Can’ın Gölgesinde

Emre, elindeki sıcak çay bardağını sıkıca tutuyordu, parmak uçlarında gezinen buğunun bile Selin’in yanında hissettiği ateşi söndürmeye yetmediğini düşünerek. Karşıdaki koltukta oturan Selin, küçük Ayşe’nin uykuya dalmış bedenine bakarken hafifçe gülümsedi. O gülümseme, Emre’nin içindeki fırtınayı daha da şiddetlendiriyordu. Bir yıldır, abisi Can’ın anısının gölgesi üzerlerinde bir örtü gibi duruyordu. Can, bir yıl önce talihsiz bir kazada hayatını kaybettiğinde, Emre kendini bir anda Selin ve Ayşe’nin koruyucusu olarak bulmuştu. Bu, bir kardeşin göreviydi, bir amcanın sorumluluğuydu. Ama zamanla bu sorumluluk, adını koymaktan korktuğu bir duyguya dönüşmüştü.

O gece yine Selin’in evindeydi. Akşam yemeğini birlikte yemişler, Ayşe’ye masal okumuşlar, sonra da küçük kızı yatağına yatırmışlardı. Artık sadece ikisi vardı, odadaki sessizlik, kelimelere dökülmeyen her şeyi haykırıyordu. Selin’in saçları omuzlarından aşağı dökülmüştü, yüzündeki yorgunluk çizgileri, yaşadığı acının ve yalnızlığın izleriydi. Emre, bu kadının her halini ezbere biliyordu artık. Gözlerindeki hüzün, ara sıra parlayan umut kırıntıları, Can’dan bahsettiğinde yüzüne yayılan o buruk gülümseme… Her biri, onun kalbine daha derin bir iz bırakıyordu.

“Yarın erkencisin değil mi?” diye sordu Selin, sesi her zamanki gibi yumuşaktı. Öğretmendi Selin, anaokulu öğretmeni. Küçük çocuklar, onun için bir sığınaktı sanki.
Emre başını salladı. “Evet, şantiyede erken işim var. Yeni bir proje başlıyor.”
“İyi o zaman. Çok yorulma.”
Selin’in bu basit cümlesi bile Emre’nin içini ısıtmıştı. Kimse ona uzun zamandır böyle içten bir “Çok yorulma” dememişti. Annesi Gül Hanım bile, daha çok “Ne zaman bir yuva kuracaksın Emre?” türünden sorularla yaklaşırdı ona.

Abisi Can, Emre’nin tam zıttıydı. Can, hayat doluydu, maceraperest, rüzgar gibi esen biriydi. Emre ise daha temkinli, daha sessiz, daha planlıydı. Ama ikisi de ortak bir noktada buluşmuştu: Selin’e duydukları hayranlıkta. Can, Selin’i lisede tanımış, üniversitede evlenmişti. Onların aşkı, her zaman Emre için bir imrenme kaynağı olmuştu. Şimdi ise Can yoktu ve Emre, abisinin gölgesinde, abisinin karısına aşık olmanın utancını ve acısını yaşıyordu.

Bir yıl boyunca Emre, Selin ve Ayşe’ye destek olmak için elinden geleni yapmıştı. Hafta sonları Ayşe’yi parka götürmüş, Selin’in evindeki musluk tamirinden, ampul değişimine kadar her şeye koşturmuştu. Birlikte Can’ın mezarını ziyaret etmişler, onun anılarını konuşmuşlardı. Her geçen gün, bu yakınlık Emre’yi daha da karmaşık duygulara sürüklüyordu. Selin’in ona bakışları, gülüşleri, hatta bazen ellerinin tesadüfen birbirine değdiği anlar… Her temas, Emre’nin içinde bir şimşek çakmasına neden oluyordu.

Bir akşam, şiddetli bir fırtına çıkmıştı. Elektrikler kesilmiş, Ayşe korkuyla ağlamaya başlamıştı. Emre o sırada Selin’lerin evindeydi. Mum ışığında Ayşe’yi teselli ederken, Selin’in titreyen elini Emre’nin eline uzatmasıyla her şey değişti. O an, bir koca ya da bir baba olmanın ötesinde bir şefkat akımı geçti ikisi arasında. Gözleri buluştuğunda, odadaki mum ışığının bile aydınlatamayacağı bir karanlık, aynı zamanda bir ışık parlamıştı. İkisi de aynı şeyi hissetmiş, aynı şeye tutunmak istemişti. Ama ikisi de geri çekildi, Can’ın hayali bir anda aralarına bir duvar gibi girdi.

