Ayşe’nin Gözleri

On beş yıl. Kırk dokuz bin beş yüz yetmiş beş gün. Her biri, Elif’in göğsünde açılan, kabuk bağlamayan bir yaranın yeni bir kanaması gibiydi. Ayşe’nin kaybolduğu günden beri zaman, Elif için ileriye doğru akmayı bırakmış, o son parlak öğleden sonraki anın etrafında dönüp duran, paslı bir çark gibi işlemişti. Kızı, dört yaşındaki tomurcuk Ayşe, İzmir’deki parka götürdüğü o bahar gününde, kırmızı balonunun peşinden koşarken gözden kaybolmuştu. Sonra… sonra bir boşluk. Bir dev boşluk. Ne bir iz, ne bir haber. Sadece kocaman bir hiç.

Elif, bu hiçliğin içinde kaybolan tek kişi değildi. Eşi Murat da aynı kasırganın içine çekilmişti ama onunla başa çıkma şekilleri farklıydı. Murat, işine sarıldı, Elif ise içine. Evlilikleri Ayşe’nin kayboluşuyla birlikte, kurumuş bir ağaç gibi çatırdayarak yıkılmıştı. Şimdi, ikisi de kendi enkazlarının altında, birbirlerine uzanmayı bile unutmuş iki yabancı gibi yaşıyorlardı. Elif, Izmir’in Konak semtindeki küçük bir kütüphanede memurluk yapıyordu. Raflara dizili kitaplar, her biri farklı bir dünyaya açılan kapılar, onun için sadece geçmişten kaçış yollarıydı.

O gün, Nisanın sonuydu. Ayşe’nin doğum günü. Her yıl olduğu gibi, Elif de o özel günü sadece kendisi için ayırmıştı. İşe gitmemiş, Murat’tan gelen kısa ve acı dolu “doğum günün kutlu olsun kızım” mesajını görmezden gelmişti. Elinde küçük, titrek bir buketle, o parka gitmişti. Şimdi parkta Ayşe’nin oynamış olabileceği salıncaklar yerine rengarenk, modern oyun grupları vardı. Her yer değişmişti ama Elif’in içindeki acı, ilk günkü gibi taze ve gerçekti. Gözleri kapalı, Ayşe’nin kıkırtısını, o kırmızı balonun ipini parmaklarından kaçırırkenki şaşkın çığlığını duyar gibi oldu. Bir anlığına, tüm bu zamanın sadece kötü bir rüya olduğunu diledi.

Eve dönerken, otobüste tesadüfen eline geçen yerel bir gazetenin kültür-sanat sayfasında gözü bir ilana takıldı: “Ege Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Bahar Sergisi.” Normalde umursamazdı ama fotoğraflardan birindeki resim, dikkatini çekti. Soyut bir çalışma. Koyu renklerin arasından sızan açık tonlar, karmaşık bir hissi anlatıyor gibiydi. Ama resmi çeken kişinin fotoğrafı… genç bir kadın. Sarıya çalan, dalgalı saçlar, hafifçe yana eğilmiş bir baş. Ve o gözler. Derin, badem şekilli, içinde hem hüzün hem de güçlü bir kararlılık taşıyan gözler. Elif’in kalbi, bir anda ritmini şaşırdı. Bu gözler… Bu gözler Ayşe’nin gözleriydi.

Mantığı, on beş yılın getirdiği umutsuzluğun bir yansıması olduğunu, acı çeken bir annenin hayal gördüğünü söylüyordu. Ama içindeki o ilkel, sarsılmaz anne sezgisi çığlık atıyordu: “Git! Git ve bak!”

Ertesi gün, kalbi göğüs kafesine sığmıyormuş gibi çarparak, Ege Üniversitesi kampüsüne gitti. Sergi, fakültenin geniş salonlarından birinde düzenleniyordu. Kapıdan adımını attığı an, resimlerin, sanat eserlerinin yarattığı atmosferden çok, o genç kadını bulma arzusu sardı her yanını. Kalabalığın arasından sıyrılıp, gazetedeki resmi buldu. Yaklaşık yirmi metre ötede, bir grup öğrenciyle konuşan o genç kadını gördü. Saçları, gülüşü, omuzlarının düşüşü… Her şey gazetedeki fotoğraftan çok daha belirgindi. Bu oydu. Ayşe’nin yaşına gelmiş hali. Adı neydi? Gazetede yazmıyordu.

