Gökkuşağı Saklı Kalan

Elif, çiçeklerinin arasında nefes alırken bile ciğerlerinin bir kısmının hep boş kaldığını hissederdi. Alsancak’ın eski, taş binalarından birinin zemin katında, dükkanının ahşap tezgahına yeni gelen laleleri dizerken parmakları adeta hafızasının izlerini taşıyordu. Yirmi bir yıl olmuştu. Yirmi bir koca yıl. Zaman, kelimelerin anlamsızlaştığı, acının katılaşıp ruhuna yapıştığı bir oyuk açmıştı ömründe. Yağmur’u kaybettiği o günden sonra ne güneş eskisi gibi parlamış, ne de renkler aynı canlılıkla gözüne çarpmıştı. Hayatına devam etmişti elbette, Ahmet’i vardı, sonra Can doğmuştu, ama o boşluk, o görünmez yara hep oradaydı. Tıpkı kış güneşinin aydınlattığı ama ısıtmadığı bu dükkan gibiydi yüreği.

Bugün pazartesiydi. Elif, her pazartesi sabahı yaptığı gibi dükkanını açmış, sokaktan geçen ilk insanları ve kuş seslerini dinliyordu. Bir süre sonra kapı zili çaldı ve genç bir kadın içeri girdi. Elif’in yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu. Son birkaç haftadır bu kadın neredeyse her pazartesi geliyordu. Ya küçük bir demet papatya alıyor ya da sadece dükkanın kokusunu içine çekmek için duruyordu. Bugün, beklemediği bir şey oldu. Genç kadın, gözleri Elif’in üzerindeyken yavaşça yaklaştı.

“Merhaba,” dedi genç kadın, sesi yumuşak ve içtendi. “Laleler ne kadar güzel. Özellikle şu bordo olanlar…”

Elif’in kalbi, ansızın, hiç beklemediği bir anda sıkıştı. Gözleri genç kadınınkilerle buluştuğunda, içindeki o boşluk bir anlığına dolup taştı, sonra geri çekildi. Tanıdık bir ifade, yıllar öncesinden kopup gelmiş bir anı… Bu genç kadın Yağmur’la aynı göz rengine sahipti. Ela. Güneş vurduğunda içlerinde altın pırıltıları beliren ela gözler. Elif, kendi kendine “Saçmalama Elif,” diye fısıldadı içinden. “Sadece bir benzerlik.” Ama kalbi, beyninin bu mantıklı uyarısını dinlemiyordu.

“Teşekkür ederim,” dedi Elif, sesi kendi kulağına bile yabancı gelmişti. “Yeni geldiler.”

Genç kadın, bordo laleye uzandı, ama dokunmadı. “Annem laleleri çok severdi,” dedi. “Benim bildiğim annem yani. Beni büyüten.” Söylerken hafifçe gülümsedi, ama gözlerinde bir hüzün vardı. “Doğum gününe az kaldı, belki ona alırım.”

“Siz de sever misiniz?” diye sordu Elif, bir konuyu devam ettirmek ister gibi.

“Ben daha çok papatyaları severim,” dedi genç kadın. “Daha neşeli gibiler. Annem hep derdi, çocukluğumda en sevdiğim çiçek papatyaymış.”

Elif’in eli titredi. Yağmur da papatyaları severdi. Parmağına takılan ilk çiçek yüzüğü papatyadan yapmıştı Elif. Bu, yıllarca zihninde bir sır gibi sakladığı, kimseyle paylaşmadığı bir detaydı. Genç kadın, bakışlarının keskinleştiğini fark etmiş olacak ki, biraz geri çekildi.

“Ben Defne,” diye uzattı elini.

“Elif,” dedi Elif, parmaklarının ucunda bile hissettiği bu titreşimle. Elif, Defne’nin elini sıktığında, bir an için tüm dünya durdu. Avuç içleri sıcacıktı, tıpkı Yağmur’un çocukluk elleri gibi.

