Bir Kelebeğin Saklı Kanatları

Ekrandaki parıltılı adam, Defne’nin kardeşiydi. Emre. Yılların yıprattığı, ince damarlı ellerini dizlerinin üzerine koymuş, ekrandaki her gülüşünde kendi hayatının sessiz yankılarını duyuyordu. Emre, Türkiye’nin en genç ve yetenekli klasik gitar virtüözlerinden biri olarak röportaj veriyordu. Defne ise mutfağının loş ışığında, yavaş yavaş soğuyan çayından bir yudum aldı. Televizyonun sesi kısık, Emre’nin anlattığı başarı hikayesi, Defne’nin kulaklarında bir fısıltı gibiydi; tanıdık ama bir o kadar da uzaktı.

“Çocukluğumdan beri tek bir tutkum oldu,” diyordu Emre, “müzik. Ve ailemin bu yoldaki sarsılmaz desteği olmasa, asla buralara gelemezdim.”

Defne, yutkundu. Boğazına bir yumru oturmuştu. Ailesinin desteği… Evet, doğruydu. Ama o desteğin bedelini kimin ödediği, kimin adının hiç anılmadığı, ekrandaki o parıltılı dünyaya ait olmayan bir sır gibi göğsünde saklıydı. Defne, Emre’nin gözlerinin içindeki o tanıdık ışıltıyı gördüğünde, kalbinin bir köşesindeki buz çözülüp acıya dönüşüyordu. Gurur ve keder, iç içe geçmiş iki iplik gibi sarıyordu ruhunu.

Hatıralar, köhne bir radyonun cızırtıları gibi Defne’nin zihnine doluştu. Onlar, İstanbul’un eski, dar sokaklarından birinde, üç katlı bir apartmanın giriş katında yaşıyorlardı. Babaları Ahmet Bey, küçük bir konfeksiyon atölyesinde ustabaşıydı. Anneleri Ayşe Hanım ise ev hanımıydı. Emre, ailenin en küçüğüydü ve doğuştan parmaklarında bir melodiyle dünyaya gelmiş gibiydi. Mahalledeki eski bir esnafın hediye ettiği telleri kopuk bir gitarla başladığı müzik yolculuğu, kısa sürede harikalar yaratacağını belli etmişti. Öğretmenleri, Emre’nin “mutlak kulağa” sahip olduğunu söylüyordu.

Defne ise bambaşka bir dünyanın peşindeydi: kelimelerin. Kitaplar onun en iyi arkadaşı, kütüphane ise kutsal mabediydi. Edebiyat okumak, bir gün kendi hikayelerini yazmak, belki de öğretmen olmak hayaliyle yaşıyordu. Notları hep pekiyiydi, hocaları onun için “parlak bir geleceği var” derdi. Emre’nin müzik aşkı ne kadar tutkuluysa, Defne’nin edebiyat tutkusu da o kadar derindi.

Ancak kaderin sessiz fısıltısı, Demir ailesinin kapısını bir kış sabahı çaldı. Ahmet Bey’in atölyesi iflas etmiş, işsiz kalmıştı. Kısa süre sonra Ayşe Hanım’ın kronik rahatsızlığı nüksetti, tedavi masrafları bütçelerini iyice zorlamaya başladı. Evdeki neşe, yerini endişeli fısıltılara ve kesik kesik soluklara bırakmıştı. Emre, o dönemde konservatuvar sınavlarına hazırlanıyordu. Geceleri uykusuz kalır, elindeki eski gitarıyla yeni melodiler denerdi. Onların odasında, ablası Defne ise Mum’un titrek ışığında test kitaplarına gömülürdü.

Konservatuvarın yetenek sınavlarından Emre’nin “tam puan” aldığını duyduklarında, evin küçük odasında kısa süreli bir bayram havası esti. Ama hemen ardından, okul ücretleri, yeni bir gitarın maliyeti, şehir dışındaki özel derslerin masrafı… Sayılar, anne ve babasının yüzüne vuran gölgeler gibiydi. Ahmet Bey, “Oğlumuzun yeteneği çöpe mi gidecek şimdi?” diye fısıldamıştı bir gece, karısının saçlarını okşarken. Defne, uyuyor numarası yaparak yatağında bunları duymuştu. Kalbi sıkışmıştı.

Tam o günlerde, Defne’nin posta kutusuna Boğaziçi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden gelen o zarif mektup düştü. Açtığında, içinde “Tebrikler, tam burslu olarak bölümümüze kabul edildiniz,” yazısını görmüştü. Gözlerinden yaşlar süzülürken sevinçten havalara uçmak istiyordu. Ama odanın kapısından Emre’nin eski gitarından yükselen hüzünlü bir melodi, onu gerçekliğe geri çekmişti. Bir tarafında kendi hayalleri, diğer tarafında ailesinin umudu…

O gece Defne uyuyamadı. Yıldızlar, tavandaki çatlaklardan sızan ışık hüzmeleri gibiydi. Gözlerini kapattığında, Emre’nin parlak geleceğini ve kendi belirsizliğini görüyordu. Sabah olduğunda, zihninde keskin bir karar belirmişti. Kahvaltı masasında, sanki dünyanın en sıradan şeyini söylüyormuş gibi, “Ben bu sene üniversiteye gitmiyorum,” dedi.

