Gözden Saklı Gül

Elif’in hayatına gölge düşmüştü, parlak ama bir o kadar da içten içe solan bir resme benziyordu her şey. Dışarıdan bakıldığında kusursuzdu tablo: Eşi Can, iyi bir koca, başarılı bir mühendis; geniş, şehir merkezine yakın bir daire; bankadaki düzenli birikimler; hafta sonu aile yemekleri. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha bile iyiydi. Ama Elif, aynaya baktığında gözlerinin ardındaki o tanıdık boşluğu görüyordu. Yirmi yıldır tanıdığı Can, artık bir alışkanlık, güvenli bir limandı, evet. Ama rüzgar esmiyordu artık bu limanda, yelkenleri şişirmiyordu hiçbir tutku. Kendi yansımasında gördüğü kadın, gülüşlerinin ardına saklanmış, dinlemeyi unutulmuş bir şarkı gibiydi. Otuz sekiz yaşındaydı Elif; güzelliği hala canlı, ama içindeki ateş sönmeye yüz tutmuştu.

Bir akşam, Can’ın çocukluk arkadaşı Murat’ın ani ziyaretiyle kapı çaldı. Murat, Can’ın üniversite yıllarından sonra yolu kesişmemiş, uzak bir şehirde yaşayan eski bir dostuydu. İş vesilesiyle İstanbul’a gelmiş, Can’a haber vermeden sürpriz yapmak istemişti. Murat içeri girdiğinde, Elif’in hissettiği ilk şey tuhaf bir elektriklenmeydi. Salonun loş ışığında, Murat’ın karizmatik gülümsemesi, gözlerindeki ışıltı ve odayı dolduran canlı enerjisi, Elif’in yıllardır hissetmediği bir şeyleri uyandırmıştı. Can’ın aksine, Murat daha rahattı, daha espirili ve en önemlisi, Elif’e bakışları farklıydı. Sanki onu ilk kez görüyormuş, ya da yıllardır tanıdığı bir sırrı yeni keşfediyormuş gibi bir bakış.

O geceki yemek sohbetleri uzun sürdü. Can, Murat’la eski anılarını yadederken keyifliydi, ama Elif kendini sanki bir film sahnesinin dışından, gizli bir pencereden izliyormuş gibi hissetti. Murat’ın anlattığı seyahatler, riskli iş girişimleri, özgür ruhlu yaşam tarzı, Elif’in kurallarla örülü dünyasına birer davetiye gibiydi. Murat, sohbetin bir yerinde, “Elif, sen neyle ilgileniyorsun? Can hep işkolik derdi bana, herhalde ev hanımlığına gömüldün sen de,” diye espri yaptı. Elif gülümsedi, ama içinde bir yerlerde kırgın bir tel titredi. “Aslında,” dedi, sesi beklediğinden daha kararlı çıkmıştı, “bir süredir resim yapmaya çalışıyorum. Çocukluk hayalimdi.” Can, şaşırmıştı. “Öyle mi? Hiç bahsetmemiştin.” dedi. Murat’ın gözleri parladı. “İnanılmaz! Ben de bir dönem fotoğrafçılıkla çok uğraştım. Sanat ruhunu beslemek şart, değil mi?” Bu basit cümle, Elif’in kalbinde bir anahtarın döndürülmesi gibiydi. Can’ın hiç duymadığı, belki de duymaya tenezzül etmediği bir şeyi, Murat ilk anda görmüş, hissetmişti.

Murat, İstanbul’daki işleri uzadığı için birkaç gün daha Can’larda kalacaktı. İlk gün, Elif kendini suçlu hissetti. Bu hoşlanma, bu ilgi, yasaktı. Can’ın en yakın arkadaşına karşı böyle hissetmek, evliliğine ihanetti. Ama sonraki günlerde, bu suçluluk duygusu, yerini meraklı bir beklentiye bıraktı. Can işe gittikten sonra, evde sadece Elif ve Murat kalıyordu. Murat, Elif’in yaptığı yarım kalmış resimlere ilgiyle bakıyor, renkleri, fırça darbelerini yorumluyor, onu cesaretlendiriyordu. “Bu kadar yeteneğin varken neden sakladın kendini?” diye sordu bir öğleden sonra, Elif’in tam da kendisiyle ilgili düşüncelerini dile getirerek.

Sözcükler, bakışlar, tesadüfi dokunuşlar… Her şey bir ip yumağı gibi çözülüyordu. Bir gün, mutfakta kahve yaparken, Murat arkasından gelmiş, Elif’in omzuna hafifçe dokunmuştu. “Yardım edeyim mi?” Sesi kısık, bakışları derin. O an, Elif’in vücudundan geçen ürperti, sadece bir dokunuşun ötesindeydi. Bu bir davetti, bir kırılma noktasıydı. Elif, kalbi gümbür gümbür atarak, “Gerek yok, ben hallederim,” dedi. Ama eli titriyordu.