Defne küçük bir demet papatya alıp dükkandan ayrılırken, Elif, tüm gün onu düşünmekten kendini alamadı. Ahmet’e bahsetmedi. Ahmet, Yağmur’un adını duymaktan bile kaçınırdı artık. Can ise, ablasının sadece hayali bir gölge olduğunu bilerek büyümüştü. Elif’in bu garip hislerini onlara anlatması, sadece eski yaraları deşmekten başka bir işe yaramayacaktı. Ama içindeki bir ses, bu defa farklı olduğunu fısıldıyordu.

Sonraki haftalar, Elif için bir işkenceye dönüştü. Defne her pazartesi geldi, bazen çiçek aldı, bazen sadece sohbet etti. Elif, Defne’nin her hareketini, her sözünü, her mimini izledi. Defne’nin sağ el bileğinde küçük, zar zor fark edilen bir iz vardı. Yağmur, dört yaşındayken merdivenden düşmüş, kolunu incitmişti. İz kalmıştı. Elif’in kalbi, bir davul gibi çarpıyordu.

Bir gün, Defne’nin dükkanda unuttuğu bir atkı buldu Elif. Yünlü, bordo renkte bir atkı. Belki de bir işaret. Atkıyı eline aldığında, Defne’nin teninin kokusu, Elif’in burnuna kadar geldi. Birden aklına bir fikir geldi. Çaresiz bir annenin son umudu. Genç kadınların saç tellerini, tükürüklerini, kanını gizlice almak için neler yaptığına dair haberler okumuştu. Elif, kendisinin asla böyle bir şeye tenezzül etmeyeceğini düşünürdü. Ama şimdi… Çaresizlik, insana tahmin etmediği şeyler yaptırıyordu.

Elif, atkıdan bir tel aldı. Küçük, neredeyse görünmez bir tel. Onu özenle bir zarfa koydu. Sonra gitti, eski bir anahtarlıkta yıllardır sakladığı, Yağmur’un küçüklük saç tellerinden birini de aynı özenle zarfa yerleştirdi. Bir DNA laboratuvarına gitti. Titreyen ellerle zarfları uzattı. Uzun bir süre, günlerce bekledi. Bu bekleyiş, Yağmur’u kaybettiği günden bu yana yaşadığı en uzun bekleyişti. Her çalan telefonla, her kapı ziliyle kalbi ağzına geliyordu.

Sonunda o telefon geldi. Laboratuvardan aradılar. Randevu verildi. Elif, randevu saatine kadar bir kabusun içinde yüzüyormuş gibi hissetti. Laboratuvar görevlisinin yüzündeki ifadeyi görmüştü. Ciddiydi, şaşkındı, bir parça da hüzünlü.

“Sonuçlar… pozitif çıktı Elif Hanım,” dedi görevli, gözlerini Elif’inkilerden kaçırarak. “Yüzde doksan dokuz virgül doksan dokuz. Defne Hanım, biyolojik kızınız Yağmur…”

Kelime kulaklarına ulaştığında, dünya Elif’in etrafında dönmeye başladı. Sandalyeden düşmek üzereydi. Görevli uzanıp kolundan tuttu. Elif, gözlerinden süzülen yaşlarla, yirmi bir yıldır donup kalmış bir acının buzunun çözüldüğünü hissetti. Bir yandan da tarif edilemez bir korku. Şimdi ne olacaktı? Ya Defne onu reddederse? Ya Defne’nin hayatını alt üst etmiş olursa?

O akşam Ahmet’e ve Can’a anlatmaya karar verdi. Ahmet, uzun zamandır ilk defa Elif’in karşısında çaresiz duruyordu. Gözleri yaşlarla doluydu, ama aynı zamanda bir öfke de vardı. “Yıllardır o hayaletle yaşıyoruz Elif. Şimdi onu geri mi getireceksin? Ya bu kadının hayatı altüst olursa? Ya bu bir hataysa?”