Elif, nefes almakta zorlanıyordu. Dizlerinin bağı çözülüyordu. Bir an durdu. Ne yapacaktı? Gidip “Sen benim kızımsın!” mı diyecekti? On beş yıldır yokluğunu sürdürdüğü bir hayatı, bir anda altüst etmeye hakkı var mıydı? O genç kadın belki de mutlu bir hayat yaşıyordu. Belki de sevgi dolu bir ailesi vardı. Elif’in geçmişiyle, acısıyla gelip o hayatı dağıtmaya hakkı yoktu.

Ama Ayşe… Bu içindeki ses, tüm mantığını paramparça ediyordu.

Cesaretini toplayıp sergiyi gezer gibi o tarafa doğru ilerledi. Genç kadın, yanında duran yaşlıca bir çifte bir şeyler anlatıyordu. Çift, ona sevgi dolu bakışlarla gülümsüyordu. Muhtemelen ailesiydi. Elif’in kalbi bir kez daha burkuldu. Ailesi vardı. Kendi Ayşe’sinin yokluğunda, başkaları ona anne babalık yapmıştı. Bu düşünce, bir yandan içini acıtırken, bir yandan da tuhaf bir rahatlama hissi veriyordu. En azından Ayşe, tek başına kalmamıştı.

Öğrencilerle konuşması bittiğinde, genç kadın resminin önüne döndü. Elif, tam karşısına geçti. “Merhaba,” dedi, sesi titriyordu. “Bu resminiz… çok etkileyici. Özellikle renk seçimleriniz ve o derinlik hissi.”
Genç kadın gülümsedi. “Teşekkür ederim. Adım Aylin.”
Aylin. Ayşe değil. Elif’in kalbi bir kez daha sıkıştı. Ama gözler… o gözler…
“Ben Elif,” dedi. “İzmir Kütüphanesi’nden geliyorum. Sanat eserlerine merakım vardır, özellikle de soyut çalışmalara.” Yalan söylüyordu ama sesi şaşırtıcı derecede sakindi. “Bu resmin özel bir hikayesi var mı? Adı ne?”
Aylin, resme baktı, sonra gözlerini Elif’e çevirdi. “Adı ‘Yitik Parçalar’,” dedi. “Aslında benimle ilgili bir şey. Çocukluğuma dair net anılarım yok. Beni evlat edinen ailem, beni küçük bir çocukken, hafızam karmakarışık halde bulmuşlar. Bu resim, o yitik parçaları bir araya getirme çabam gibi.”

Elif’in nefesi kesildi. “Evlat edinildin mi?” diye sordu, sesi neredeyse fısıltı gibi çıkıyordu.
Aylin başını salladı. “Evet. On beş yıl önceydi sanırım. Dört yaşlarındaymışım. Çok da bir şey hatırlamıyorum. Sadece… sadece kırmızı bir balon, bir park ve kaybolmuşluk hissi. Sonra yeni bir aile, yeni bir hayat.”

Kırmızı balon. Park. Kaybolmuşluk. Dört yaş. On beş yıl önce. Her bir kelime Elif’in ruhuna bir hançer gibi saplanıyordu. Bu bir tesadüf olamazdı. Bu Ayşe’ydi.

“Aylin,” dedi Elif, elini uzatmak istiyor ama çekiniyordu. “Bana… bana biraz daha anlatır mısın? Nasıl bulundun? Ailen sana ne anlattı?”
Aylin, Elif’in yoğun bakışlarından biraz rahatsız olmuş gibiydi ama yine de devam etti. “Ailem beni Denizli’de, bir otobüs terminalinde bulmuş. Yalnız başımaymışım, çok korkmuş ve bitkin. Kim olduğumu, nereden geldiğimi hatırlamıyormuşum. Onlar da beni evlerine almış, sonra yasal süreci başlatmışlar.”

