Karanlıkta Saklanan Işık

Ankara ayazı, Elif’in ciğerlerine her nefeste, kalbine ise her Cem’in adı anıldığında işleyen bir bıçak gibiydi. Kızılay’ın kalabalık ara sokaklarından birinde, üst katı dikiş atölyesi, alt katı kumaş mağazası olan eski binanın üçüncü katındaki küçük dairelerinin penceresinden dışarı bakarken, şehrin buz kesmiş siluetine yayılan sarı ışıklar, Elif’in içindeki dipsiz boşluğu aydınlatmaya yetmiyordu. Elinde yarım kalmış bir yün yumağı vardı, Cem’in üniversitede giyeceği dediği ama bir türlü bitiremediği kazak. Bitiremediği… Tıpkı kendi hayatı gibi.

Babaları beklenmedik bir kalp kriziyle aralarından ayrıldığında Elif yirmi, Cem on iki yaşındaydı. Anneleri Ayşe Teyze, zaten yorgun bedenini evde dikiş yaparak ve ara sıra temizliğe giderek daha da yıpratıyordu. Elif, üniversite sınavına hazırlanıyordu o zamanlar; hayali edebiyat okumak, kelimelerle kendi dünyasını inşa etmekti. Ama babasının vefatıyla o dünya, paramparça oldu. Dersleri bırakmak, çalışmaya başlamak zorunda kaldı. Küçük bir muhasebe bürosunda asgari ücretle başladığı iş, kısa sürede gri ve ruhsuz bir rutin haline geldi. Oysa Cem, babalarının boşluğunu doldurur gibiydi; pırıl pırıl zekasıyla parlıyor, okulda hep birinciliği kimseye kaptırmıyordu. Özellikle mühendislik derslerine olan tutkusu, Elif’in içine sessiz bir umut tohumu ekmişti.

“Ablacım, Boğaziçi’nden kabul mektubu geldi!” Cem’in o günkü sevinç çığlığı, dairenin rutubetli duvarları arasında yankılandığında, Elif’in kalbi hem gururla hem de tarifsiz bir acıyla dolmuştu. Gurur, kardeşinin başardıklarından; acı ise, kendi vazgeçişlerinden. Boğaziçi Üniversitesi… Ne büyük bir hayal, ne erişilmez bir doruktu onların imkanları için. Ayşe Teyze, oğlunun parlak geleceği karşısında hem seviniyor hem de masrafları düşündükçe yüzü soluyordu. “Nasıl olacak bu iş Cem’im? Kiralar, yemek parası, kitaplar… Ben altından kalkamam ki.” Annesinin bu sözleri, Elif’in zihninde şimşek gibi çaktı. Gözlerini pencereden ayırmadan içinden bir yemin etti: Cem okuyacaktı. Ne pahasına olursa olsun.

O geceden sonra Elif’in uykuları daha da azaldı. Muhasebe bürosundaki işi, Cem’in İstanbul’daki yaşam masraflarını karşılamaya yetmezdi. Bir hafta boyunca kafa yordu, ilanlara baktı, arkadaşlarıyla konuştu. Sonunda, şehrin kenar mahallelerinde, insanların gecenin bir yarısı sokakları arşınladığı, tekinsiz denilebilecek bir yerde bir iş buldu. Bir inşaat şirketinin ofislerinin gece temizliği. Ücreti muhasebe bürosundaki işinden iki kat fazlaydı, ama çalışma saatleri… Gece ondan sabaha karşı dörde kadar. Bu, gündüz işiyle birleştiğinde Elif’i yirmi dört saatlik bir döngüye sokuyordu. “Annesine ne diyecekti? Cem’e nasıl açıklayacaktı?” Düşündü taşındı ve bir yalan uydurdu. “Muhasebe bürosunda ek mesaiye kaldığını, hatta hafta sonları da çalıştığını, patronunun maaşını yükselttiğini” söyledi. Annesini, “Cem’in okuması için elimizden geleni yapmalıyız” diyerek ikna etti. Cem’e ise, “Bir burs ayarladım, adı bende kalsın, sen sadece derslerine odaklan” dedi. Burs… Bu yalan, Elif’in vicdanında derin bir iz bırakırken, Cem’in gözlerindeki parıltıyı görünce her şeye değer olduğunu düşündü.