Can, on altı yaşındaydı. Ablasıyla ilgili sadece Elif’in anlattığı hikayelerden ibaret bir dünya vardı zihninde. “Anne, nasıl olur böyle bir şey? Yirmi bir yıl sonra?” Sesi merak, inanamama ve hafif bir heyecanla doluydu.

Elif, hepsini dinledi. Ama içinde büyüyen umut, tüm korkularından daha güçlüydü. O gece uyuyamadı. Ertesi sabah, dükkanını açar açmaz, Defne’yi beklemeye başladı. Saatler geçti, Defne gelmedi. Elif’in kalbi her dakika daha da sıkışıyordu. Belki de bu, evrenin bir işaretidir, diye düşündü. Bırak artık.

Öğleden sonra, kapı zili çalmadan Defne içeri girdi. Yüzü asıktı, gözleri şişmişti. Elinde, Elif’in unuttuğu atkısı vardı. “Atkımı buldum,” dedi, sesi titriyordu. “Benim olmadığını düşündüm, ama öyleymiş.”

Elif’in boğazı düğümlendi. “Defne,” dedi, derin bir nefes alarak. “Seninle önemli bir şey konuşmam gerekiyor.”

Defne, Elif’in yüzündeki ciddiyeti görünce sandalyeye oturdu. Elif, DNA raporunu masaya koydu. Defne, kağıda baktı, Elif’e baktı. Anlamaya çalışır gibiydi. Elif, titrek bir sesle Yağmur’u, kaybolduğu günü, küçücük bir kızın o gün giydiği kırmızı elbiseyi, sağ el bileğindeki küçük izi ve en sevdiği çiçeğin papatya oluşunu anlattı. Anlattıkça, yıllardır kalbine sığdırdığı acı, dışarı akmaya başladı. Yaşlar yanaklarından süzülüyordu.

Defne, donup kalmıştı. Gözleri raporun üzerindeydi, sonra Elif’in yüzüne çıktı, sonra kendi bileğine kaydı. Yavaşça, ceketinin kolunu yukarı sıyırdı. Oradaydı. Küçük, belli belirsiz bir iz. Tıpkı Elif’in tarif ettiği gibi.

“Ama… annem… o… o benim annem,” dedi Defne, sesi güçsüzdü. “Beni o büyüttü. Ben Defne’yim.” Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. İnkar, öfke ve büyük bir şaşkınlık vardı sesinde. “Siz… siz deli misiniz? Bu nasıl olur?”

“Biliyorum kızım,” dedi Elif, uzanıp Defne’nin elini tutmaya çalıştı. Defne elini çekti. “Biliyorum çok zor. Ben de… ben de yıllarca aradım seni. Polisler, her yer, her şey… Umut kesildi bir noktadan sonra. Ama içimdeki bir ses asla susmadı.”

Defne ayağa fırladı. “Bu gerçek olamaz! Ben… ben eve gitmeliyim!” Gözlerinde panik vardı. “Anneme söylemeliyim. Babama…”

“Lütfen gitme,” dedi Elif, yalvarır bir sesle. “Lütfen. Sadece dinle. Benim kızımsın sen. Yağmur’um.”

Defne, kapıya koştu. Elif’in tüm umudu, avuçlarının içinden kayıp gitmek üzereydi. Ama Defne, kapının koluna uzandığında durdu. Nefes alışverişi hızlanmıştı. Döndü. Ela gözleri, Elif’in gözleriyle buluştu. Yüzünde, bir çocuğun kaybolmuş ifadesi vardı.

“Benim çocuklukta en sevdiğim renk neydi?” diye sordu Defne, sesi kısılmıştı.

Elif, gözyaşları arasında gülümsedi. “Gökkuşağı. Tüm renkleri seversin sen. Özellikle de gökkuşağını.”