Denizli. İzmit’ten uzakta. Bir otobüs terminali. Kaçırılma. Belki de kaçıranların onu orada bıraktığı bir senaryo. Kafası bin bir tilki oynayan Elif, zar zor konuştu. “Ben… ben sana bir şey göstermek istiyorum Aylin. Belki… belki saçma gelecek ama.”
Çantasından, yıllardır cüzdanının en gizli cebinde taşıdığı küçük, yıpranmış fotoğrafı çıkardı. Ayşe’nin o son doğum gününde, parkta çekilmiş bir fotoğrafı. Kırmızı balonun ipini sıkıca tutmuş, gülümseyen Ayşe.
“Bu benim kızım Ayşe,” dedi Elif, boğazı düğümlenmişti. “On beş yıl önce, dört yaşındayken kayboldu. Bir parkta, elinde kırmızı bir balonla…”

Aylin’in gözleri fotoğrafa kilitlendi. Yüzündeki gülümse dondu. Elif’in kalbinin tam ortasından bir sancı geçti. Aylin, yutkundu. “Bu… bu imkânsız,” diye fısıldadı. “Bu… bu benim çocukluğumdaki halime benziyor.”
“Senin çocukluğundaki halin mi?” Elif’in gözleri dolmuştu. “Sen misin Aylin? Sen benim Ayşe’msin.”

Aylin, ne diyeceğini bilemiyordu. Gözleri dolmaya başlamıştı. Şok olmuştu. Yıllardır bir muamma olan geçmişi, bir anda, tanımadığı bir kadının ellerinde ete kemiğe bürünmüştü. “Ben… ben bilmiyorum,” dedi. “Benim bir ailem var. Onlar benim her şeyim.”
“Biliyorum,” dedi Elif, gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. “Biliyorum. Ama sen benim kızımsın Ayşe. Benim Ayşe’m.”
Etraftaki kalabalık, sanki bir anda dağılmış, Elif ve Aylin, kendi sessizliklerinin içinde baş başa kalmışlardı. Aylin, fotoğrafı alıp dikkatle inceledi. O gözler… O yüz… Ve içindeki o kırmızı balonlu, parklı anı parçacıkları…
“Ben… ben ne yapacağımı bilmiyorum,” dedi Aylin, sesi çatallaşıyordu. “Bu… bu çok fazla.”

Elif, ileri atılıp kızına sarılmak istedi ama kendini zor tuttu. Onun tepkisi anlaşılırdı. Elif, Ayşe’sinin anılarını altüst ediyordu. “Biliyorum canım. Biliyorum. Senden hemen bir şey beklemiyorum. Sadece… sadece bil istedim. Ben seni asla unutmadım. Seni her zaman aradım.”
Aylin’in ailesi, yanlarına gelmiş, meraklı gözlerle olaya bakıyordu. “Aylin, iyi misin yavrum?” diye sordu annesi, endişeyle.
Aylin, elindeki fotoğrafa baktı, sonra Elif’e, sonra ailesine. Bir anda, sanki tüm dünya başına yıkılmış gibi hissetti. “Ben… ben gitmeliyim,” dedi. Elif’in eline fotoğrafı tutuşturup hızla kalabalıktan uzaklaştı. Ailesi de şaşkınlıkla peşinden gitti.

Elif, elindeki fotoğrafa bakakaldı. Yeniden bir kayıp yaşıyordu, ama bu seferki farklıydı. Bu sefer Ayşe vardı, yaşıyordu. Sadece… onu kabul edemiyordu. Kalbindeki o dev boşluk şimdi daha da büyümüştü.

Günler, haftalar birbirini kovaladı. Elif, Aylin’in telefon numarasını öğrenmiş ama onu aramaya cesaret edememişti. Sürekli kütüphanede Ayşe’nin fotoğrafını elinde tutuyor, o günleri yeniden yaşıyordu. Murat’a haber vermeyi düşündü ama sonra vazgeçti. Bu haber, ikisinin arasındaki mesafeyi daha da açabilirdi.