İlk başlarda işler zordu. Gündüz rakamlarla boğuşan zihni, gece paspas ve deterjan kokularıyla doluyordu. Vücudu direniyor, uykusuzluktan göz kapakları kapanıyordu. Metroda, otobüste her fırsatta uyukluyordu. Ellerinde oluşan nasırlar, tırnaklarının altında biriken kirler, sabunlu suyun çatlatıp kanattığı derisi… Aynaya baktığında tanıdığı genç kadının yerini, gözaltları çökmüş, yorgun bir gölge almıştı. Ama her ay, Cem’in hesabına yatan paranın dekontunu gördüğünde, içinde tarifsiz bir tatmin yükseliyordu. Bu tatmin, fiziksel yorgunluğunu bir nebze olsun hafifletiyordu.

Cem, İstanbul’daki hayatına çabuk adapte oldu. Her telefon konuşmasında yeni arkadaşlıklarından, derslerinden, projelerinden bahsediyordu. Elif, onun coşkusunu dinlerken, sanki kendisi de o kampüste, o sıralarda oturuyormuş gibi hissediyordu. Bir keresinde, “Ablacım, burs veren amca çok iyi biri olmalı. Onu bir gün tanımayı çok isterim. Sayesinde hayallerim gerçek oluyor,” dedi. Elif’in yüreği burkuldu. “O senin kim olduğunu bilmek istemiyor, sadece başarılı olmanı istiyor,” diye geçiştirdi. Yalanlarına bir yenisini eklemişti. Her yalan, Elif’in boynuna asılan görünmez bir kolyeye dönüşüyordu, ağırlığı giderek artan bir kolye.

Yıllar geçtikçe Elif’in fedakarlığı bir yaşam biçimi haline geldi. Artık muhasebe bürosundaki işi de gece temizliği işi de Elif’in bedenine ve ruhuna işlemişti. Arkadaşları onu dışarı davet ettiğinde hep bir bahanesi olurdu: “Yorgunum, işim var, annem hasta.” Aslında yorgundu, işi vardı ve annesinin hastalığı da olmasa bile, kendi hayatı hep bir parça hastaydı. Hafta sonları evde, annesi uyurken Cem’in en sevdiği yemekleri yapar, dondurucuya atardı. Tek eğlencesi, ara sıra eski defterlerini karıştırıp, yarım kalmış şiirlerini okumak veya boş kağıtlara karalamalar yapmaktı. Edebiyat hayali, artık sadece mürekkepli kaleminin ucunda, sessizce fısıldayan bir hayaletten ibaretti.

Bir gece, temizlik yaparken merdivenlerden kayıp düştü. Bileği burkulmuştu, canı çok yandı. Şirketin güvenlik görevlisi onu revire götürdü. Ertesi gün işe gidemeyeceğini biliyordu. Doktor, “Kemikte çatlak var, birkaç hafta dinlenmelisin,” dedi. İşte o an, Elif’in içindeki gerilim en üst noktaya ulaştı. “Ne yapacaktı? Cem’in kirası vardı, kitap parası….” O gece uyumadı, annesine bile belli etmeden ağladı. Ertesi gün, muhasebe bürosundaki işinden izin aldı, gece temizlik şirketini ise aramadı bile. Kırık bileğiyle, bankadaki son birikimlerini Cem’in hesabına aktardı. Kalan birkaç kuruşla da bir taksiye atlayıp, şehrin diğer ucundaki evlerine döndü. Annesi durumu sorduğunda “iş kazası” deyip geçiştirdi. Birkaç hafta sonra, bileği iyileşmeye yakın, Cem’den bir telefon geldi.

