Geç Kalan Geri Dönüş

Defne, kırklı yaşlarının başında, İstanbul’un gri gökdelenleri arasında, kendi yarattığı mükemmel ama hissiz dünyasında nefes alıp veriyordu. Nişan yüzüğü parmağında ağır bir yük gibiydi, nişanlısı Can’ın kendisini ne kadar sevdiğini bilse de, kalbindeki boşluk her geçen gün büyüyordu. İç mimar olarak çalıştığı firmanın toplantı odasında, parlak cam masanın üzerinde yansıyan yüzünde, gençliğinin canlılığına dair tek bir iz bile kalmamıştı sanki. Başarı, düzen ve saygınlık… Hepsi vardı, ama ruhu adeta bir süredir kapalı kalmış, havasız bir odada soluyordu.

Akşam eve dönerken, sosyal medya akışında rastladığı bir fotoğraf, tüm o pencereleri birden ardına kadar açtı. Emir’di. Saçları eskisinden biraz daha dağınık, yüzünde çizgiler belirmiş ama gözlerindeki o isyankâr parıltı aynı kalmıştı. Fotoğrafın altındaki açıklama: “Emir Demir’in ‘Yeniden Doğuş’ adlı sergisi büyük ilgi görüyor.” Yutkundu. Yeniden doğuş… O kelime, Defne’nin içindeki derin bir kuyuyu kurcalamıştı. Emir’in o meşhur, tutku dolu ama bir o kadar da hoyrat fırçasından çıkan eserler, yıllar önce bıraktığı o resim aşkını ve onunla birlikte giden her şeyi bir kez daha hatırlatıyordu.

Emir ve Defne, üniversitenin güzel sanatlar fakültesinde tanışmışlardı. Defne, geleceğin başarılı bir iç mimarı olma hayalleri kurarken, Emir tuvalinin başında dünyayı yeniden yaratmaya çalışan, kural tanımaz bir ruhuydu. Aşkları, fırtınalı bir denizde sürüklenen küçük bir sandal gibiydi. Tutku doluydu, her bakışta, her dokunuşta kıvılcımlar saçılırdı. Ama aynı zamanda, Defne’nin annesinin “Ayakları yere basmayan bir ressamla ne yapacaksın Defne? Bak Can’a, nasıl da sağlam bir kariyeri var, ailesi desen el üstünde tutar seni” diyen sözleri, Defne’nin içini kemiren bir kurt gibiydi. Emir’in kararlılığı, risk alma cesareti, Defne’nin o dönemki güvenlik arayışıyla çatışıyordu. Annesinin fısıltıları, Defne’nin zihnine öyle yerleşmişti ki, bir gün Emir’in “Bana güvenmiyor musun sen? Bizim aşkımız seni beslemiyor mu?” serzenişi karşısında, kendini savunmak yerine kaçmayı seçmişti. Ayrılıkları, kelimelerin bittiği, yalnızca gözyaşlarının konuştuğu bir fırtınanın ardından gelmişti. Defne, kariyerini ve ailesinin onayını seçerken, Emir’i – ve kendi sanatçı ruhunu – ardında bırakmıştı.

Şimdi, yirmi yıl sonra, Emir’in başarısı Defne’nin aynası olmuştu. Gözlerini kapattığında, Emir’in o zamanki son sözleri yankılanıyordu kulağında: “Sen kanatlarını kendin koparıyorsun, Defne. Bir gün özgürlük ne demek hatırladığında, umarım çok geç olmaz.” Özgürlük. Defne’nin hayatından sökülüp atılmış, yerine mantığın ve beklentilerin dikildiği bir kelimeydi.

Defne, ertesi gün Can’a, “Yarın akşam yemeğine kalabilir misin? Konuşmamız gereken önemli şeyler var,” dedi. Can, her zamanki sakinliğiyle gülümsedi. “Elbette, hayatım. Ne zaman istersen.” Bu sakinlik, Defne’nin içinde yükselen fırtınayı daha da büyütüyordu. Can iyi bir adamdı, çok iyi bir adamdı. Ama onun iyiliği, Defne’nin içinde yatan eksikliği doldurmaya yetmiyordu.

