyler Ayşe” gibi geçiştirmeler… Ayşe’nin içindeki alarm zilleri yavaş yavaş çalmaya başlamıştı, ama o bunları hep bir dip gürültüsü sanıp duymazdan geliyordu.

Bir akşam, Murat duştayken telefonu sehpanın üzerinde titredi. Ayşe, Elif’in uyku düzenini kontrol etmek için bakmıştı saate. Gözü ekranda beliren mesaja takıldı: “Yarınki toplantı çok önemli, her şeyi hallettin mi? S.” Ayşe’nin kalbi anlık bir tuhaflıkla çarptı. “S” kimdi? İş arkadaşı olabilirdi, tabii ki. Ama mesajın tonu… sanki biraz daha kişiseldi. Murat’ın çalışma arkadaşları genellikle daha resmi ifadeler kullanırdı. Yutkundu Ayşe. Mantıklı olmaya çalıştı. Belki yeni bir proje ortağıydı.

Sonraki günlerde “S” takıntısı Ayşe’nin yakasını bırakmadı. Murat’ın kıyafetlerinde eve yabancı kokular, daha doğrusu tanıdık olmayan bir kadın parfümü değil, daha keskin, daha sentetik, sanki yeni araba kokusu gibi tuhaf bir koku fark etmeye başladı. Bir de, eskiden hep kredi kartı ekstrelerini incelerdi Murat. Ama artık gözü kapalı ödüyordu faturaları. Ayşe, bir akşam, Murat duşta iken, telefonunu kontrol etme fikrini aklından geçirdi. Bu utanç verici bir şeydi. Güven sarsıcı. Ama içindeki kemirgen şüphe, ona başka bir yol bırakmıyordu.

Telefonun kilidi açıktı. Murat, ne zaman dalgın olsa böyle unuturdu. Ayşe’nin parmakları titreyerek mesajlara gitti. Orada, “Selin” adında bir isim gördü. Yeni bir iş arkadaşı, diye düşündü Ayşe, nefesini tutarak. Mesajlar, sıradan iş yazışmaları gibi görünüyordu başta. Ancak aşağı kaydırdıkça, o sıradanlık bozulmaya başladı. “Yine mi geç kalacaksın? Canım sıkılıyor burada. S.” Bir başkası: “Bu projeyi hallettiğimizde, ilk kutlama bizim olacak, değil mi? S.” Ayşe’nin midesi kasıldı. Bu, bir iş arkadaşından gelen mesaj tonu değildi. Bu, bir samimiyetin, bir yakınlığın kokusuydu. Ve o kutlama mesajı… zihninde binbir senaryo canlandı. Gözleri doldu, görüşü bulanıklaştı. Hızlıca telefonu yerine koydu. Kalbi göğsünü delecek gibi atıyordu.

O gece uyuyamadı Ayşe. Yanında mışıl mışıl uyuyan Murat’a baktı. Bu adam, yedi yıldır yatağını paylaştığı, Elif’inin babası olan bu adam… ona ihanet mi ediyordu? Bu düşünce, bir balyoz gibi indi kafasına. Sabah, her şey sanki hiç yaşanmamış gibiydi. Murat işe gitti, Elif okula. Ayşe ise o gün izin aldı, kendini iyi hissetmediğini bahane ederek. Ama asıl amacı, Murat’ın bıraktığı bu belirsizliğin peşine düşmekti.

Bilgisayar başına oturdu. Murat’ın mail adresini biliyordu. Belki bir ipucu bulabilirdi. Ama Murat dikkatliydi, maillerinde Selin’le ilgili bir şey yoktu. Sonra aklına, Murat’ın evde kullanmadığı, sadece iş için yanında taşıdığı diğer telefonu geldi. Acaba o da mı evdeydi? Evin altını üstüne getirdi. Çekmeceler, dolaplar, ceket cepleri… Ve buldu. Salon sehpası ile koltuğun arasına sıkışmış, siyah, ince bir telefon. Şifreyle kilitliydi.

Ayşe’nin eli ayağına dolandı. Ne yapacaktı? Şifreyi tahmin etmeye çalıştı. Doğum günleri, evlilik yıl dönümleri… Hiçbiri tutmadı. Sonra, son bir umutla Elif’in doğum tarihini denedi. Açıldı. Kalbi hızla çarpıyordu. Sanki bir hırsızlık yapıyormuş gibi hissediyordu, ama bu onun hayatıydı. Kendi hayatının kilitlerini açıyordu.

Telefonun içi, Ayşe’nin tanıdığı Murat’tan çok farklı bir dünyanın kapısını aralıyordu. Mesajlar, sadece Selin’le değil, başka insanlarla da şifreli konuşmalar… “Yatırım”, “getiri”, “yeni üye”, “zincir”… Selin’le olan mesajlaşmalar ise daha da açıktı. Randevular, buluşmalar, “seni özledim” mesajları, birlikte çekilmiş gülüşen fotoğrafları… Ayşe’nin nefesi kesildi. Bu sadece bir kaçamak değildi. Selin, Murat’ın hayatının bir parçası olmuştu. Ve Ayşe, hayatının en acı fotoğrafını görüyordu: Murat’ın Selin’e sarıldığı, yüzünde Ayşe’ye nadiren gösterdiği o neşeli, özgür ifadeyle çekilmiş bir selfie.

