Gözden Kaçan Duvarlar

Can’ın son zamanlardaki suskunluğu, evlerinin duvarlarını saran yeni bir sessizlik gibiydi; altında neyin saklandığını kimse bilmiyordu, Ayşe bile. Mimarlık ofisinde geçirdiği uzun saatler, eve getirdiği yorgunluk, her geçen gün daha da ağırlaşan omuzları… Ayşe, bunları iş hayatının kaçınılmaz bir parçası sanıyordu. Oysa o sessizliğin, içinde günden güne büyüyen bir yalanın ağırlığı olduğunu anlayalı çok geç olacaktı.

Onların hikayesi, pek çok insana göre bir peri masalından farksızdı. Ayşe, sıcakkanlı, edebiyat aşığı bir Türkçe öğretmeni; Can, başarılı, saygın bir mimar. Sekiz yıl önce evlenmişler, iki yıl sonra Defne adını verdikleri bir kızları olmuştu. Huzurlu bir ev, düzenli bir hayat, küçük ama sıcak bir sosyal çevreleri vardı. Her şey yerli yerindeydi, ya da öyle görünüyordu.

Ancak son birkaç aydır, o kusursuz tablonun kenarlarında küçük çatlaklar belirmeye başlamıştı. Can, eskisi kadar gülmüyor, yemek masasında Defne’nin anlattığı okul maceralarına bile yüzeysel tepkiler veriyordu. Geceleri uykusu bölünüyor, banyoda ya da balkonda uzun, fısıltılı telefon konuşmaları yapıyordu. Ayşe sorduğunda ise hep aynı cevap: “İş meseleleri, canım. Projeler sıkıştı, biliyorsun.” Ayşe inanmak istiyordu, çünkü inanmak, o an için daha kolaydı.

Bir akşam, Defne’nin ateşlendiği bir geceydi. Can yine bir toplantıda olduğunu söyleyip geç geleceğini bildirmişti. Ayşe, Defne’nin başında otururken, Can’ın ceketini asarken cebinden düşen bir fatura takıldı gözüne. Beyoğlu’ndaki lüks bir restoranın faturasıydı. Tarih, tam da Can’ın “şehir dışında önemli bir müşteri yemeği” dediği geceye aitti. Ayşe’nin içini anlamsız bir kuşku kapladı. Can Beyoğlu’na nadiren giderdi, hem şehir dışı demişti… Elinde titreyen faturayla kalakaldı. Bu sadece bir tesadüf müydü, yoksa farkında olmadan gözünden kaçan bir şeylerin başlangıcı mı?

Sonraki günler, Ayşe’nin sessiz bir dedektife dönüştüğü günlerdi. Can’ın telefonuna gelen bildirim sesleri, her zamankinden daha dikkat çekici hale gelmişti. Ekranda beliren “Mert” ismi, ilk başta Can’ın kuzeni Mert’ten başka kim olabilirdi ki diye düşündürdü onu. Ancak Mert, yıllardır yurt dışında yaşayan, pek görüşmedikleri bir kuzendi. Üstelik bildirimler, gece yarısı ya da sabahın çok erken saatlerinde geliyordu. Ayşe, Can’ın telefonunu karıştırmanın yanlış olduğunu biliyordu ama içindeki kurt kemiriyordu. Bir gün Can duşta iken, telefonunun ekranına bir mesaj düştü: “Yarın halletmemiz gerek. Çıkış yok Can. Para hazır mı?” Gönderen yine “Mert” idi. Ayşe’nin kalbi hızla çarpmaya başladı. Bu Mert, o Mert olamazdı.

Bir akşam, Can’ın ofisinde unuttuğu cüzdanını götürmek için ofise gitti. Ofis boştu, Can ise yandaki kafede bir telefon görüşmesi yapıyordu. Masasında duran banka dekontları yığılmış bir dosya dikkatini çekti. Merakına yenilip uzandı. Gördükleri, buz gibi bir tokat gibi çarptı yüzüne. Çok sayıda yüklü eft dekontu, alıcı “Mert Demir” isimli birineydi. Bu isim, Can’ın yurt dışındaki kuzeni değil, tamamen farklı bir insandı. Dekontların üzerinde küçük notlar vardı: “Taksit 1”, “Faiz ödemesi”, “Son şans”. Ayşe’nin nefesi kesildi. Miktarlar akıl almazdı. Yıllarca biriktirdikleri, Defne’nin eğitimi için ayırdıkları para, hatta evlerinin ipotek edildiğine dair notlar… Gözleri doldu. Can, ailesinin tüm birikimlerini, geleceğini, kim olduğunu bilmediği birine aktarmıştı. Neden? Ne karşılığında?