Bir öğleden sonra, kütüphanenin kapısı açıldı. İçeri giren genç kadını gördüğünde Elif’in nefesi kesildi. Aylin’di.
Aylin, tedirgin adımlarla Elif’in masasına yaklaştı. Yüzünde kararsız bir ifade vardı. “Merhaba Elif Hanım,” dedi. “Ben… ben Aylin.”
“Aylin,” Elif’in sesi bir fısıltıdan ibaretti. “Hoş geldin.”
Aylin, elindeki küçük kırmızı balonu masanın üzerine bıraktı. “O gün, sizin söyledikleriniz… her şeyi altüst etti,” dedi. “Günlerdir uyuyamıyorum. Ailemle konuştum. Bana her şeyi anlattılar. Sizinle ilgili bir şikayet, bir ihbar olmadığını söylediler. Kayıp ilanlarında da bir eşleşme olmamış, çünkü kaybolduğum şehir farklıydı ve küçük bir çocuk olduğum için doğru düzgün ifade verememişim. Bir süre çocuk esirgeme kurumunda kalmışım.”

“Ben sana inanıyorum Ayşe,” dedi Elif.
Aylin, başını kaldırdı. “Bana Ayşe demeyin lütfen,” dedi, sesi hafifçe yükselmişti. “Ben Aylin’im. Benim bir ailem var. Bir hayatım var. Ve siz… siz bu hayata bir anda girip her şeyi altüst ettiniz.”
“Biliyorum,” dedi Elif, gözleri dolmuştu. “Biliyorum. Ben de istemezdim böyle olmasını. Ama seni gördüğümde… o gözlerini gördüğümde, başka çarem yoktu.”
Aylin, masanın üzerindeki kırmızı balona dokundu. “Yine de… yine de o anı, o kırmızı balonu hatırlıyorum. Sanki zihnimin en derin köşesinde, silinmiş bir film şeridi gibi.”
“O balon, senin Ayşe olduğunun en büyük kanıtıydı,” dedi Elif. “Onu çok severdin.”

Bir sessizlik çöktü aralarına. Elif, Aylin’i zorlamak istemiyordu. Biliyordu ki, on beş yılın boşluğunu bir anda dolduramazdı.
“Ben size kızmıyorum Elif Hanım,” dedi Aylin, sesi şimdi daha yumuşaktı. “Sadece… sadece çok zor. Benim ailem, beni o gün bulup hayatıma giren insanlar. Onlar benim her şeyim. Ama siz de… siz de benim bir parçamsınız. Bunu inkar edemem.”
Elif, başını salladı. “Senden hiçbir şey beklemiyorum Aylin. Sadece… sadece var olduğunu bilmek, benim için yeterli. Belki… belki zamanla, birbirimizi tanırız. Bir arkadaş gibi, ya da… ya da bir anne ve kızı gibi. Nasıl istersen.”

Aylin gülümsedi, ilk defa samimi bir gülümsemeydi bu. “Belki,” dedi. “Belki gerçekten. Aslında resmim için eleştiri almaya gelmiştim. Sanatçı olarak gelişmek istiyorum.”
Elif, tebessüm etti. “O zaman doğru yerdesin. Kitaplarımızla, sohbetlerimizle sana her konuda yardımcı olabilirim.”
Bu bir yeniden kavuşma değildi belki. Henüz değildi. Ama bir başlangıçtı. On beş yıl sonra, Elif’in Ayşe’si, adı Aylin olsa da, bir şekilde geri dönmüştü. Belki şimdi o yitik parçaları bir araya getirme sırası Elif’teydi. Ve belki, o kırmızı balon, bu yeni hikayenin ilk adımı olacaktı. Gözlerinde hüzün olsa da, şimdi içinde taşıdığı umut, on beş yılın acısını yavaş yavaş silecekti.