Bir hafta sonra, Murat’ın işleri bitmiş, eve dönme vakti gelmişti. Vedalaşma anı, garip bir hüzünle doluydu. Can, Murat’ı uğurlarken, Elif’in gözleri Murat’ınkilerle kesişti. Murat’ın dudakları hafifçe kıvrıldı, sanki bir sırrı paylaşıyorlarmış gibi. O gece, Elif uyuyamadı. Yatağında Can’ın yanında uzanırken, zihni Murat’la olan her anı tekrar ediyordu. Can’ın horultusu, ona yıllardır eşlik eden bir melodi gibi, ama artık rahatlatmak yerine rahatsız edici geliyordu.

Bir hafta sonra, Elif’in telefonu çaldı. Ekranda “Murat” yazısını görünce, nefesi kesildi. Mutfakta tek başınaydı. “Alo?” dedi, sesi fısıltı gibiydi. “Elif, rahatsız etmiyorumdur umarım?” Murat’ın sesi, aniden bir fırtınayı getiren rüzgar gibiydi. “Hayır, hayır,” dedi, kalbi deli gibi atıyordu. “Sadece sesini duymak istedim. İstanbul’dan ayrıldığımdan beri aklımdasın.” Murat’ın itirafı, Elif’i hem korkutmuş hem de garip bir şekilde özgürleştirmişti. O andan itibaren, gizli bir dünya açıldı Elif’in önünde. Gündüzleri, Can işteyken, Murat’la mesajlaşıyorlardı. Akşamları, Can uyuduktan sonra, Murat’la uzun uzun konuşuyorlardı telefonda. Sesli mesajlar, birbirlerinin gününü detaylarıyla öğrenme isteği… Bu, sadece fiziksel bir çekimden öte, ruhsal bir bağdı. Murat, Elif’in çocukluk hayallerini, içindeki kırgınlıkları, Can’la hiç paylaşmadığı her şeyi dinliyordu. Ve Elif, Murat’ın hayatının karmaşık detaylarına, yalnızlıklarına, heveslerine eşlik ediyordu.

Üç ay sonra, Murat’ın İstanbul’da yeni bir iş fırsatı bulduğunu öğrendi Elif. “Şans eseri oldu,” dedi Murat telefonda, ama Elif bunun şans eseri olmadığını biliyordu. Murat, Elif’e yakın olmak için geliyordu. Korku ve heyecan birbirine karıştı. İlk buluşmaları, Can’ın iş seyahatinde olduğu bir hafta sonuydu. Elif, Can’a arkadaşlarıyla sinemaya gideceğini söylemişti. Ama kendini Beyoğlu’nun kalabalık sokaklarında, Murat’la buluşmak için yürürken buldu. Kalbi sanki göğsünden fırlayacak gibiydi.

Murat’la bir kafede oturdular. İlk önce sessizdiler, sadece birbirlerine bakıyorlardı. Sonra Murat uzandı, Elif’in elini tuttu. Elif’in avuçları terlemişti. “Neden bu kadar gerginsin?” diye sordu Murat, sesi yumuşaktı. “Biliyorum, yanlış. Ama duramıyorum,” dedi Elif, gözleri dolmuştu. Murat gülümsedi. “Bazen doğru şeyler yanlış hissettirir, yanlış şeyler doğru…” O gün, sadece konuştular. Akşam, Murat Elif’i evine bıraktığında, apartmanın karanlık girişinde, ilk kez öpüştüler. Elif’in dudaklarında Murat’ın dudaklarının sıcaklığı, yıllardır uyuyan bir yanardağı uyandırmıştı. Tutku, suçluluk, korku ve mutluluk… Hepsi bir aradaydı.

Sonraki haftalar, Elif için bir cambazın ip üzerinde yürümesi gibiydi. Can’a karşı her zamankinden daha ilgili, daha şefkatli olmaya çalışıyordu, sanki bu şekilde vicdanını rahatlatabilecekti. Ama her dokunuşunda, her öpüşünde, Murat’ın hayaleti beliriyordu zihninde. Murat’la buluşmak için bahaneler uydurmak, Can’a yalan söylemek, Elif’in ruhunu kemiriyordu. Bir yandan bu heyecan, bu tutku onu canlı hissettiriyordu, ama diğer yandan kendi benliğinden uzaklaştığını hissediyordu. Aynaya baktığında, karşısındaki kadın tanıdık değildi. O kadın, hem aşık hem de bir haindi.

Murat’la randevuları giderek sıklaştı. Parklarda el ele tutuşmalar, uzak bir kafede saatlerce süren sohbetler, filmler… Her an, Can’ın veya tanıdık birinin onları görme korkusuyla geçti. Bu korku, yaşadıkları tutkunun dozunu artırıyordu sanki. Bir öğleden sonra, Murat’ın İstanbul’daki küçük dairesinde buluştular. Kapıdan içeri adımını attığında, Elif’in içinde bir şey kırıldı. Bu, geri dönüşü olmayan bir yolculuğun başlangıcıydı. Murat’ın kollarına kendini bıraktığında, yılların yükü omuzlarından akıp gitmişti sanki. Yıllardır hissetmediği bir şehvetle dolmuştu. Gözlerini kapattığında, sadece Murat’ın kokusunu, dokunuşunu hissetti. Ama gözlerini açtığında, Can’ın yüzü beliriyordu zihninde, suçluluk bir gölge gibi üzerine çöktü.