Ayşe, dekontları masaya geri bırakırken, kapı açıldı ve Can girdi içeri. Elinde kahve bardağı vardı. Ayşe’yi ofisinde görünce yüzündeki yorgun ifade şaşkınlığa dönüştü. “Ayşe? Hayırdır, sen burada ne yapıyorsun?” Ayşe, elindeki cüzdanı sıkıca tutuyordu. “Cüzdanını getirdim, Defne’nin ihtiyacı oldu.” Can masadaki dosyaya doğru göz ucuyla baktı, sonra Ayşe’nin gözlerinin içine. Ayşe’nin bakışlarında, daha önce hiç görmediği bir öfke, bir kırgınlık vardı. Can anlamıştı. Dosyayı fark ettiğini anlamıştı.

“Ayşe, ben… açıklayabilirim.” Can’ın sesi titriyordu. “Açıklayabilirsin mi, Can? Neyi açıklayabilirsin? Defne’nin geleceğini, bizim emeklerimizi, bu evdeki huzuru neden bir hiç uğruna ateşe attığını mı açıklayacaksın? Kim bu Mert Demir? Neden bizim paralarımız onun hesabına gidiyor?” Ayşe’nin sesi yükseldikçe, Can’ın omuzları daha da çöktü.

Can, Ayşe’yi karşısındaki koltuğa oturtmaya çalıştı. “Lütfen, sakin ol. Gel, konuşalım.” Ayşe oturdu, ama gözleri ateş saçıyordu. “Sakın olamam, Can. Yıllarca yanımda yatan adama, hayatımı emanet ettiğim adama şimdi yabancı gibi bakıyorum. Neyi konuşacağız?”

Can derin bir nefes aldı. Gözlerini kaçırarak, kekeleyerek konuşmaya başladı. “Hatırlıyor musun, üniversiteden sonraki ilk işimde batırdığım o projeyi? Babam çok kızmıştı, annem ne kadar üzülmüştü… O dönemde tanıdım Mert’i. Çok hırslıydı, parlak fikirleri vardı. Beni ikna etti. Küçük bir yatırım yaptım. Ama o işler umduğumuz gibi gitmedi, batırdık. İşin ucu bir mafya grubuna dayandı, tefeciler… Sonra işler çığırından çıktı. Mert, benim üzerime de borç yazdırdı. İşler sarpa sardı. Bana şantaj yapmaya başladılar. Ödemezsem aileme zarar vereceklerini söylediler.”

Ayşe donup kalmıştı. “Sen ne diyorsun, Can? Ne şantajı? Ne tefecisi? Bunca yıldır yanımdasın, bir kere olsun tek kelime etmedin mi?” Gözünden süzülen ilk damla yanağından aşağıya aktı. “Sen… bizi, Defne’yi tehlikeye mi attın?”

Can’ın gözleri doldu. “Hayır, Ayşe! Hayır! Tam tersi! Sizi korumak için yaptım her şeyi. Onların Defne’ye, sana bir şey yapmasına asla izin veremezdim. Bu yüzden onlarla tek başıma mücadele ettim, sen bilmeden, üzülmeden. Sana söyleyemedim. Nasıl söylerdim ki? O korkuyu, o çaresizliği nasıl paylaşırdım seninle?” Can’ın sesi sonlara doğru bir hıçkırığa dönüştü.

Ayşe’nin kalbi sıkışıyordu. Kocasının yüzünde gördüğü acı gerçekti. Ama bu, ihanetinin üzerini örtmüyordu. “Korumak mı, Can? Söylemeden, bensiz kararlar alarak, hayatımızın tüm birikimlerini tehlikeye atarak mı korudun bizi? Benimle paylaşsaydın, birlikte çözüm aramaz mıydık? Ben senin karınım! Senin partnerinim! Ne olursa olsun, iyi günde kötü günde beraberiz demedik mi?”