O akşam, Defne serginin yolunu tuttu. Kalbi göğsünden fırlayacak gibi atıyordu. Girişteki kalabalığın arasından sıyrılırken, bir an duraksadı. Ya Emir onu tanırsa? Ya tanımamazlıktan gelirse? Ya da en kötüsü, geçmişi yüzüne vurursa? Ama merakı, korkusundan büyüktü. Salonun ortasında, Emir’in en büyük tablosu duruyordu. Koyu tonlarda, acıyı ve yeniden doğuşu anlatan, dinamik fırça darbeleriyle dolu, güçlü bir eser. Tablonun adı: “Kanadı Kırık Kelebek”. Defne’nin boğazına bir yumruk oturdu. Bu tablo, onların hikayesiydi. Kırılan kanatlar, uçamayan bir ruh. Emir onu hiç unutmamıştı.

Kalabalığın içinde, yıllardır görmediği dostu Aylin’i fark etti. Aylin, Defne’nin üniversite yıllarından beri tek gerçek sırdaşıydı. “Defne? İnanamıyorum!” Aylin, şaşkınlıkla Defne’ye sarıldı. “Seni burada görmek ne güzel! Emir’in başarısına sen de mi ortak oldun sonunda?” Defne, kısık bir sesle, “Ben… Sadece bakmak istedim,” dedi. Aylin, Defne’nin yüzündeki acıyı fark etti. “Hâlâ o eski halindesin değil mi? Her şeyi içine atan.” Aylin, Defne’nin kolundan tuttu. “Gel, Emir’i tebrik edelim. Yirmi yıl sonra ilk kez karşısına çıkmaktan korkacak değilsin ya.”

Korkuyordu. Hem de çok. Ama Aylin’in kararlılığı, Defne’ye güç verdi. Birlikte Emir’in standına doğru ilerlediler. Emir, etrafı gazeteciler ve hayranlarla çevriliydi. Gülüyordu, hayat doluydu. Defne’nin onu son gördüğü zamanki kırgın genç adam gitmiş, yerine kendine güvenen, karizmatik bir sanatçı gelmişti. Aylin, Emir’in dikkatini çekmek için seslendi. Emir dönüp baktığında, gözleri önce Aylin’e sonra Defne’ye kaydı. Gülümsemesi yüzünden silindi, yerini şaşkınlık ve hafif bir gerginlik aldı.

“Defne?” Tek kelime. Ama içinde yılların ağırlığı, sitemi ve belki de o küllenmiş aşkın kırıntıları vardı.
Defne’nin dili tutulmuştu. Aylin durumu toparlamaya çalıştı. “Ne kadar harika bir sergi, Emir! Seninle gurur duyuyoruz.”
Emir’in gözleri Defne’nin yüzünde dolaştı. “Teşekkür ederim, Aylin. Defne… Sen de mi geldin?” Sesi sakindi ama Defne onun içindeki fırtınayı hissediyordu.
Defne nihayet konuştu. “Tebrik ederim, Emir. Muhteşem eserler. Özellikle ‘Kanadı Kırık Kelebek’…” Sesi titriyordu.
Emir’in yüzünde hafif bir tebessüm belirdi. “Biliyorum. Onun bir hikayesi var.” Gözleri Defne’nin nişan yüzüğüne takıldı, sonra tekrar gözlerine döndü. “Hayatın nasıl, Defne?”
“İyi,” dedi Defne. Yalan söylemek zorundaydı. “Senin de belli ki çok iyi.”
Kısa bir sessizlik oldu. Aylin, durumu daha fazla gerginleştirmemek adına, “Biz seni daha fazla meşgul etmeyelim. Harika işler çıkarıyorsun, görüşmek üzere!” diyerek Defne’yi yanından uzaklaştırdı.

