Sırça Köşkün Çatlağı

Ayşe, yatağın kenarına oturmuş, derin bir uykuda olan Can’ın yüzünü izliyordu. Ay ışığı, yarı aralık perdeden süzülüp Can’ın rahatlamış ifadesini aydınlatıyordu. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatları vardı: İstanbul’un kalburüstü semtlerinden birinde, modern çizgilerle döşenmiş ferah bir daire, iyi bir sosyal çevre, aşk dolu bir evlilik. Ancak Ayşe, bu kusursuzluğun ince bir buz tabakası üzerinde yürüdüğünü biliyordu. Buzun altında, uzun zamandır gömülü duran ve her an gün yüzüne çıkmaya hazır bir sır yatıyordu.

Son birkaç aydır, bu sırrın baskısı omuzlarında daha da ağırlaşmıştı. Can’ın aile yadigarı, yılların Aksoy Holding’i, mali bir çöküşün eşiğindeydi. Can, gece gündüz demeden şirketi kurtarmak için çabalıyor, her gün biraz daha soluyordu. Yüzündeki ince çizgiler derinleşmiş, gözlerinin altı morarmıştı. Ayşe, ona destek oluyor, omuzunu sıvazlıyor, “Halletmişsin gibi davran, her şey iyi olacak” diyordu. Ama bu sözler, Ayşe’nin kendi vicdanında yankılanan sağır edici bir gürültüyü bastırmaya yetmiyordu.

Şirketin durumu her geçen gün kötüleşiyordu. Adil Bey, Can’ın babası ve Aksoy Holding’in kurucusu, son zamanlarda çok hastalanmıştı. Yaşlı adam, hayatını adadığı imparatorluğun parmaklarının arasından kayıp gittiğini görmenin acısıyla yatağa düşmüştü. Can, hem babasının sağlığı hem de şirketin geleceği arasında sıkışıp kalmıştı.

Ayşe’nin karnı kasılıyordu. Zaman daralıyordu. Şirkete kayyum atanması an meselesiydi. Bu, her şeyin gün yüzüne çıkması demekti. Ayşe, geçmişe gitti. On yıl öncesine… Can’la henüz flört ettikleri zamanlardı. O zamanlar da Aksoy Holding’de finans bölümünde çalışıyordu. Genç, hırslı ve keskin gözlem yeteneğine sahipti. Adil Bey’in gelenekselci yönetim tarzının ve yaptığı bazı büyük, yanlış yatırımların şirketi yavaşça dipsiz bir kuyuya sürüklediğini ilk o fark etmişti.

Paniklemişti. Kendi ailesi zor koşullarda büyümüş, yoklukla mücadele etmişti. O acıyı bir daha yaşamak istemiyordu. Can’ı seviyordu, onunla bir gelecek hayal ediyordu, ama bu geleceğin Aksoy Holding’in enkazı altında kalmasından korkmuştu. İşte o zaman, zihninde o şeytani fikir parlamıştı: Şirketin kaynaklarından küçük, fark edilmeyecek miktarları, düzenli olarak kendi adına açtığı gizli bir hesaba aktarmak. Başlangıçta sadece bir “yedek plan” olarak görmüştü. “Şirket batarsa, en azından bizim bir güvencemiz olur,” diye kendini ikna etmişti.

Zamanla bu küçük sızıntılar, ciddi bir birikime dönüşmüştü. O para, Ayşe’ye görünmez bir güç vermişti. Can’la evlendiklerinde, o para, onların lüks yaşam tarzının, tatillerinin, konforunun temelini oluşturmuştu aslında. Can, Ayşe’nin ailesinden kalma bir mirasla bu hayatı sürdürdüklerini sanıyordu. Ayşe, bu yalanı o kadar ustaca kurmuştu ki, bazen kendisi bile inanıyordu. Vicdan azabını, “Ben sadece bizim geleceğimizi kurtardım, Adil Bey’in basiretsizliğini telafi ettim,” diyerek bastırıyordu.

Şimdi ise bu kule, kumdan bir şato gibi yıkılmak üzereydi. Ayşe, Can’ın ofise gitmesinin ardından, gizli defterini ve bilgisayarını açtı. Son birkaç yılın dökümlerini, oluşturduğu “sahte” yatırım portföylerini kontrol etti. Ne kadar kusursuz çalışsa da, her sistemde bir açık olabilirdi. Tereddüt etti. Belki şimdi, her şeyi itiraf etmeliydi? Can’a sarılıp, “Bütün bunları senin için, bizim için yaptım,” demeliydi? Ama hayır. Can’ın dürüstlüğüne ve ailesine olan bağlılığına o kadar sıkı sarılmıştı ki, bu itirafın onu paramparça edeceğini biliyordu. Can onu asla affetmezdi.