Defne’nin yanaklarından süzülen yaşlar hızlandı. O günkü festivalde, Elif’in ona aldığı gökkuşağı renklerinde dondurmayı hatırladı. Bulanık bir anı, bir rüya gibiydi. Hayatında ilk defa hissettiği, ama anlamlandıramadığı bir boşluk, o an dolmaya başlamıştı.

“Benim bildiğim annem,” dedi Defne, sesi titreye titreye. “Beni bir lunaparkta bulmuş. Küçücük, yalnız bir kız çocuğuymuşum. Üç yaşımdaymışım.”

Elif’in kalbi paramparça oldu. Üç yaşındayken mi kaybolmuştu? Yoksa anlattığı gibi dört mü? Belki de korkudan yaşını bile söyleyememişti. Elif, Yağmur’u o festivalde, kalabalık bir lunaparkın içinde kaybetmişti.

“Sana bir isim vermişler,” dedi Elif, “ama sen Yağmur’dun. Babana hep ‘Ahmet Baba’ derdin. Can’a da ‘Canım Kardeş’ derdin. İlk söylediğin kelime ‘anne’ değildi, ‘anneciğim’di.”

Defne yavaşça oturdu, titreyen elleriyle raporu tekrar eline aldı. Uzun süre sessizlik içinde oturdular. Dışarıdan gelen şehir gürültüsü, dükkanın içine süzülen çiçek kokusu… Her şey yerli yerinde gibiydi, ama hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Akşam oldu. Ahmet ve Can dükkana geldiğinde, Elif ve Defne hala oturuyorlardı. Ahmet’in gözleri kızına takıldığında, yirmi bir yıl önceki o küçük kızın yüzü, genç bir kadın olarak karşısına çıkmıştı. Gözleri doldu, sesi kısıldı. “Yağmur’um…”

Defne, ayağa kalktı. Şaşkınlık, korku ve yabancılık dolu bakışlarla önce Elif’e, sonra Ahmet’e, sonra da merakla kendisine bakan Can’a baktı. Can, Elif’in anlattığı masallardaki ablasıyla yüzleşiyordu.

“Merhaba,” dedi Defne, sesi çatallıydı. “Ben Defne.”

Ahmet, bir adım attı. Gözyaşları yanaklarından akıyordu. “Bizi hatırlamıyor musun kızım?”

Defne başını salladı. “Ben… Ben sizleri tanımıyorum. Ama… Ama bu rapor…” İşaret parmağıyla bileğindeki izi gösterdi. “Ve papatyalar… Gökkuşağı…”

Elif, kalktı ve yavaşça Defne’ye yaklaştı. Bu defa elini tutmasına izin verdi Defne. Elif’in parmakları, Defne’nin soğuk parmaklarını sardı.

“Şimdi hatırlayacaksın,” dedi Elif, gözleri Defne’nin ela gözlerinin derinliklerine bakarken. “Ya da yeni anılar yaratacağız. Ama artık yalnız değilsin. Ve biz hepimiz buradayız.”

Defne’nin gözlerinden sessizce yaşlar süzülüyordu. Acı, şaşkınlık ve yavaş yavaş içini ısıtan tuhaf bir his. Yirmi bir yıldır kalbinde taşıdığı, adını koyamadığı o boşluğun, o yabancı hissin ne olduğunu anlamaya başlıyordu. Yıllar süren kayboluşun ardından, hayatının kayıp parçası nihayet yerine oturuyordu. Bir gökkuşağı gibiydi. Koyu bulutların arasından, sonunda ışık sızmaya başlamıştı. Bu bir son değil, uzun ve meşakkatli bir başlangıçtı. Ama Elif için, o gün dükkanına giren Defne’nin adı ne olursa olsun, kalbinin kayıp parçası, Yağmur’u eve dönmüştü. Ve hayatında ilk defa, ciğerleri tamamen doluydu.