Günler, haftalar birbirini kovaladı. Emre, Selin’e daha çok bağlandığını inkar edemiyordu. Onunla konuşurken kendini daha rahat hissediyordu. Onun gülümsemesi, onun sesi, Emre’nin gününü aydınlatıyordu. Selin de Emre’ye güveniyor, ona her şeyi anlatıyordu. Hayatın zorluklarını, Ayşe’nin büyüyen sorularını, yalnızlığını… Ama bu yakınlık, aynı zamanda bir prangaydı. İkisi de Can’a ihanet ettiklerini düşünmekten korkuyordu.

Emre’nin annesi Gül Hanım, bu durumu fark etmeye başlamıştı. İlk başta Emre’nin Selin’e olan desteğini takdir ediyordu. Ne de olsa Can’dan kalan emanetlerdi onlar. Ama Emre’nin akşamları sık sık Selin’in evinde kalması, hafta sonlarını hep onlarla geçirmesi, Gül Hanım’ın şüphelerini uyandırmıştı. “Emre, Selin kızımız tabii ki, ama senin de kendine bir yuva kurman lazım. Bu gidişle nasıl evleneceksin?” diye sitem eder olmuştu. Emre, annesinin sözlerinden rahatsız olsa da, bir şey diyemiyordu. Annesinin gözünde, o sadece abisinin eşine sahip çıkan iyi bir kardeş, iyi bir amcaydı. Başka türlü düşünmek bile ayıptı, günahtı.

Selin de aynı iç savaşla boğuşuyordu. Emre, onun için bir sığınak olmuştu. Onun güçlü omuzları, güven veren sözleri, hayata yeniden tutunmasını sağlamıştı. Ayşe’nin Emre’ye olan sevgisi de cabasıydı. “Amca Can gibi” derdi Ayşe. Bu sözler Selin’in kalbine bir hançer gibi saplanırdı. Hem sevinir hem de utanırdı. Can’ın gölgesini Emre’de görmek, onun için hem bir teselli hem de bir işkenceydi. Toplumun gözünde, onun yeri Can’ın dul eşi olmaktı. Başka bir aşka yelken açmak, hele ki Can’ın kardeşine, affedilmez bir şeydi.

Bir akşam, Can’ın doğum günüydü. Üçü Can’ın mezarını ziyaret etmişlerdi. Selin, elindeki papatyaları Can’ın mezar taşına bırakırken gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Emre, Selin’in omzuna dokunmak, onu kendine çekip sarılmak istedi. Ama yapamadı. O an, Can’ın hayali öyle canlıydı ki, sanki nefeslerini enselerinde hissediyorlardı. Mezarlıktan dönerken arabada sessizlik hakimdi. Ayşe, arka koltukta uyuyakalmıştı.

Eve geldiklerinde Selin, Ayşe’yi yatağına taşıdı. Emre de ona yardım etti. Küçük kızın odasından çıkıp salona geçtiklerinde, Selin Emre’ye döndü. Gözleri kızarmıştı, sesi titriyordu.
“Emre… Ne yapıyoruz biz?”
Emre’nin kalbi göğüs kafesini zorluyordu. Bu soru, uzun zamandır ikisinin de zihninde yankılanıyordu.
“Ne demek istiyorsun Selin?” diye mırıldandı Emre, sanki cümleyi yüksek sesle telaffuz etmek bile bir şeyleri kıracakmış gibi.
“Anlamıyor musun Emre? Her geçen gün daha da… karmaşıklaşıyor her şey. Annemler, komşular, arkadaşlar… herkes konuşuyor. ‘Can’ın dul eşi’, ‘Emre’nin Can’ın emanetine sahip çıkması’… Ama bu durum artık sadece bu kadar değil.”
Selin’in sesi yükseliyordu, gözlerinde acı ve öfke vardı.
“Ben de hissediyorum Selin! Ben de bu durumdan rahatsızım! Ama ne yapabilirim ki? Seninle Ayşe’yi bir başınıza mı bırakayım?”
“Hayır, bu değil mesele! Mesele… mesele bu hissettiklerimiz!” Selin, eliyle havada anlamsız bir jest yaptı. “Bunu nasıl inkar edebiliriz Emre? Can’ın hatırasına ihanet ettiğimizi düşünmeden nasıl yaşayabiliriz?”
Emre, Selin’e yaklaştı. Aralarındaki mesafe azalıyordu. Gözleri Selin’in gözlerine kilitlenmişti.
“Sence bu ihanet mi Selin? Ona karşı duyduğum bu… bu his, Can’a ihanet etmek mi? Ben sadece seni korumak, sizi kollamak istedim. Ama ne zaman oldu bilmiyorum, ben…”
Kelimeler boğazına düğümlenmişti. Selin’in yüzü gözlerinin önünde bir bulut gibi belirmişti. Parmaklarını Selin’in yanağına uzattı, o kadar uzun zamandır bu ana susamıştı ki. Selin de geri çekilmedi. Gözlerini kapattı, Emre’nin dokunuşuna teslim oldu.
“Ben sana aşığım Selin,” dedi Emre, sesi fısıltıdan halliceydi. “Can’ın karısı olsan da, onun abisi olsam da… sana aşığım.”
Selin’in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Titreyen dudaklarla Emre’ye baktı. “Ben de… ben de sana aşığım Emre. Ve bu beni kahrediyor.”
Emre, artık dayanamadı. Selin’in yüzünü avuçlarının arasına aldı ve dudaklarına uzandı. Bu öpücük, yılların birikmiş özlemini, acıyı, suçluluğu ve tutkuyu barındırıyordu. Acıydı, çünkü yasak bir meyveyi tadıyorlardı. Güzeldi, çünkü kalpleri sonunda birbirine kavuşmuştu.

