Gömülü Hayatlar

Elif, evlilik yıldönümlerine özel hazırladığı balkabağı çorbasının son baharatlarını eklerken, mutfakta yankılanan müziğe Demir’in neşeli mırıldanışları karışıyordu. Sekiz yıldır birlikte, beş yıldır evliydiler. Hayatları düzenli, konforlu ve aşk doluydu. Son zamanlarda tek eksikleri, çorba kaselerini üçüncü bir sandalyeye taşıyacak küçük bir ayak sesiydi. Bebek denemeleri, randevular, umutlar ve hayal kırıklıklarıyla geçen son bir yıldı. Ama Elif, Demir’le her şeyin üstesinden gelebileceklerine inanıyordu. Demir, onun kayasıydı, sığınağıydı, en iyi arkadaşı ve en büyük aşkıydı.

“Hazır mı benim prensesim?” Demir, arkadan kollarıyla Elif’in belini sardı, boynuna yumuşak bir öpücük kondurdu. Elif gülümsedi. “On dakika daha. Sen de şu eski kutuları karıştırmaktan vazgeçip gelmeyecek misin?” Demir, çalışma odasında yıllardır el sürmedikleri, eski eşyaların, anıların ve elektronik cihazların doldurduğu depolama kutularını düzenlemeyi kafasına koymuştu. Elif, onu bu işe ikna edeli aylar olmuştu.

“Bitmek üzere! Bir zaman kapsülü buldum sanırım. Neler yok ki içinde!” Demir’in sesi keyifliydi. Elif, bu adamın her detayına aşıktı. Sabah kahvesini hazırlayışına, akşam haberlerini dinlerken kaşlarını çatışına, uyurken elini uzatıp onu arayışına… Her şey bu kadar gerçek ve samimi geliyordu ki, hayatın bir yerden tuzak kuracağını düşünmek dahi Elif’i utandırıyordu.

Yemek sonrası, kahvelerini alıp salona geçtiler. Demir, biraz yorgun görünüyordu. “Bugün çok şeye rastladım,” dedi, kahvesinden bir yudum alırken. “Eski bir kamera, üniversite notlarım, hatta… şunu buldum.” Elif’e uzattığı, eski model, kapaklı bir telefondu. Siyah, parlak plastiği çizikler içindeydi. “Hatırlıyor musun? İlk akıllı telefonlar çıktığında bile ben buna sadıktım. ‘Tek tuşla her yere ulaşıyorum!’ derdim.” İkisi de güldü. Elif bu telefonu Demir’in cebinde hiç görmemişti. Muhtemelen üniversite yıllarından kalma bir şeydi.

“Şarjı bile bitmişti. Meraktan şarja taktım, çalışıyor!” Demir, telefonu Elif’in eline verdi. “İçinde ne anılar vardır kimbilir…”

Elif, telefonu parmakları arasında çevirdi. Bir anlığına bir merak, bir dürtü hissetti. O akşam Demir’le filmlerini izledikten sonra, yatağa yattıklarında Elif uyuyamadı. Demir derin bir uykudaydı. Elif, komodinin üzerindeki telefona uzandı. Sadece eski fotoğraflara bakmak istemişti. Demir’in gençlik halleri, belki arkadaşlarıyla çekilmiş komik pozlar…

Telefonun menüsü oldukça basitti. Rehbere girdi, tanımadığı onlarca isim. Mesajlara geçti. Tarihler eskiydi. 2015, 2016… Tam da Demir’le ilişkilerinin ilk zamanları. Parmakları hafifçe titredi. Hızlıca, o yıllara ait mesajları taradı. Çoğu arkadaşlarıyla olan rutin konuşmalardı. Ama bir isim takıldı gözüne: “Zeynep”.

İsme tıkladı. Mesajlar uzundu, samimiydi. “Umarım iyisindir,” “İşlerin nasıl gidiyor?” “Bana haber ver olur mu?” Elif’in kalbi hızlanmaya başlamıştı. Zeynep? Demir’in hayatında Zeynep diye birini hiç duymamıştı. Belki eski bir arkadaşıydı, üniversiteden. Ama mesajların tonu, sanki daha derin bir şeyler fısıldıyordu.

Sonra bir mesaj gördü, Zeynep’ten gelmişti. Tarih: 12 Temmuz 2016. Elif’in Demir’le çıkmaya başlamasından yaklaşık altı ay sonra.
“Demir, Ege’nin ateşi çıktı. Doktoru aradık, çok endişeliyiz. Lütfen bize bir yol göster.”