Sergiden ayrılırken, Defne’nin içi acıyla doluydu. Emir değişmişti, evet, ama onun gözlerindeki o eski bakışın pırıltısını hâlâ görebiliyordu. Ve o bakış, Defne’nin içindeki derin pişmanlığı bir kez daha yüzeye çıkarmıştı. Aylin, bir kafede otururken, “Emir seni hiç unutmamış Defne,” dedi. “O tablo… Belli ki hâlâ aynı acıyı taşıyor.”
Defne, titreyen elleriyle kahve bardağını tuttu. “Ama ben onu bırakıp gitmiştim Aylin. Nasıl olur?”
“Ona neden gittiğini hiç anlattın mı?” diye sordu Aylin. “Yoksa sadece kaçtın mı?”
Defne yutkundu. Kaçmıştı. Annesinin korkuları, kendi güvensizlikleri, Emir’in sanatçı ruhuna duyduğu hayranlıkla birlikte gelen o belirsizlik korkusu… Hepsi onu Emir’den uzaklaştırmıştı.

O gece, Defne eve döndüğünde, Can onu endişeyle bekliyordu. “Neredeydin Defne? Telefonlarına da bakmadın.”
Defne, Can’ın gözlerinin içine baktı. “Düşünüyordum Can. Çok düşündüm.”
Can, Defne’nin elini tuttu. “Her neyse, birlikte aşarız hayatım. Senin için her şeyi yaparım, biliyorsun.”
Bu sözler, Defne’nin içindeki yükü daha da ağırlaştırdı. Can’ın sevgisi koşulsuzdu ama Defne’nin kalbi boştu. “Can,” diye başladı, sesi çatallıydı. “Bizim konuşmamız gereken şey, bu nişanın, bu evliliğin, benim için ne ifade ettiği.”

Günler, hatta haftalar geçti. Defne, Can’la açıkça konuştu. İlişkilerini bitirdi. Can’ın kırgınlığı ve şaşkınlığı anlaşılabilirdi ama Defne’nin aldığı bu karar, Can’ın da hayatında yeni bir sayfa açmasına neden olacaktı. Defne ilk kez, annesinin, çevresinin beklentilerini değil, kendi kalbinin sesini dinlemişti. Bu karar, onu büyük bir boşluğa itti. Artık nişanlısı yoktu, güvendiği o ‘sağlam’ gelecek de bir anda buharlaşmıştı. Her şeye sıfırdan başlamak gibiydi.

Defne, Emir’e bir mesaj atmaya karar verdi. Aylin’in ısrarıyla. Kısa ve samimi bir mesaj. “Emir, ben Defne. Konuşmak istediğim şeyler var. Eğer istersen, bir kahve içelim mi?”
Cevap bir gün sonra geldi. “Pekala. Cumartesi öğleden sonra, eski kafemiz, Bilge. Saat üçte.”
Bilge Kafe. Onların buluşma noktası, ilk öpüşmelerinin şahidi, ayrılıklarının arifesiydi.