Ertesi sabah, güneş her zamanki gibi doğdu ama hiçbir şey eskisi gibi değildi. İkisi de bütün gece konuşmuştu. Gecenin sonunda, elleri kenetli bir şekilde, sessizce oturmuşlardı. Kararlarını vermişlerdi.
Selin, okuldan istifa edeceğini söyledi. Emre de İstanbul’daki işini bırakacaktı. Yeni bir başlangıç yapacaklardı, uzaklarda bir şehirde. Belki Ankara, belki İzmir… Neresi olursa olsun, Can’ın gölgesinin onlara bu kadar ağır gelmediği, insanların yargılayıcı bakışlarından uzakta bir yer. Belki orada, bu yeni aşk, tabuların prangalarından kurtulabilirdi. Belki orada, Ayşe’nin amcası, yeni babası olabilirdi.

Gül Hanım, bu haberi duyduğunda yıkıldı. “Can’ımın kemiklerini sızlatırsınız! Bu nasıl bir vicdansızlık!” diye feryat etti. Akrabalar, komşular arkalarından konuştu, parmakla gösterdi. Selin’in ailesi, başlangıçta şok yaşasa da, kızlarının mutluluğunu dilediğini söyledi. Ama bu bile Emre ve Selin’in omuzlarındaki yükü hafifletmedi.

Vedalar, ayrılıklar zor oldu. Ayşe’ye durumu anlatmak daha da zordu. “Amca artık hep bizimle mi kalacak anne?” diye sordu. Selin, Ayşe’nin saçlarını okşadı. “Evet yavrum, hep bizimle olacak. Ama farklı bir yerde, yeni bir evde.”
Emre, Gül Hanım’ın kırgın bakışlarıyla yüzleşti. Annesinin gözlerinde gördüğü acı, Emre’nin kalbine oturan koca bir taştı. Ama Selin’in elini tuttuğunda hissettiği sıcaklık, bu acıya katlanması için ona güç veriyordu.

Yeni şehirde, yeni bir hayat kurmak kolay olmadı. Başlangıçta her adım, bir öncekinin gölgesiyle atıldı. Can’ın hayali, rüzgar esintisinde, bir anı olarak kalplerinde taşıdıkları bir yara izi gibiydi. Ama zamanla, yeni evin duvarları, yeni komşular, Ayşe’nin yeni okulu, onların yeni bir sayfa açtığını fısıldıyordu. Akşam yemeklerinde, Emre ve Selin birbirlerinin gözlerine baktığında, artık o suçluluk duygusu daha az, umut daha çok parlıyordu.

Bir akşam, Ayşe uyuduktan sonra, Selin, Emre’ye sarıldı. Başını Emre’nin göğsüne yasladı.
“Bazen düşünüyorum,” dedi fısıltıyla, “Can ne derdi?”
Emre, Selin’in saçlarını okşadı. “Bilmiyorum Selin. Ama biliyorum ki, o bizi severdi. Ve senin mutlu olmanı isterdi.”
Selin, Emre’ye döndü, gözlerinde hala bir hüzün vardı ama aynı zamanda bir huzur da vardı. “Belki de öyledir. Belki de bu, Can’ın bize bıraktığı son armağandır.”
Emre, Selin’in elini tuttu. Yüzünde buruk bir gülümseme belirdi. Bu yeni hayat, kolay olmayacaktı. Ama aşkları, Can’ın gölgesinde yeşermiş, yasakların duvarlarını yıkmıştı. Şimdi ise bu kırılgan aşkı, dışarıdaki dünyanın fırtınalarına karşı koruma zamanıydı. Onlar, Can’ın gölgesinde, kendi ışıklarını bulmuşlardı. Ve o ışık, her şeye rağmen, yanmaya devam edecekti.