Elif’in nefesi kesildi. Ege? Çocuk mu? Demir’in bir çocuğu mu vardı? Eli titremeye başladı. Gözleri ekrandaki harflerin üzerinde dans etti, inanamadı. Gözlerini ovuşturdu, belki yorgunluktan yanlış görüyordu. Ama mesaj oradaydı, çığlık çığlığa bir gerçeklik gibi.

Başka mesajlara baktı. Zeynep’ten gelen, tarihleri yakın mesajlar: “Ege seni çok özledi. Ne zaman geleceksin?” “Biliyorum zor ama lütfen Ege’yi de düşün. Baba diyor sana.” “Bugün parkta ağladı senin için.”

Elif’in beyninde şimşekler çakıyordu. Sekiz yıl… Sekiz yıl boyunca Demir’in bir çocuğu olduğunu gizlemesi mi? Nasıl olurdu? Her şeyi paylaşmışlardı. Hayallerini, korkularını, geleceklerini. Çocukları olmasını ne kadar çok istediklerini. Ve şimdi… Bu.

Sabah Elif’in gözleri acıyla yandı. Demir yan odada duş alıyordu, banyodan gelen su sesi tüm evi kaplıyordu. Elif’in ise kalbi kulaklarında atıyordu. O eski telefonu aldı, mesajları tekrar açtı. Tekrar, tekrar okudu. Hayır, rüya değildi. Yanlış anlaşılma değildi. Ortada bir çocuk vardı. Demir’in çocuğu.

Demir duştan çıktı, neşeli bir ıslık sesiyle yatak odasına girdi. Elif’in oturduğu yatakta onu gördü, elindeki telefona baktı. Yüzündeki neşe bir anda silindi. “Ne oldu canım? O telefon… Ona mı bakıyordun?”

Elif başını kaldırdı. Gözleri, Demir’in gözlerine kilitlendi. Buz gibi bir bakıştı bu. “Bu telefon… Evet, buna bakıyordum.” Sesi öyle sakindi ki, içindeki fırtınanın şiddetini ele vermiyordu. “Mesajlarına da baktım Demir. Zeynep’ten gelen mesajlara.”

Demir’in yüzündeki kan çekildi. Rengi bembeyaz oldu. “Elif… Ben… Dinle. Bu çok eski bir konu.”

“Eski bir konu mu?” Elif’in sesi yükseldi. “Demir, burada senin bir çocuğundan bahsediliyor! Sekiz yıldır benimle birliktesin, beş yıldır evlisin ve benim senden bir çocuğun olduğunu bilmemem eski bir konu mu?” Öfkesi, kontrol edemediği bir volkan gibi patlamaya başlamıştı. “Biz sekiz yıldır her şeyimizi paylaştık, geleceğimizi kurduk. Hatta bir çocuk sahibi olmak için aylardır uğraşıyoruz! Benim kollarım boşken, senin dışarıda bir çocuğun mu varmış?”

Demir, yatağın kenarına çöktü, ellerini yüzüne kapadı. “Lütfen… Lütfen sakin ol Elif. Açıklayabilirim.”

“Neyi açıklayacaksın? Sekiz yıllık bir yalanı mı?” Elif gözyaşlarını tutmaya çalışıyordu ama boğazına düğümlenen hıçkırıklar onu zorluyordu. “Sen bana kim olduğunu söylemedin mi? Hayatının bu kadar büyük bir parçasını benden nasıl saklayabildin?”

Demir titreyen bir sesle konuşmaya başladı, kelimeler boğazına takılıyordu. “Elif… Bu, seninle tanışmadan hemen önceydi. Üniversiteden sonra bir dönem çok karışıktım. Zeynep’le kısa, tutkulu ama sorunlu bir ilişkimiz oldu. Bir hata yaptım, bir çocuk beklediğimizi öğrendik. Evlendik, her şey çok hızlı oldu. Ama yürümedi Elif, asla yürümedi. Ben onu sevemedim, o da beni. Çok gençtik, çok toy. Ege doğduktan kısa bir süre sonra ayrıldık. Zeynep, ailesinin yanına, Belçika’ya döndü. Benden uzaklaşmak istedi, onu anlıyorum. Çocuğu benden tamamen koparmak istediğini söyledi. Aylarca ne Ege’yi görebildim ne de haber alabildim. Sonra o mesajlar… Gizlice haberleşmeye başladık. Sadece Ege için. Onu çok nadiren görüyorum, yılda bir iki kez. Para gönderiyorum, hepsi bu.”