Defne, Cumartesi günü Bilge Kafe’ye gittiğinde, Emir masada onu bekliyordu. Pencereden dışarı bakıyordu, saçları dağınık, çizgileri belirginleşmiş yüzünde hüzünlü bir ifade vardı. Defne yaklaştığında, Emir döndü ve hafifçe gülümsedi. O gülümseme, Defne’nin içindeki buzları eritti.
“Merhaba, Defne.”
“Merhaba, Emir.”
İki eski sevgili, yılların yükü altında ezilen iki insan, karşı karşıyaydı. Sessizlik, kelimelerden daha ağırdı.
“Beni buraya çağırmak cesaret işi,” dedi Emir, sessizliği bozarak.
“Biliyorum,” dedi Defne. “Gelmek de öyle.”
“Neden şimdi?” diye sordu Emir. Sesi sakindi ama gözlerinde sorgulayıcı bir ifade vardı. “Yirmi yıl sonra. Tam da en sonunda unutmaya başladığımda.”
Defne gözlerini kaçırdı. “Ben çok hata yaptım, Emir. Sana, bize… Ve en çok da kendime.”
“Annenin sözleri yüzünden mi?” diye sordu Emir, acı bir tebessümle. “Güvencesiz bir hayatım olacağı korkusu yüzünden mi?”
Defne başını salladı, gözleri dolmuştu. “O zamanlar o kadar genç ve o kadar korkaktım ki. Senin hayallerinin büyüklüğü beni ürkütüyordu. Annemin her sözü kulağımda yankılanıyordu: ‘O seni yarı yolda bırakır, Defne. O bir sanatçı, uçarıdır.’ Ben de inandım buna. Kendi hayallerimi de seninle birlikte toprağa gömdüm.”
Emir derin bir nefes aldı. “O zamanlar seni affedemiyordum, biliyor musun? Beni terk ettiğin o gün, hayatımın en büyük acısını yaşadım. Ama o acı, benim en büyük ilhamım oldu. Sanatım o acıyla beslendi. ‘Kanadı Kırık Kelebek’ senin için, bizim için. O tablo, benim sana olan sitemimdi. Ama aynı zamanda, senin için duyduğum o bitmek bilmez özlemdi.”
Defne’nin gözünden bir damla yaş süzüldü. “Ben de seni hiç unutmadım, Emir. Ama yıllarca, kendime bu gerçeği itiraf etmedim. Ne zaman bir ressam görsem, ne zaman bir sergi ilanı görsem, içim cız ederdi. Ama kendimi, ‘Benim hayatım düzenli, stabil,’ diye avuturdum.”
“Peki şimdi ne değişti?” diye sordu Emir.
“Can’la nişanı attım,” dedi Defne. “Gerçekten kim olduğumu, ne istediğimi anladım. Benim için ikinci bir şans yoksa bile, en azından kendime ikinci bir şans vermek istedim. Yaşamak istediğim hayat bu değil. Kimsenin beklentilerini değil, kendi hayallerimi gerçekleştirmek istiyorum. Ve ilk hayalim, senden özür dilemekti. Kalbini kırdığım, sana haksızlık ettiğim için.”
Emir uzun uzun Defne’nin yüzüne baktı. Yılların acısı, pişmanlığı ve yeniden filizlenen umut… Hepsini görüyordu. Elini uzattı ve Defne’nin titreyen elini kavradı.
“Biliyor musun, Defne,” dedi. “Ben de bunca yıl hep düşündüm. Acaba doğru karar mı verdim, yoksa ben de mi kanatlarını kendim kopardım? Çünkü seninle birlikteyken hissettiğim o canlılık, başka hiçbir şeyde yoktu.”
Defne’nin gözleri umutla parladı. “Yani…?”
Emir gülümsedi, bu kez gerçek bir gülümsemeydi. “Bir ikinci şans… Kimin için? Senin için mi, benim için mi, yoksa ikimiz için mi? Bilmiyorum. Ama şunu biliyorum, Defne. O yirmi yılda ikimiz de çok şey öğrendik. Belki şimdi, daha güçlü, daha gerçekçi bir temel üzerine yeni bir başlangıç yapabiliriz. Yaralı da olsa, o kelebeğin kanatlarını birlikte onarabiliriz.”
Defne, Emir’in elini sıkıca tuttu. Bu sadece bir aşkın değil, kendi benliğinin de ikinci şansıydı. Önlerindeki yol engebeli olacaktı, geçmişin gölgeleri onları takip edecekti ama artık yalnız değildi. Ve en önemlisi, artık korkmuyordu. Bir sanatçının fırçasının heyecanını, bir aşkın tutkusunu ve kendi ruhunun özgürlüğünü yeniden keşfetmeye hazırdı. Bu, belki de hayatında aldığı en doğru karardı.