Can başını iki yana salladı. “O kadar karmaşık, o kadar korkutucuydu ki… Sizi bu karanlığa çekmek istemedim. Güçlü görünmek zorundaydım. O pisliğe tek başıma bulaştım, tek başıma kurtulmak istedim. Ama bu bir bataklık, Ayşe. Gittikçe batıyorum. Senin bulduğun o dekontlar, sadece görünen kısmı. Evimizin ipoteği, Defne’nin eğitim fonu… hepsi gitti. Onlara aktardım.”

Ayşe oturduğu yerden kalktı, geri geri sendeledi. Gözleri boşluğa bakıyordu. “Gitti mi? Ne demek gitti? Peki şimdi ne olacak? Ne yapacağız biz? Evimiz, Defne’nin geleceği… Ne olacak onlara?” Sesi çaresizdi. Kocasına değil, sanki hiç tanımadığı bir yabancıya bakıyordu. Bu adam, ondan en büyük sırrı saklamış, hayatlarını ipotek ettirmişti. Güvenlerinin temellerini paramparça etmişti.

“Bilmiyorum, Ayşe. İnan bana, hiç bilmiyorum. Çıkış yolu arıyorum, her kapıyı çalıyorum. Yeni bir proje için kredi çekmeye çalıştım, ama kredi notlarım mahvolmuş durumda. Sanırım bu sefer kurtuluş yok. Sizi de batırdım.” Can, elleriyle yüzünü kapattı. Gözyaşları parmaklarının arasından süzülüyordu.

Ayşe, titreyen elleriyle Can’ın masadaki dosyasını aldı. İçindeki dekontları, borç senetlerini, avukat yazışmalarını, tehdit mektuplarını tek tek inceledi. Her bir belge, kalbine saplanan bir hançer gibiydi. Yılların birikimi, hayalleri, gelecekleri… hepsi bir yalan perdesinin ardında eriyip gitmişti. Gözden kaçan duvarlar, aslında görünmez bir hapishanenin duvarlarıydı.

“Sen bana ihanet ettin, Can,” diye fısıldadı Ayşe, sesi buz gibiydi. “Beni aldatan bir kadınla değil, korkularınla, yalanlarınla aldatan bir adamsın. Benimle konuşmadın. Benimle paylaşmadın. Bizi, ‘seni koruyorum’ bahanesiyle kendi karanlığına çektin. Bu, bir eşin eşine yapabileceği en büyük ihanet.”

Can, başını ellerinin arasından kaldırdı. Gözleri kızarmış, yanakları ıslaktı. “Biliyorum Ayşe. Ben… pişmanım. Ama lütfen, bir şans daha. Birlikte, belki bir çıkış yolu bulabiliriz. Bu karanlıktan ikimiz kurtulabiliriz.”

Ayşe’nin gözleri Can’ınkilerle buluştu. Bir zamanlar o gözlerde gördüğü aşk, güven, sıcaklık şimdi bir enkazın altında kalmıştı. Onun ihaneti, bir anlık bir hatadan, bir tutkudan kaynaklanmıyordu. Yıllarca süren bir sessizlikten, bir yalnızlıktan, ortak paylaşılan hayatın dışına itilmekten geliyordu. Bu ihanet, Can’ı, Ayşe’nin kafasında tanıdığı adam olmaktan çıkarmıştı.

Ayşe dosyadaki belgeleri sertçe masaya bıraktı. “Şimdiye kadar tek başınaydın, Can,” dedi, sesi titreyen bir fısıltıdan, çelik gibi sert bir tona dönüşmüştü. “Şimdi, ne yapacağımıza bakmalıyız. Ama artık tek başıma değilim. Defne var. Ve bu hikaye, benim ve Defne’nin hikayesi olmaya devam edecek. Seninle mi, sensiz mi, buna ben karar vereceğim.”

Kapıya doğru yürüdü, omuzları dikti. Can’ın adını fısıldayışını duydu ama arkasına bakmadı. Gözden kaçan duvarlar yıkılmıştı. Enkazın altında, yıkılan sadece evlerinin temelleri değildi; onların ortak hayatlarının her zerresiydi. Ve o enkazın içinden, Ayşe’nin şimdi kendini ve kızının geleceğini kurtarması gerekiyordu, ne pahasına olursa olsun. Karanlığın içinde, Ayşe’nin kalbinde acıyla birlikte yeni bir ışık da yanmıştı: Yaşamaya ve savaşmaya dair bir umut.