Ahmet Bey ve Ayşe Hanım şaşkınlıkla ona baktılar. “Ne demek gitmiyorsun kızım? Boğaziçi bu, hayalin değil miydi?”
Defne, titreyen ellerini masanın altına sakladı. “Aslında,” diye mırıldandı, sesi duyulmayacak kadar kısık, “benim için çok da önemli değildi. Edebiyat okumak yerine, biraz para kazanıp size destek olmak istiyorum. Zaten bu dershane ücretleri, Emre’nin özel dersleri… Bir de benim masrafım size çok yük olur.”

Emre, o sırada küçük bir çocuk gibi masada oturmuş, anlamayan gözlerle ablasına bakıyordu. “Abla… Ama…”
Defne, Emre’ye gülümsedi. “Senin önünde kocaman bir gelecek var kardeşim. Benimki bekleyebilir. Hem ben edebiyat okumak yerine, hayatı okumayı tercih ettim,” diyerek konuyu kapatmıştı. Aslında ne kadar yalan söylerse söylesin, gözlerinin derinliklerinde hapsolmuş o kırık hayaller pırıltısı, o an onu dikkatli izleyen birine her şeyi anlatabilirdi. Ama kimse dikkatli bakmamıştı. Kimse o bakışların ardındaki sessiz çığlığı duymamıştı.

Ertesi gün Defne, Boğaziçi Üniversitesi’ne giderek kaydını iptal etti. Burs hakkından feragat ettiğini belirttiğinde, görevli şaşkınlıkla ona bakmış, “Emin misiniz? Böyle bir fırsat…” diye mırıldanmıştı. Defne başını salladı, boğazındaki düğümü yutmaya çalışarak. Bursun nakit kısmından bir miktar talep etti, bunu “ailemin acil sağlık masrafları için” diyerek açıkladı. Bu para Emre’nin yeni gitarının peşinatı olacaktı. Sonra da bulduğu ilk işe girdi: bir muhasebe bürosunda asgari ücretle çalışan bir sekreterdi. Rakamlar, defterler, faturalar… kelimelerin uçsuz bucaksız dünyasından ne kadar da uzaktı.

Yıllar su gibi akıp geçti. Defne, o muhasebe bürosundan başka bir büroya, oradan da bir bankanın arka plan departmanına geçmişti. Hayatı, istikrarlı ama tekdüzeydi. Erken kalkar, otobüse biner, mesai bitince eve döner, anne ve babasına bakar, ev işleriyle ilgilenir, ara sıra Emre’nin konser kayıtlarını izlerdi. Emre ise kanatlanmış bir kuş gibi dünyayı dolaşıyordu. Ödüller, konserler, albümler… Defne’nin içinde, her bir başarısıyla büyüyen bir gurur ateşi yanıyordu. Ama o ateşin bir köşesinde, hiç sönmeyen, sessiz bir yangın da vardı: kendi yanmış hayallerinin, külleriyle beslenen bir yangın.

Emre, her fırsatta Defne’yi arar, ona teşekkür ederdi. “Abla, sen olmasaydın asla başaramazdım. Bana hep inandın, destek oldun,” derdi. Defne sadece gülümserdi, “Benim için önemli olan senin mutluluğun,” diye fısıldardı. Hiçbir zaman, “Aslında ben de Boğaziçi’ne girecektim,” ya da “Benim de hayallerim vardı,” demedi. Demezdi. Sessiz fedakarlığının bir parçasıydı bu. Kardeşinin, kendini borçlu hissetmesini istemezdi. O yetenek, o parıltı, Emre’ye aitti ve kimsenin gölgesinde kalmamalıydı.

Anne ve babaları yaşlanmıştı. Ahmet Bey bir kalp krizi geçirmiş, Ayşe Hanım’ın rahatsızlıkları artmıştı. Defne, tüm yükü omuzlamıştı. Emre, ara sıra yüklü miktarlarda para gönderse de, günlük koşuşturmaca, hastane randevuları, ilaçlar, market alışverişi… hepsi Defne’nin omuzlarındaydı. Geceleri, eski günlerden kalma bir şiir kitabını açar, satırlar arasında kaybolurdu. Ama artık o satırlar, kendisine ait olmayan bir geçmişin yankıları gibi gelirdi.

Bir gün, Emre ailesini aradı. Büyük bir Avrupa turnesine çıkacaktı ve evdeki bazı kişisel eşyalarını alması gerekiyordu. Aile evinin, artık daha mütevazı bir apartman dairesi olduğunu biliyordu. “Abla, ben gelmeden sen benim eski odamı toplayıp, eşyaları kutulara koysan? Birkaç günlüğüne geleceğim, valizimi doldurup döneceğim,” dedi.