İşler bir süre böyle devam etti. Elif, iki ayrı hayat yaşıyordu. Birinde sadık bir eş, diğerinde tutkulu bir sevgiliydi. Bu ikilik onu tüketiyordu. Geceleri uykusuz kalıyor, kabuslar görüyordu. Vicdanı, sürekli kulağına fısıldıyordu: “Yanlış yapıyorsun.”

Bir cumartesi akşamı, Can ve Elif, Can’ın eski dostlarıyla yemeğe çıkmışlardı. Sohbet, eski günlerden, güven ilişkilerinden döndü. Can, “İnsan hayatta kime güveneceğini şaşırıyor bazen, değil mi?” dedi. “En güvendiğin, en yakınındaki bile seni yarı yolda bırakabilir. Dostluk, evlilik… Hepsi kırılgan.” Elif, Can’ın gözlerine baktı. O an, Can’ın bir şeylerden şüphelendiğini hissetti. Yüzü bembeyaz oldu. Can devam etti, “Neyse ki ben bu konuda şanslıyım. Elif hep yanımda oldu. Bir kayanın sağlamlığı gibi.” Can’ın sözleri, Elif’in kalbinde bir hançer gibiydi. O gece, yemekten sonra eve döndüklerinde, Can yatak odasında Elif’e yaklaştı, “İyi misin? Bugün biraz dalgın gibisin.” Elif, Can’ın yüzüne baktı. Yorgun, tanıdık, ama bir o kadar da yabancı gelen bu yüz, Elif’in içindeki fırtınayı dindirmiyordu. “İyiyim Can, biraz yorgunluk var sadece.” dedi.

Ertesi sabah, Elif uyanınca Can’ın yatağın kenarında oturduğunu gördü. Elinde eski, tozlu bir fotoğraf albümü vardı. “Bak ne buldum,” dedi Can, sesi sakindi. Elif’in kalbi güm güm atmaya başladı. Albümdeki fotoğraflar, onların düğün fotoğraflarıydı. Genç, gülümseyen Elif ve Can. Sonraki sayfada, Murat’ın da olduğu üniversite yıllarından bir fotoğraf vardı. Can, fotoğrafı göstererek, “Hatırlıyor musun? Murat, benim sağ kolumdu o zamanlar. Her sırrımı bilirdi, her derdimi paylaşırdım. Hiçbir zaman yanıltmadı beni.” Can’ın sesi titriyordu. “O yüzden, seni ona emanet etmek hiç aklımdan geçmezdi. En yakınım o çünkü.”

Elif’in boğazı düğümlendi. Can ona doğrudan hiçbir şey söylemiyordu, ama her kelimesi Elif’in vicdanına birer tokat gibi iniyordu. Can devam etti, “Benim için dostluk da evlilik de kutsaldır Elif. Bir kere zedelendi mi, tamir etmek çok zordur.” Sonra albümü kapattı, Elif’e döndü. Gözlerinde derin bir hüzün vardı. “Ne dersin Elif, bu kutsallığı koruyabiliyor muyuz hala?” Can’ın bu sorusu, bir sorgulama değil, bir davetti. Davet, Elif’i kendi gerçekliğiyle yüzleşmeye zorluyordu.

Elif’in gözleri doldu. Can hiçbir şey sormadan, hiçbir şey suçlamadan, her şeyi bildiğini hissettirmişti. Ya da belki de bilmiyordu, ama Elif’in suçluluk duygusu, her kelimeyi bir itiraf gibi algılamasına neden oluyordu. Gözlerinden yaşlar süzülürken, Can’ın elini tuttu. Elif, Can’ın sıcak, güven veren elini hissettiğinde, Murat’la yaşadığı her an anlamsızlaşmıştı. O tutku, bir anlık heyecan, Can’ın yıllardır ona verdiği güvenin ve huzurun yanında ne kadar da boştu. Murat’ın ona hissettirdiği o “canlılık” hissi, Can’ın dingin sevgisinin yanında bir hayalden ibaretti.

Elif, Can’ın elini sıktı. O an, kararını vermişti. Bu yasak aşk, bir daha asla Can’ın huzurlu dünyasına gölge düşüremeyecekti. Kendi içindeki yangını söndürmek zorundaydı. Gözlerinin içine bakarak, “Evet Can,” dedi, sesi titrek ama kararlıydı. “Koruyoruz. Her zaman koruyacağız.” Bu, Can’a söylenmiş bir yalan değil, Elif’in kendisine verdiği bir sözdü. O an, bir şeylerin kesinlikle bittiğini biliyordu. Can’a karşı işlediği ihanet, en ağır bedelini ödetmişti: kendi ruhunun bir parçasını kaybetmişti. Ama belki de bu kayıp, gerçek Elif’i yeniden bulmasının tek yoluydu. O gece, Elif uyurken, Can’ın elinin kendi elini tuttuğunu hissetti. Bu dokunuş, yıllar sonra ilk kez hem acı verici hem de umut doluydu.