Aynı gün öğleden sonra, Ayşe’nin cep telefonu çaldı. Arayan Selin’di, Can’ın kuzeni. Avukattı ve son birkaç haftadır Aksoy Holding’in hukuki işleriyle ilgileniyordu. Selin’in sesi her zamankinden daha ciddiydi. “Ayşe, Can’la konuşmaya çalışıyorum ama ulaşamıyorum. Çok önemli bir şey var. Şirketin eski defterlerini inceliyorduk… Birkaç garip işlem dikkatimizi çekti. Özellikle on yıl kadar önce yapılmış bazı transferler var. Can’la acil konuşmamız lazım.”

Ayşe’nin kalbi göğsünü dövmeye başladı. “Ne gibi işlemlerden bahsediyorsun Selin? Ben de yardım edeyim.” Sesi titremesin diye kendini zorladı.

Selin, “Bazı yüksek meblağlı ödemeler yapılmış, açıklama kısmında ‘danışmanlık hizmeti’ yazıyor ama o dönemde öyle bir hizmet kaydı yok. Üstelik bu paralar, birkaç farklı paravan şirket üzerinden dönmüş gibi görünüyor. Banka kayıtları da çok dağınık. Seninle de konuşmak isteyebilirim, sen o zamanlar finans bölümündeydin, belki bir bilgin vardır.”

Ayşe, nefesinin kesildiğini hissetti. Selin çok zekiydi, bu işin peşini bırakmazdı. “Elbette Selin. Can’a ben haber veririm. Konuşuruz sonra detaylıca.” Telefonu kapattığında eli ayağı boşalmıştı. Selin, ipliğin ucunu yakalamıştı.

O akşam Can eve geldiğinde, yüzü kireç gibiydi. “Selin beni aradı,” dedi Ayşe’ye doğru düzgün bakmadan. “Bazı şüpheli işlemlerden bahsediyor. Ne iş?”

Ayşe soğukkanlılığını korumaya çalıştı. “Ah evet, bana da bahsetti. Belki Adil Bey’in o zamanlar yaptığı gizli bir anlaşmadır, biliyorsun bazı şeyleri bizden uzak tutmayı severdi.”

Can kaşlarını çattı. “Babam kimseye para yedirmezdi Ayşe, bunu sen de biliyorsun. Hele böyle karanlık işlere asla girmezdi.”

O gece Can, uzun zamandır ilk kez yatağında huzursuzdu. Düşünceli, sessizdi. Ayşe biliyordu ki, o tohum ekilmişti. Şüphe tohumu.

Ertesi hafta, Can neredeyse hiç eve uğramadı. Ofiste, Selin’le birlikte eski defterlerin, bilgisayar kayıtlarının altını üstüne getiriyorlardı. Ayşe’ye sürekli sorular soruyorlardı; bazen telefonda, bazen ofise çağırarak. Ayşe her seferinde bir kılıf uyduruyor, eski evrakların karışıklığından, Adil Bey’in yaşından dem vuruyordu. Ama her sorunun arkasında hissettiği Can’ın bakışları, giderek daha keskin, daha sorgulayıcı oluyordu.

Bir akşam, Can erken eve geldi. Ayşe mutfakta akşam yemeği hazırlıyordu. Can, salonun ortasında duruyordu, elinde eski, tozlu bir klasör vardı. Klasörün üzerine “Aksoy Holding – 2013 Proje Dosyaları” yazıyordu. Ayşe, bu klasörü hatırlıyordu. İçinde, Ayşe’nin ilk büyük “operasyonunu” gerçekleştirdiği o döneme ait evraklar vardı. Kalbi ağzına geldi.

Can, yavaşça Ayşe’ye doğru döndü. Yüzünde tanıdığı o sıcak gülümseme yoktu. Gözleri buz gibiydi. “Bu dosyayı buldum, Ayşe. Eski bir taşınma sırasında depoya kaldırılmış. Selin’in aradığı ‘danışmanlık hizmeti’ kayıtlarına rastladım burada. Üstelik sadece bir proje değilmiş, çeşitli tarihlerde, farklı adlar altında sürekli tekrarlanan işlemler var.” Can’ın sesi sakin ama ölümcül derecede ağırdı. “Ve bu belgelerde, senin imzan var Ayşe. Hatta bazı yerlerde, senin el yazınla alınmış notlar… Benim babamın şirketinden, benim haberim olmadan, yıllarca düzenli olarak para çıkışı sağlamışsın.”

Ayşe’nin elindeki bıçak, mutfak tezgahına düştü, keskin bir ses çıkardı. “Can… Ben… Açıklayabilirim.”

“Neyi açıklayacaksın Ayşe?” Can’ın sesi yükseliyordu, acı doluydu. “Nasıl açıklayacaksın, benim ailem batarken, benim babam yataklara düşmüşken, sen benim sırtımdan gizli bir servet biriktirdiğini? Sen benimle evlenirken, bu paraların üstüne basarak, o ‘miras’ yalanını söyleyerek, gözlerimin içine baka baka nasıl yaşadın?”