Elif, nefes almakta zorlanıyordu. Demir’in sözleri, birbiri ardına inen yumruklar gibiydi. “Senin bir geçmişin olması değil sorunum Demir! Hepimizin var. Ama bir çocuk… Bir çocuk saklamak… Bu nasıl bir vicdansızlık? Benimle bir hayat kurarken, bu gerçeği benden nasıl sakladın? Korktun mu? Evet, korktun! Ama neyden? Beni kaybetmekten mi, yoksa kendi geçmişinle yüzleşmekten mi?”

“İkisinden de Elif… İnan bana, ikisinden de. Seni tanıdığımda, hayatımda yeni bir sayfa açmak istiyordum. Her şeyi geride bırakmak. Zeynep’le olan ilişkim, o erken evlilik, Ege’nin doğumu… Hepsi büyük bir hataydı, bir ders. Ve ben seni o kadar çok sevdim ki, seni kaybetmekten o kadar korktum ki, sana o karanlık tarafımı göstermek istemedim. Sana temiz bir başlangıç sunmak istedim. Saf bir aşk. Benim için Ege, acı bir anıdan ibaret değildi ama seni de bu karmaşanın içine çekmek istemedim.”

“Çekmek istemedin mi?” Elif’in sesi buz gibiydi. “Ben zaten içindeyim Demir! Bizim hayatımızda bir boşluk var ve sen onu doldurmak için beni kandırdın! Ben senin bu boşluğunu, bu acını, bu yalanını sırtımda taşıyorum! Bizim çocuk hayallerimiz… Onların üzerinde bir gölge var şimdi!” Elif, gözyaşları içinde ayağa kalktı. Odada bir o yana bir bu yana yürüyordu. “Her şey… Her şey sahte miydi? Benim sana olan güvenim, senin bana olan aşkın… Hepsi bu yalanın bir parçası mıydı?”

Demir de kalktı, Elif’e yaklaşmaya çalıştı. “Hayır! Asla! Sana olan aşkım gerçek Elif. Sana olan bağlılığım da. Ama bu… bu benim en büyük pişmanlığım, en büyük utancımdı. Senden sakladığım için kendimden nefret ettim her gün. Ama bir türlü söyleyemedim. O anı bulamadım.”

Elif, Demir’den uzaklaştı. Kalbi öyle parçalanmıştı ki, acının derinliğini ölçmek imkansızdı. “O anı bulamadın mı? Sekiz yıl boyunca mı? Bizim tüm özel anlarımız, hayallerimiz, fısıltılarımız, hatta yatak odamızdaki samimi konuşmalarımız… Her biri bu devasa yalanın üzerine inşa edilmişti. Nasıl uyudun yanımda her gece Demir? Nasıl baktın gözlerime?”

“Ege’yi seviyorum Elif,” dedi Demir, sesi titreyerek. “O benim oğlum. Ama onu annesiyle ilişkimden bağımsız olarak seviyorum. Bu seni aldatmak değil, bu benim geçmişimdeki bir yara.”

“Bu yara, benim evliliğimin can damarını kesti Demir,” dedi Elif. Eliyle göğsünü tuttu, sanki kalbini tutmaya çalışıyordu. “Ben sana nasıl güveneceğim şimdi? Bana bu kadar büyük bir şeyi sekiz yıl boyunca söylemeyen bir adama nasıl bakacağım? Bizim hayallerimiz, bizim geleceğimiz, senin diğer hayatınla nasıl bağdaşacak?”

Elif, odanın ortasında durdu. Demir’in yüzüne bakmak istemiyordu, ama ondan gözlerini alamıyordu da. Gözlerinde derin bir pişmanlık ve korku vardı. Ama bu, Elif’in acısını dindirmeye yetmiyordu. Odadaki her şey, yatak, dolaplar, evlilik fotoğrafları, anlamsızlaşmıştı. Bu ev, bu ilişki, üzerine inşa edildiği temeli kaybetmişti. Bir yalanın üzerinde filizlenmiş, büyümüş, bir gömülü hayatın gölgesinde yeşermişti.

Elif, yatağın kenarına ilişti, gözlerini boş bir noktaya dikti. Konuşacak kelime, hissedecek başka bir duygu kalmamıştı sanki. İçindeki her şey buz tutmuştu. Elinde hala eski telefon duruyordu, simsiyah bir boşluk gibi. Ne yapacaktı? Bu bilgiyle nasıl yaşayacaktı? Gelecek, önünde sonsuz bir karanlık gibi uzanıyordu ve Elif, o karanlıkta yolunu bulmak için elinde ne bir ışık ne de bir harita olduğunu biliyordu. Sadece kalbindeki ağır, dayanılmaz sızı vardı.