Ama daha kötüsü vardı. Mesajları okumaya devam ettikçe, Murat’ın Selin ve diğer insanlarla bir tür saadet zinciri (piramit sistemi) kurduğunu, insanlardan para topladığını ve bu parayı batırdığını anladı. Banka dekontları, şifreli mail’ler, yüksek faiz vaatleriyle insanları ikna etmeye çalıştığı konuşmalar… Murat’ın yıllardır titizlikle biriktirdikleri, Elif’in eğitim fonu, hatta kendi üzerine olan küçük arsa, hepsi bu bataklığa çekilmişti. Ayşe’nin gözleri, okudukça büyüyor, içindeki acı, ihanetin boyutunun her mesajla katlanarak artmasıyla dayanılmaz bir hal alıyordu. Murat sadece onu değil, kendilerini, geleceklerini, hayatlarını, en önemlisi de Elif’in geleceğini de yakmıştı.

Akşama doğru, kapının anahtarla açıldığını duydu Ayşe. Murat gelmişti. Her zamanki gibi yorgun, ama nedense bu kez gözlerinde bir tedirginlik vardı. Ayşe, sakinliğini korumaya çalıştı. Elif’i uyuttuktan sonra salonda oturdular. Boğazındaki düğümü çözmek istiyordu ama kelimeler boğazında takılı kalmıştı.

“Murat,” dedi sonunda, sesi titrek. “Konuşmamız gereken şeyler var.”

Murat, elindeki tableti masaya bıraktı. Yüzünde bir gerilim oluşmuştu. “Neler oluyor Ayşe? Yorgunum, ne var?”

Ayşe, masaya, az önce bulduğu o siyah telefonu fırlattı. Telefon, masada kayıp Murat’ın önüne geldi. Murat, telefonun ekranındaki kendi fotoğrafını ve Selin’in mesajlarını görünce bembeyaz oldu. Gözleri büyüdü, dudakları aralandı ama ses çıkmadı.

“Bana her şeyi anlatacaksın,” dedi Ayşe, şaşırtıcı bir sakinlikle. “Her şeyi. Selin kim? Bu paralar ne? Elif’in geleceğiyle neden oynadın?”

Murat kekelemeye başladı, “Ayşe, ben… açıklayabilirim. Her şey… yanlış anlama.”

“Yanlış anlama mı?” Ayşe’nin sesi yükseldi. “Sen benim bütün hayatımı, yıllarca verdiğim emekleri, hayallerimi, Elif’in geleceğini yanlış anladığını iddia ettiğin bir oyunla harcamışsın. Bana nasıl bakıyorsun şu an? Nasıl bir yüzle?”

Murat, oturduğu koltukta büzüldü. Gözleri dolmuştu, ama Ayşe’nin içinde artık merhametten eser yoktu. Sadece kırgınlık ve korkunç bir öfke vardı. “O… o bir projeydi Ayşe. Bir fırsattı. Çok büyük paralar kazanacaktık. Ama her şey… ters gitti.”

“Ters mi gitti?” Ayşe acı bir kahkaha attı. “Selin’le olan maceran da mı ters gitti? Bütün o yalanlar, gizli telefonlar, harcamalar, o sentetik kokular… Hepsi de mi ‘ters gitti’?”

Murat başını ellerinin arasına aldı. “O… o da bir hataydı. Çok yalnızdım, çok baskı altındaydım. Her şey üst üste geldi.”

Ayşe, ayağa kalktı. Uzun zamandır ilk kez bu kadar dik duruyordu. “Sen yalnız değildin Murat. Ben buradaydım. Elif buradaydı. Sen bizi kendi yalanlarının ve açgözlülüğünün içine çektin. Bizi düşünmeden yaptın her şeyi.”

O gece, Ayşe’nin evliliği, yıllarca ilmek ilmek ördüğü o liman, tam ortadan ikiye bölündü. Murat’ın itirafları, gözyaşları, yalvarışları… Hiçbir şey, Ayşe’nin ruhundaki o derin çatlağı kapatmaya yetmedi. Sabah olduğunda, Elif’i okula hazırladı. Her zamanki Ayşe gibi görünmeye çalışsa da, içindeki fırtına dinmemişti.

Murat işe gitmek için kapıdan çıkarken Ayşe seslendi, “Murat,” dedi. Sesi buz gibiydi. “Ben boşanma davası açıyorum. Ve bu davayı senin tüm bu yasa dışı işlerini ortaya çıkararak açacağım. Her şeyi mahkemeye sunacağım.”

Murat donup kaldı. Arkasını döndü. “Ne diyorsun sen Ayşe? Yapamazsın! Bu benim kariyerimi, her şeyi bitirir!”

“Sen benim hayatımı bitirirken düşündün mü?” Ayşe’nin gözleri alev alevdi. “Benim, Elif’in hayatını bitirirken düşündün mü? Şimdi git. Ve bil ki, artık o gemi battı. Ben Elif’le birlikte yeni bir ada bulacağım kendime. Sensiz.”

Murat’ın yüzü allak bullak oldu. Şaşkınlık, korku, öfke… Ama Ayşe arkasını dönmüş, Elif’in okul çantasını kontrol ediyordu. Arkasından gelen kapı sesini duydu. Gitmişti.

Ayşe, Elif’in küçük elini tuttu. Elif, anneannesinin evine bırakılacaktı o gün, Ayşe’nin işleri vardı. Ayşe eğilip kızının saçlarını öptü. Elif, annesinin yüzündeki o yorgun ifadeyi anlamaya çalışır gibi baktı. “Anne, iyi misin?” diye sordu.

Ayşe gülümsedi. Bu, içten gelen, yeni bir başlangıcın ilk ışığı olan bir gülümsemeydi. “Çok iyiyim kızım. Hiç olmadığım kadar.” Artık limansızdı, ama pusulası netti. Yönü, Elif’le birlikte, yeni, sağlam bir adaya doğruydu. Ve o adada, ihanete yer yoktu.