“Ablacım! Stajyerlik kabul edildi! Büyük bir şirkette!” Cem’in sesi, kulaklarında müzik gibiydi. Elif’in yüzünde, uzun zamandır hissetmediği bir gülümseme belirdi. “Burs veren amcanın sayesinde oldu bunlar hep. Ona ne kadar teşekkür etsem az. Ablacım, ben onu bir gün bulup ellerini öpeceğim,” dedi. Elif’in gözleri doldu. “Önemli değil Cem’im, sen yeter ki başarılı ol,” dedi güçlükle. Cem’in başarısı, Elif’in ruhundaki tüm yaraları sarmaya yetiyordu.

Sonunda o gün geldi. Cem’in mezuniyet töreni. Elif, annesiyle birlikte İstanbul’a gitti. Kardeşini cübbesiyle görmek, kep fırlattığı anı izlemek, Elif’in kalbini pır pır ettirdi. Kampüsün cıvıl cıvıl atmosferi, gençlerin umut dolu sesleri, Elif’in içine hem buruk bir sevinç hem de tarifsiz bir özlem doldurdu. O da gençti, o da umutluydu bir zamanlar. Ama şimdi, bu umutların yerini kardeşinin başarısı doldurmuştu. Mezuniyet fotoğrafı çekilirken, Cem, Elif’i ve annesini yanına çekti. “Bunlar benim her şeyim, olmasalardı bugün burada olamazdım,” dedi arkadaşlarına. Elif’e dönerek fısıldadı: “Ablacım, sen olmasan hiçbiri olmazdı. Bursu ayarlayan sen olmalısın, değil mi?” Elif’in kalbi duracak gibi oldu. Gözleri doldu, gözlerini kaçırdı. “Saçmalama Cem. Burs veren bir hayırseverdi işte,” dedi, sesi titreyerek. Cem, Elif’in elini tuttu. “Yalan söylediğini biliyorum ablacım,” dedi, sesi yumuşak ama kararlıydı. “Seni yorgun görüyordum, ellerin hep çatlak, gözlerinin altı mor. Ben salak değilim. Sen bana sadece burs bulmadın, sen bana hayatımı verdin. Teşekkür ederim.”

Elif’in gözyaşları yanaklarından süzülmeye başladı. Yıllardır tuttuğu tüm duygular, o an serbest kalmıştı. Cem, ablasına sımsıkı sarıldı. Bu sarılışta, yılların yorgunluğu, sessiz fedakarlığı ve tarifsiz sevgi vardı. Bu itiraf, Elif’in beklediği bir şey değildi. O, bu sırla ölene dek yaşayacağını sanıyordu. Kardeşinin anlaması, onun için en büyük ödüldü.

Mezuniyetten sonra Cem, kısa sürede aranan bir mühendis oldu. İyi bir maaşla işe başladı, Ankara’ya geri döndü ve annesiyle Elif’i daha iyi bir eve taşıdı. “Şimdi sıra bende ablacım, sen ne hayal ediyorsan onu yapacaksın,” dedi. Elif, ilk başta itiraz etse de, Cem’in ısrarı karşısında teslim oldu. Gece temizliği işini bıraktı, muhasebe bürosundaki işinden de ayrıldı. Cem’in desteğiyle, küçük bir kursa yazıldı, eski defterlerini çıkardı, yeniden kelimelerle buluştu. İlk hikayesini yazmaya başladığında, pencereden dışarı bakarken, Ankara’nın ışıkları ona artık o kadar soğuk gelmiyordu. Karanlıkta sakladığı ışık, şimdi kendi hayatını aydınlatmaya başlamıştı, sessizliğin ardından gelen bir bahar gibi. Elif, sonunda kendi hikayesini yazıyordu, ve bu hikayenin en güzel cümlesi, kardeşinin geleceğine f fısıldadığı o sessiz fedakarlık oldu.