Ayşe’nin gözleri doldu, boğazı düğümlenmişti. “Ben bunları… Bizim için yaptım Can! Görmüyor muydun? Adil Bey şirketi batırıyordu! Yanlış yatırımlar, eski kafalı yöneticilik… Her şey eriyordu! Ben batacağımızı biliyordum! Bizim bir geleceğimiz olmalıydı, bir güvencemiz… Yokluktan geldim ben Can, o korkuyu bir daha yaşamak istemedim. Sana güvenli bir hayat sunmak istedim, seninle beraber olmak istedim ama Aksoy Holding’in enkazında değil!”

Can’ın yüzü bembeyaz kesildi. Sanki yumruğu yemiş gibi geri sendeledi. “Benim için mi? Benim geleceğimi mi kurtardın? Ayşe, bu benim ailemin onuru, benim babamın hayatıydı! Benim geleceğim, senin sırtımdan çaldığın paralarla inşa edilmiş bir yalanın üzerine mi kurulacaktı? Bu nasıl bir sevgi, nasıl bir bağlılık?” Gözleri öfke ve kırgınlıkla doluydu. “Sen benimle evlenirken, sadece beni değil, tüm ailemi aldattın. Annemi, babamı… Herkesi!”

“Hayır!” Ayşe hıçkırarak dizlerinin üzerine çöktü. “Böyle düşünme Can! Ben seni hep sevdim, deliler gibi sevdim! Sadece… Sadece güvende olmak istedim. Sensiz bir hayat düşünemedim ama yoksul bir hayat da düşünemedim. Sen benim en büyük zayıflığımdın Can, seni kaybetmekten o kadar korktum ki, bu yolu seçtim. Beni affet… Ne olur affet beni…”

Can, eğilip Ayşe’yi kaldırmadı. Geriye, ondan uzaklaşır gibi bir adım attı. Yüzünde, daha önce hiç görmediği bir ifade vardı; yıkım, hayal kırıklığı ve tiksinti karışımı. “Seni nasıl affedebilirim Ayşe? Benim sana olan inancım… Sana duyduğum tüm o güven… Şimdi koca bir hiç oldu. Seninle birlikte yaşadığım her an, şimdi bir yalan gibi geliyor. Benim elimi tutarken, aslında sırtıma bıçak saplıyormuşsun gibi hissettiriyor.”

Sözleri, Ayşe’nin kalbine birer hançer gibi saplanıyordu. Can’ın gözlerinin derinliklerindeki o boşluk, bu ilişkinin bittiğinin en acımasız kanıtıydı.

Can, salondaki koltuğa oturdu. Yorgun bir adamdı, ruhu paramparça olmuştu. “Bana biraz zaman ver Ayşe. Bunu… Bunu sindirmem lazım.” Sesi öyle ruhsuzdu ki, Ayşe’nin içine bir ürperti yayıldı.

Saatler geçti. Evde ölüm sessizliği vardı. Ayşe, mutfak kapısının eşiğinde, Can’ı izliyordu. Hareket etmiyor, sadece boşluğa bakıyordu. Şafak sökerken, Can yavaşça ayağa kalktı. Yatak odasına gitti, küçük bir valiz aldı ve içine birkaç parça eşya attı. Ayşe, arkasından geldi. Gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.

“Nereye gidiyorsun Can?” fısıltı gibiydi sesi.

Can, valizi eline aldı. Kapıya doğru yürüdü. Kapının kolunu tutmadan önce, son bir kez Ayşe’ye döndü. Gözleri, içinde taşıdığı tüm aşkın ve aynı zamanda tüm nefretin aynasıydı. “Nereye mi gidiyorum Ayşe? Bilmiyorum. Ama senden uzaklaşmam gerekiyor. Bu duvarların, bu hayatın… Her şeyin senin kurduğun bir yalan olduğunu bilerek nefes alamam ben burada.”

Kapı yavaşça, Ayşe’nin yüzüne kapanırken, geriye sadece tuzla buz olmuş bir aşkın yankısı ve Ayşe’nin soğuk zemine düşen bedeninin sesi kaldı. Aksoy Holding’in enkazının altında, bir de Ayşe ve Can’ın ‘sırça köşk’ diye kurdukları hayat kalmıştı; paramparça… Ayşe’nin o an anladığı tek gerçek, bazen en büyük aşkların bile en derin ihanetleri taşıyabildiğiydi. Ve bazı hataların bedelinin, ne kadar haklı görünürse görünsün, affedilemeyecek kadar ağır olduğuydu. Geriye sadece pişmanlık ve sonsuz bir yalnızlık kalmıştı.