Defne, Emre’nin eski odasına girdi. Küçük bir oda, ama Emre’nin ruhu her köşesine sinmişti. Eski notalar, yıpranmış kitaplar, konser biletleri… Kitaplığın en üst rafında, tozlu bir kutu buldu. Üzerinde “Emre’nin Hatıraları” yazıyordu. Gülümsedi, kutuyu indirip açtı. İçinden çocukluk fotoğrafları, eski çizimler, yıpranmış bir gitar mızrabı çıktı. En altta, bir mektubun arasına sıkıştırılmış, sararmış bir belge vardı. Defne’nin kalbi hızla çarpmaya başladı.

Boğaziçi Üniversitesi’nden gelen o tebrik mektubu… Kendi adı yazıyordu üzerinde. Üzerinde buruşmuş bir iz vardı, sanki bir zamanlar sıkıca tutulmuş, sonra bırakılıp buruşturulmuş gibi. Ve mektubun hemen altında, küçük bir not kağıdına, kendi el yazısıyla yazdığı birkaç satır: “Emre’nin geleceği benim hayallerimden daha büyük. Bir kelebek, kanatlarını başkası uçabilsin diye feda edebilir miydi? İşte ben o kelebek olacağım.”

Defne’nin gözlerinden sessizce yaşlar süzüldü. Yıllardır içindeki o yangın, şimdi bir volkan gibi patlıyordu. Ama sadece kendi içinde. Dışarıdan bakıldığında, odada tek başına ağlayan, sıradan bir kadındı.

Emre, birkaç gün sonra eve geldi. Kapıdan girer girmez Defne’ye sarıldı. “Ablacım, seni çok özledim!”
Defne gülümsedi, gözlerindeki kırmızılığı gizlemeye çalışarak. “Ben de seni kardeşim. Odanı topladım, eşyalarını kutulara koydum.”
Emre, odasına gitti. Kutuları karıştırırken, Defne’nin bulduğu o kutuyu gördü. Elini uzattı, içinden tebrik mektubunu çekti. Gözleri satırlarda gezinirken, rengi soldu. Sonra not kağıdını gördü. Defne’nin el yazısını tanıdı. “Bir kelebek, kanatlarını başkası uçabilsin diye feda edebilir miydi? İşte ben o kelebek olacağım.”

Emre’nin dünyası başına yıkılmıştı. Yıllardır zannettiği her şey, bir yalan perdesinin ardına gizlenmiş, sessiz bir fedakarlığın eseriydi. O, ablasının kendi isteğiyle üniversiteye gitmediğini, farklı bir yol seçtiğini sanmıştı. Hiçbir zaman, birilerinin kendi hayallerini feda ettiğini düşünmemişti. Oysa şimdi, kendi başarılarının üzerine kurulu, gözyaşlarından yapılmış bir köprü görüyordu.

Emre, elinde mektupla Defne’nin yanına geldi. Defne, mutfakta çay hazırlıyordu. Emre’nin yüzündeki ifadeyi gördüğünde, kalbi duracak gibi oldu. “Bu… Bu ne demek Defne abla?” sesi titriyordu.
Defne, yavaşça arkasını döndü. Göz göze geldiler. Defne’nin gözlerindeki o kırık pırıltı, şimdi daha belirgindi. “Önemli değil Emre,” diye fısıldadı. “Geçti gitti. Zaten o benim yolum değildi.”

Emre’nin gözleri doldu. “Nasıl önemli değil abla? Sen… Sen benim için mi yaptın bunu? Boğaziçi… Senin hayalindi!”
Defne, bir elini uzattı, Emre’nin yanağını okşadı. “Senin hayallerin, benim hayallerimdi Emre. Benim kanatlarım olmasaydı da, senin uçuşunu izlemek… O bile yeterdi bana.”
Emre, ablasının ellerini kavradı. Onların ne kadar yıpranmış, ne kadar yorulmuş olduğunu şimdi daha net görüyordu. Kendi parmaklarının piyano tellerinde dans edişini hayal etti. O melodi, ablasının sessiz çığlığının bir yankısı mıydı?

Defne’nin gözlerindeki hüzünlü tebessüm, Emre’nin kalbine bir bıçak gibi saplandı. O an, dünyanın en büyük sahnelerinde alkışlanan Emre Demir, ablasının karşısında bir çocuk gibi çaresiz hissediyordu. Başarısının tadı, şimdi boğazında acı bir zehre dönüşmüştü. O günden sonra, Emre’nin her notası, her konseri, ablasının sessiz fedakarlığının bir anıtı olacaktı. Ve Defne, hayatının sonuna kadar, bir kelebeğin saklı kanatları gibi, uçamadığı her anı, kardeşinin uçuşuyla teselli edecekti.