Gözyaşının Gölgesindeki Aşk

Selim’in kokusu, yastığına sinmiş o eski parfüm, her sabah beni boğmaya devam ediyordu; ama bir sabah, o kokunun arasına başka bir şey karıştı: Can’ın omuzumda bıraktığı şefkatli bir elin sıcaklığı. Bir yıl geçmişti Selim gideli. Bir yıl… Sanki koca bir asır ve dün aynı anda yaşanmış gibiydi. Cem ve Ayşe’nin babalarının yokluğunu fark etmeleri, sorular sormaya başlamalarıyla birlikte içimde kanayan yara hiç kapanmamış, yalnızca kabuk bağlamıştı. Kabuğun altında ise hâlâ derin, çürük bir acı vardı.

Can, Selim’in üniversiteden beri en yakın arkadaşıydı. Selim’in yokluğunda, bizim direğimiz olmuştu. Cenazede en ön safta ağlayan, defin işlemlerinde babamdan bile çok koşan, Selim’in şirketindeki boşluğu doldurmaya çalışan oydu. İlk aylarda, her ziyareti bir lütuf gibi geliyordu. Çocuklarla oyun oynar, beni güldürmeye çalışır, eksik kalan her işe koşardı. O zamanlar, bu adanmışlığı sadece Selim’e duyduğu dostluğun bir tezahürü sanırdım. Ne kadar safmışım.

Can’ın gelişiyle evimize garip bir denge gelmişti. Çocuklar onu “Can Amca” diye bağrına basmıştı. Cem, Selim’den sonra ilk defa bir erkek figürünü örnek alıyor, Can’ın anlattığı hikâyelere hayranlıkla bakıyordu. Ayşe ise Can’ın kucağında uyumayı alışkanlık haline getirmişti. Onların yüzündeki tebessüm, benim içimdeki karayı biraz olsun dağıtıyordu. Ben ise onun varlığına o kadar alışmıştım ki, bir gün gelmezse ne yapacağımı düşünmek bile ürkütücü geliyordu.

Bir akşam, Selim’in en sevdiği filmi izliyorduk. Can, her zamanki gibi koltukta, benimle aramızda koca bir boşluk bırakarak oturuyordu. Filmdeki hüzünlü bir sahneye takılı kalmış, farkında olmadan gözlerim dolmuştu. Can, sessizce uzanıp elimi tuttu. İlk başta irkildim. Sonra, parmaklarının sıcaklığı, omuzumda hissettiğim o ilk andaki gibi, içime garip bir huzur saldı. Elimi çekmedim. Çekemedim. Sanki yıllardır bu sıcaklığı arayan bir yanımdı. Gözlerimden akan yaşı başparmağıyla sildiğinde, küçük bir elektrik çarptı içimde. Göz göze geldik. O an, havada asılı kalan kelimeler, itiraf edilmemiş duygular, yaşanmamış bir hayatın fısıltıları vardı. Gözlerinde Selim’e duyduğu özlemi, bana duyduğu şefkati ve bir de, o zaman adını koyamadığım, bir kıvılcımı gördüm. O gece, Selim’in yatak odasının kapısını açtığımda, odanın içindeki boşluk, o anki duygu karmaşasıyla birleşip daha da ağırlaştı.

Sonraki haftalar, ikimiz için de bir sınavdı. Can’ın ziyaretleri seyrekleşti, sanki o anın ağırlığı ikimizi de ürkütmüştü. Ben onun yokluğunda daha da yalnızlaştım, her an kapı çalacak, sesi duyulacak diye bekledim. Bekledikçe içimde büyüyen boşluğun Selim’in yokluğuyla ilgili olmadığını fark ettim. Bu, Can’ın yokluğuydu. Bu düşünce bile beni utançla kızartmaya yetiyordu. Nasıl olurdu? Selim’in en yakın arkadaşı… Benim için bir kardeş gibi, bir sırdaş gibi… Nasıl olurdu da bu hisler yeşerirdi?

Bir hafta sonra Can kapıyı çaldı. Eliyle getirdiği çiçekler, bir özür gibiydi. Yüzünde garip bir mahcubiyet vardı. “Elif,” dedi, sesi boğuktu, “ben… özür dilerim. Ben gitmeliydim o gün.”
Gözlerine baktım, içimdeki tüm duvarlar yıkılıyordu. “Gitmedin,” dedim kısık bir sesle. “İyi ki gitmedin.”
O gün, ilk defa Selim’in anısı olmadan, sadece biz olarak konuştuk. Benim ne kadar yalnız kaldığımı, onun da beni yalnız bırakmamak için ne kadar çabaladığını anlattı. Konuşurken gözlerimiz birbirine kilitlenmişti. İçimde yıllardır uyuyan bir şey uyanıyordu. Onu özlemiştim. Tanrım, ben Can’ı özlemiştim.
Kelimeler tükendiğinde, Can yavaşça bana doğru yaklaştı. Elini yanağıma koydu. Gözleri sorularla, endişelerle, arzuyla doluydu. “Yapmamalıyız,” diye fısıldadı.
“Biliyorum,” dedim. Ama dudaklarımda onun adını fısıldıyordum. Dudakları dudaklarıma değdiğinde, dünya durdu. Ne utanç, ne suçluluk, ne de Selim’in anısı… O an sadece Can vardı. Ve ben. Kayıp, korkmuş, ama aynı zamanda yeniden doğmuş gibi hisseden ben. Öpücük, tuzluydu. Gözyaşlarımla karışmıştı. Belki de hem pişmanlığın hem de arayışın tuzu.

İlişkimiz bir gölgeye dönüştü. Gizli randevular, çalınmış telefon konuşmaları, masum görünen ziyaretlerin ardına gizlenen dokunuşlar. Çocuklar uyuduktan sonra, bazen Can gizlice eve gelir, sessizce otururduk. Kelimelere gerek kalmazdı. Sadece varlığımız yeterdi. Bu, benim için hem bir cennet hem de bir cehennemdi. Selim’in fotoğrafları her köşede bize bakarken, onun en yakın arkadaşıyla yasak bir aşk yaşıyor olmak, her nefesimde suçluluğu hissetmek demekti. Can da aynı durumdaydı. Gözlerinde gördüğüm keder, kendi içimdekiyle yarışıyordu. O, Selim’e duyduğu sadakati ihlal ettiğini hissediyordu. Ben ise hem Selim’e, hem çocuklarıma, hem de kendi yas sürecime ihanet ediyordum.

Bir akşam annem Meryem Hanım geldi. Her zamankinden daha dikkatli bakıyordu bana. “Elif,” dedi, “Can’a çok güveniyorsun. Çocukların babasızlığını hissedirmiyor, sağ olsun. Ama… bu kadar çok gelip gitmesi, milletin ağzına laf düşürüyor kızım. İyi niyetle bakıyorlardır şimdi, ama zamanla…”
Annem lafını tamamlamamıştı, ama anlamıştım. Toplumun gözünde, dul bir kadının kocasının arkadaşıyla bu kadar içli dışlı olması kabul edilemezdi. Hele ki bir yıl bile geçmemişken. İçimdeki korku, buz gibi bir gerçekle yüzleşmemi sağladı. Bu ilişki, sadece bizim değil, çocuklarımızın geleceğini de tehdit ediyordu.

O gece, Can geldiğinde, gözlerim doluydu. “Annem fark etti,” diye fısıldadım. “Ya da en azından şüpheleniyor. Ya bir başkası? Ya çocuklar?”
Can’ın yüzü bembeyaz oldu. O da bu riskin farkındaydı, belki de benden daha çok. “Elif,” dedi, sesi titriyordu, “ben… ben ne yapacağımı bilemiyorum. Seni çok seviyorum. Ama Selim… Selim’e ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum. Çocuklara ihanet ediyormuşuz gibi.”
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülüyordu. “Biliyorum Can. Biliyorum. Bu bizi mahvedecek. Herkesi mahvedecek.”

Sarılıp hıçkıra hıçkıra ağladık. Birbirimize duyduğumuz aşkın ağırlığı, sırtımızda koca bir dağa dönüşmüştü. Bu aşk, bizi kurtarmak yerine boğuyordu. Bir yanda kalbimin delice çarptığı, varlığında huzur bulduğum adam; diğer yanda ise Selim’in anısı, çocuklarımın masumiyeti, annemin bakışları, tüm toplumun yargısı. Bu ikilemin içinde boğuluyorduk.

Can, gözlerimin içine baktı. “Elif,” dedi, sesi kesik kesikti. “Buna bir son vermeliyiz. Şimdi. Hemen.”
Kalbim göğsümden sökülmüş gibi hissettim. “Nasıl?” diye fısıldadım. “Nasıl yaparız bunu?”
“Yapmak zorundayız,” dedi. “Eğer gerçekten birbirimizi seviyorsak, bunu yapmak zorundayız. Selim’in anısına saygı duymalıyız. Çocukları korumalıyız.”
Yanaklarından süzülen yaşları gördüm. Onun da kalbi paramparçaydı. Bu, bencil bir arzuyla değil, derin bir sevgiyle alınan bir karardı. Onu bırakmak, kendimi bırakmak gibiydi. Ama aynı zamanda, doğru olanı yapmak gibiydi.

Son bir kez, dudakları birbirine değdi. Bu öpücük, öncekinin aksine, bir umut değil, bir vedaydı. Acı dolu, pişmanlık dolu, ama aynı zamanda kabul dolu bir veda. Sonsuz bir sevginin, imkansız bir aşka dönüşmesinin öpücüğüydü.

Can gitti. Arabasının sesi uzaklaştıkça, ev sessizliğe büründü. Ama bu sessizlik, Selim’in ölümünden sonraki sessizlikten çok daha ağırdı. O zaman yalnızdım, şimdi ise içimde hem Selim’in, hem de Can’ın hayaletiyle daha da yalnızdım. Pencereden dışarı baktım. Yağmur başlamıştı. Her damla, içimdeki acıyı dindirmiyor, aksine artırıyordu. Bir elim karnımda, diğer elim camda, kendimi dışarıdaki fırtınaya bırakmak istiyordum.

Sabah güneş doğduğunda, yorgun ve bitkin bir halde çocukların odasına gittim. Cem mışıl mışıl uyuyordu, Ayşe ise yanağında annesine özgü bir tebessümle gülümsüyordu uykusunda. Yüzlerine baktıkça, dün gece verdiğimiz kararın ne kadar doğru olduğunu anladım. Evet, kalbim kan ağlıyordu. Ama onların geleceği, onların babalarına duydukları o saf sevgi, benim yasak aşkımdan çok daha değerliydi.

Selim’in fotoğrafına baktım. Gülümsüyordu. Onunla paylaştığım her an, şimdi bile içimi ısıtıyordu. Can’la yaşadığım o kısa, fırtınalı dönem ise içimde kapanmayacak bir yara bırakmıştı. İki kaybın, iki ayrı acının gölgesinde yaşıyordum artık. Biri zamansız giden kocamın acısı, diğeri ise yasak olduğu için vedalaşmak zorunda kaldığım büyük bir sevdanın. Gözlerimden yaşlar süzülürken, bu sefer hem Selim için, hem Can için, hem de asla yaşayamayacağım o hayat için ağladım. Ve biliyordum ki, bu gözyaşları, hayatımın geri kalanında bana eşlik edecekti. Kalbimde saklı, yasak bir sır olarak…